Με την ευκαιρία της ψηφιακής πλατφόρμας «ενστάσεων» του ΥΠΕΝ για τους οικισμούς. Το «τραπεζάκι του εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες, που καθιερώθηκε με την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους, είχε ένα και μοναδικό σκοπό, να εξαπατήσει το Λαό, το ότι σήμερα είναι «ψηφιακό» δεν αλλάζει τον σκοπό του.

 

Περιβάλλον: Διάβασα αυτό: «Οικισμοί: μπαράζ ψηφιακών ενστάσεων ιδιοκτητών για τα νέα όρια, σεπλατφόρμα του ΥΠΕΝ».   « Το υπουργείο προετοιμάζεται για μεγάλο κύμα ψηφιακών αντιδράσεων από τους πολίτες που χάνουν την αρτιότητα και την οικοδομησιμότητα των ακινήτων τους, καθώς στην απόφαση ένταξης του νέου έργου αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι η πλατφόρμα θα υποστηρίξει την ανάρτηση «δεκάδων χιλιάδων οικισμών» και την επεξεργασία «σημαντικού αριθμού ενστάσεων» γράφει το σχετικό ρεπορτάζ.

Αρχιτέκτονας: Από το «τραπεζάκι του εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες περάσαμε στο «ψηφιακό τραπεζάκι του εξειδικευμένου», και θα έχουμε και τις σχετικές διαφημίσεις στα site του τύπου, «ολοκληρωμένες ενστάσεις  από ειδικευμένο γραφείο Νομικών και Μηχανικών σε προσιτές τιμές!!».

Περιβάλλον: Βλέπω μια δόση ειρωνείας;

Αρχιτέκτονας: Όχι. Δεν το συνηθίζω άλλωστε. Κοίταξε η κυρίαρχη τάξη έχει ιστορική μνήμη, και έχει, γιατί  είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται για να διατηρεί την υπεροχή της. Ο Λαός θέλει να είναι ανιστόρητος!!! Γι΄ αυτό φροντίζει το μάθημα της ιστορίας στα Σχολεία, από την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους, να είναι βαρετό.

Αν θυμάσαι το 2013 είχαμε κάνει μια συζήτηση σχετικά με την Πολεοδομική ανάπτυξη της Αθήνας από την ίδρυσή της το 1834. Να τι σου είχα πει τότε:

«Το Κράτος δεν είχε καμιά διάθεση να εφαρμόσει το σχέδιο πόλης του Klenze και να προχωρήσει στην κατασκευή των έργων υποδομής που θα οριστικοποιούσαν το σχέδιο. Και δεν θέλησε να το οριστικοποιήσει και γιατί δεν είχε καμιά διάθεση να ξοδέψει χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για έργα υποδομής σε έναν χώρο που προοριζόταν για την εγκατάσταση των  κατώτερων τάξεων, αλλά το σπουδαιότερο για να μη έρθει σε σύγκρουση με τα μεγαλοϊδιοκτησιακά συμφέροντα που το στηρίζανε, έτσι άφησε την μεγαλοϊδιοκτησία να ρυθμίσει τα θέματα που αφορούσαν την οικιστική ανάπτυξη.

Η μεγαλοϊδιοκτησία λοιπόν καθιέρωσε τότε με την συνδρομή του Κράτους την «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως» όπως λέμε. Έτσι τεμάχιζε την ιδιοκτησία της (η κατάτμηση μείζονος εκτάσεως με ιδιωτικούς δρόμους, με τυφλά οικόπεδα κ.α συνεχίστηκε στην χώρα μας μέχρι τη δεκαετία του 1970 μετά το 70 τροποποιήθηκε και ονομάστηκε «σύσταση καθέτου συνιδιοκτησίας») κατά πως ήθελε με δικό της σχέδιο, πούλαγε με αυτό, αδιαφορώντας για το εγκεκριμένο σχέδιο πόλης. Και η Πολιτεία δεν πήρε κανένα μέτρο ούτε για την προστασία των αγοραστών, ούτε για την εξασφάλιση της τήρησης του σχεδίου. Έτσι πολλοί νέοι ιδιοκτήτες που αγόραζαν οικόπεδο διαπίστωναν μετά ότι, είτε το οικόπεδό τους ρυμοτομείται, είτε στη θέση αυτή έχει προβλεφθεί πλατεία, και πολλά άλλα. Ήταν λογικό λοιπόν να διαμαρτύρονται και να επαναστατούν. Η μεγαλοϊδιοκτησία από την άλλη μεριά  ποτέ δεν ήθελε οριστικοποίηση του σχεδίου γιατί ήθελε να έχει το δικαίωμα επιλογής στον τρόπο εκμετάλλευσης της ιδιοκτησία της, και αυτό γιατί η αστικοποίηση γινόταν με πολύ αργούς ρυθμούς.  Και το Κράτος βρήκε την λύση που δεν δέσμευε την μεγαλοϊδιοκτησία, αλλά δέσμευσε με τρόπο παραπλανητικό όλες τις κατώτερες τάξεις. Καθιέρωσε  το «δικαίωμα» σ’ όσους  θεωρούν ότι  θίγεται η ιδιοκτησία τους  από το σχέδιο να υποβάλουν «Αιτήσεις» στις τοπικές αρχές, οι οποίες στην συνέχεια υποβάλλονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και στον Βασιλιά, προκειμένου να  επιλυθεί το πρόβλημα τους. Έτσι κατάφερε δυό πράγματα μαζί. Εξυπηρέτησε την μεγαλοϊδιοκτησία, και παραπλάνησε τις κατώτερες τάξεις γιατί το «δικαίωμα» αυτό το έδωσε με «ταξική διαβάθμιση», με «ανταποδοτική υποχρέωση», και καλλιέργησε και την παραπλανητική πολιτική άποψη στις κατώτερες τάξεις ότι «η άρχουσα τάξη είναι η μόνη που σαν φιλάνθρωπη και εγγράμματη τάξη φροντίζει να ικανοποιούνται τα «δικαιώματα» των αδικημένων αγράμματων κατώτερων τάξεων. Όποιος είναι μαζί της «πετυχαίνει». Το «μόνο σου κοίτα να τα καταφέρεις, μη νοιάζεσαι για τους άλλους, ότι χρειαστείς εγώ είμαι εδώ» ήταν το σύνθημα με το οποίο  η κυρίαρχη τάξη  καλλιέργησε τον «ατομικισμό, την δουλική υποταγή στον ανώτερο, την περιφρονητική στον κατώτερο, τον μιμητισμό, τον ψευτοαριστοκατισμό» στις κατώτερες τάξεις και με τον τρόπο αυτό εξασφάλισε την υποστήριξη τους.    

Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε μια παρένθεση, για να δούμε, ποιο ήταν εκείνο το όπλο που είχε και έχει ακόμη  η κυρίαρχη συντηρητική τάξη στη χώρα μας, ώστε να καταφέρει με την παραπλανητική προπαγανδιστική πολιτική που καλλιέργησε στις κατώτερες τάξεις να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.

Ένα ήταν και είναι το όπλο  «Η ΠΑΙΔΕΙΑ». Η κυρίαρχη τάξη λοιπόν  καθόρισε τότε  σαν επίσημη γλώσσα την «υπερκαθαρεύουσα» στην Παιδεία, για να συνεχίσει ο λαός να ζει στο πνευματικό σκοτάδι, με περιεχόμενο της  «Παιδείας» σ όλες τις βαθμίδες από το δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο, τον  αντιπροοδευτικό  ψευτοκλασικισμό με τον  ιστορισμό και τον στείρο εγκυκλοπαιδισμό. Προσανατόλισε την Παιδεία σε ρόλο αντιοικονομικό και αντιλαϊκό, στη  μέση και στην ανώτερη Παιδεία καλλιέργησε τον «ψευτοαριστοκρατισμό», Το «όποιος μαθαίνει γράμματα δεν δουλεύει, παίρνει θέση, κάθεται και υψώνεται κοινωνικά», ή «το μάθε γράμματα να βρεις μια θέση να βολευτείς» και το «κοίτα να πάρεις το χαρτί όπως μπορείς, αυτό θα σου ανοίξει τις πόρτες»  ήταν τα συνθήματα που προσανατόλισαν τις κατώτερες τάξεις στην περιφρόνηση της παραγωγικής εργασίας, και τις ώθησαν στον παρασιτισμό και την θεσιθηρία.  Έτσι η κυρίαρχη τάξη εξασφάλισε το απαραίτητο προσωπικό για τον κρατικό γραφειοκρατικό μηχανισμό, με την θεσιθηρική παρασιτική νοοτροπία που εκδηλώνεται με την δουλική υποταγή  στον ανώτερο  την περιφρονητική στον κατώτερο και την υπερεσιακή στον πολίτη, εξυπηρετική στους σκοπούς και τις επιδιώξεις της, καταστροφική για την χώρα και το λαό. Καλλιέργησε με την προγονοπληξία «τον παθητικό θαυμασμό των περασμένων μεγαλείων και τον κούφιο αυτοθαυμασμό». «Κληρονομικός τίτλος» χωρίς αντίκρισμα «το αξία έχουμε εμείς οι Έλληνες επειδή είμαστε άξιοι απόγονοι ενδόξων προγόνων. Οι ένδοξοι ημών πρόγονοι εκπολιτίσανε τους λαούς της Ευρώπης». Μέσα σ’ αυτά ήταν και το ότι  «το σχέδιον πρέπει να είναι εφάμιλλον της αρχαίας δόξης και  λαμπρότητος της πόλεως ταύτης, και άξιον του αιώνος εις τον οποίον ζώμεν».

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας. Το ποσοστό των αγράμματων στην χώρα μας είναι εκείνη την εποχή γύρω στο 80%. Και όπως καταλαβαίνεις ανήκουν όλοι στις κατώτερες τάξεις. Στο λαό αυτό λοιπόν, αγράμματο στο μεγαλύτερο μέρος του, το Κράτος  του δίνει το « δήθεν δικαίωμα» να υποβάλλει «Γραπτώς Αιτήσεις» στην «καθαρεύουσα» για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Με τον τρόπο αυτό η κυρίαρχη τάξη καλλιέργησε και καθιέρωσε σιγά-σιγά τον τρόπο σχέσης  Πολίτη-Κρατικής Υπηρεσίας- Κρατικής εξουσίας που ήθελε να επιβάλλει.  Έτσι θεμελίωσε τη γραφειοκρατία, τη συναλλαγή, το μέσον, την εξυπηρέτηση, την εξάρτηση. Το τραπεζάκι του «εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες που έγραφε τις «Αιτήσεις στην καθαρεύουσα» για λογαριασμό του πολίτη με το αζημίωτο, διατηρήθηκε στη χώρα μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970.  Η γραφειοκρατία όμως, η συναλλαγή, το μέσον, η εξυπηρέτηση, η εξάρτηση εμπλουτίστηκαν και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να ισχύουν. Γι αυτό σου είπα ότι το «δικαίωμα» είχε «ταξική διαβάθμιση» εμπεριείχε «ανταποδοτική υποχρέωση» και καλλιέργησε και «παραπλανητικές πολιτικές πεποιθήσεις» στις κατώτερες τάξεις.»

   

Και το 2011 σε άρθρο με θέμα : « Η νεοκλασική πολεοδομία ως ιδεολογικός μηχανισμός, κατά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους» που δημοσιεύθηκε εδώ: https://kompreser.espivblogs.net/2011/09/09/neoklasiki-poleodomia-mixanismos/  γράφει:  «Η παρέμβαση, ωστόσο, των απλών κατοίκων συνήθως δεν αφορά σε συνολικά προβλήματα σχεδιασμού ή διαχείρισης του δημόσιου χώρου. Ενώ οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες φαντάζονταν την πόλη σαν μια ολότητα και επεδίωκαν να διατηρήσουν τη λογική του αρχικού σχεδίου, οι κάτοικοι την αντιλαμβάνονταν περισσότερο τεμαχισμένη και έδιναν προτεραιότητα σε εκείνα τα τμήματα που τους αφορούσαν ιδιαίτερα λόγω κατοικίας, εργασίας ή ιδιοκτησίας. Ως επί το πλείστον, οι προτάσεις και αιτήσεις των πολιτών αφορούσαν στον περιορισμό του πλάτους κάποιου δρόμου, ώστε να περιορισθεί το τμήμα της ιδιοκτησίας τους που προβλεπόταν να απαλλοτριωθεί. Αυτού του τύπου οι προτάσεις ή εξαιρέσεις συχνά εγκρίνονταν από τις τοπικές αρχές που ήταν άλλωστε και αυτές που επιβαρύνονταν τα έξοδα των απαλλοτριώσεων και στη συνέχεια υποβάλλονταν στο υπουργείο εσωτερικών και στον βασιλιά.  Αιτήσεις που αμφισβητούσαν τις πολεοδομικές αποφάσεις ή ζητούσαν εξαίρεση, δεν καταθέτονταν μόνο από τους μορφωμένους πολίτες. Κατά τη διαδικασία ανοικοδόμησης των νεοελληνικών πόλεων ακόμα και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα εξοικειώθηκαν με τα διάφορα πολεοδομικά και γραφειοκρατικά ζητήματα που ανέκυπταν. Έτσι, πολλές φορές «έβαζαν έναν γραφιά ή ένα μορφωμένο μέλος της οικογένειάς τους να τους [...] ετοιμάσει» τις όποιες ενστάσεις ή παρεμβάσεις.» Και το κείμενο αυτό θεωρείται «αριστερό». Δεν είναι όμως. Είναι ψευτοπροοδευτικό. Παρουσιάζει την εξαπάτηση του Λαού σαν «εξοικείωση» με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες της εξαπάτησής του, και με τον τρόπο αυτό αθωώνει πανηγυρικά την Κρατική σκοπιμότητα. Όταν ο αγράμματος αναγκάζεται να πληρώσει έναν γραφιά για να μην του κλέψουν την ιδιοκτησία, δεν «εξοικειώνεται» με το σύστημα, πέφτει θύμα του.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα. Το Κράτος επέτρεψε, στηρίζοντας συγκεκριμένα μεγαλοσυμφέροντα, να πουλήσουν ιδιοκτησίες κατά παράβαση των συνταγματικών διατάξεων, και τώρα που το συνταγματικό δικαστήριο έκρινε τις ιδιοκτησίες μη οικοδομήσιμες, δίνει το δικαίωμα στους θιγόμενους να υποβάλλουν «ενστάσεις». Και επειδή οι θιγόμενοι ανήκουν στα «κατώτερα κοινωνικά στρώματα», στολίζει τις «ενστάσεις»  με σύγχρονα μέσα «ψηφιακής υποστήριξης»!!!!