Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Η πλημμύρα στην Δυτική Αττική – Οι δηλώσεις των κ.κ. Τσίπρα , Σκουρλέτη & Δούρου – Δυό χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη τον Νοέμβρη του 1953

Περιβάλλον : Πλημμύρισαν οι Δυτικές συνοικίες της Αττικής  Απολογισμός 17 νεκροί 5 αγνοούμενοι. Ο Πρωθυπουργός της χώρας επισκέφτηκε  την περιοχή και συνοφρυωμένος δήλωσε:  «είμαι σοκαρισμένος με όσα είδα». ο Υπουργός κ. Σκουρλέτης μας τόνισε  ότι χρειάζεται «master plan» για την περιοχή. Η Περιφερειάρχης κ. Δούρου τα έβαλε  με τα «αυθαίρετα» της περιοχής. Πως σου φάνηκαν οι δηλώσεις ;
Αρχιτέκτονας : Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Πρωθυπουργός μπορεί να «σοκάρεται» αλλά έχει το «χάρισμα» να  «ξεσοκάρεται» σε χρόνο ρεκόρ. «Σοκαρίστηκε» με το αποτέλεσμα του  Δημοψηφίσματος αλλά το ίδιο βράδυ «ξεσοκαρίστηκε» και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, το Ελληνικό,  το γήπεδο της ΑΕΚ, τις Σκουριές στην Χαλκιδική, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων,  κ.α. 
Ο Υπουργός κ. Σκουρλέτης  έχει δει και εγκρίνει  τα «master plan» του Ελληνικού, του Γηπέδου της ΑΕΚ, της νομιμοποίησης του Maul, της Ekdorado στις Σκουριές, το «Ίδρυμα Νιάρχος» έχει ενθουσιαστεί  με την «πληρότητα των φακέλων» αυτών, και  είναι λογικό μα μην  μπορεί πια να ασχολείται με «plan» χωρίς «master». 
Και η Περιφερειάρχης κ. Δούρου λογικό να τα βάζει με τα «αυθαίρετα» της Μάνδρας , με τι να τα βάλει, με το Maul που σκοτώνονται ποιος θα το νομιμοποιήσει χωρίς πρόστιμο,  με το Ελληνικό που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι έργο «πνοής» η ασφυξία του λαού,  με το γήπεδο της ΑΕΚ, που αντί να προσαρμοστεί  η μελέτη  στις ανάγκες της περιοχής, προσαρμόζεται η περιοχή στις παράλογες  απαιτήσεις του ιδιοκτήτη του  γηπέδου;
Οι απαντήσεις αυτές είναι ίδιες εδώ και πολλά χρόνια. Τα ίδια και τα ίδια λένε στον λαό. Τον Νοέμβριο του  1953 στην Αθήνα έπεσε η στέγη του 2ου Δημοτικού Σχολείου στους Αγίους Αναργύρους με αποτέλεσμα να καταπλακωθούν πάνω από 100 παιδιά, 15 τραυματίστηκαν σοβαρά και 13  ελαφρά.  Τότε ο Κώστας Βάρναλης που ήταν «δημοτικιστής» έγραψε στην «Αυγή» στη στήλη που είχε «Λόγια που καίνε» στις 25 και 27 Νοέμβρη δύο χρονογραφήματα  για το περιστατικό. Διάβασέ τα και θα καταλάβεις τι σου λέω.

 «ΑΥΓΗ» 25 Νοέμβρη 1953
ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ
«ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ….»
Το χρονογράφημα του κ .Κ. Βάρναλη
  Τι έγινε λέει; Έπεσε μια στέγη ενός σκολειού στο συνοικισμό «Μυκονιάτικα» των «Αγίων Αναργύρων» και παρέσυρε καμιά εκατοστή παιδάκια! Κ’ ύστερα; Κάτι τρέχει στα Γύφτικα – δηλαδή στα Μυκονιάτικα. Εδώ δεν έμεινε λίθος επί λίθου στα Εφτάνησα και αλλού. Εδώ πνιγήκανε χωριά στο νερό, και το Κράτος δεν έχασε την … ψυχραιμία του! Δεν γύρισε καθόλου να κοιτάξει προς τα εκεί. Ο νους του και το βλέμμα του είτανε κι είναι πάντα προσηλωμένα στα μεγάλα «εθνικά» μας προβλήματα, όπως των πετρελαίων του Ιράν, του Ισθμού του Σουέζ, της Τεργέστης, του Γιβραλτάρ, της Κίνας… Κι εχθροί του Έθνους κάθονται και δημιουργούνε ζητήματα, για το τίποτα!.....Για μια παλιοστέγη!...
-       Και για εκατό παιδιά!
-       Παιδιά του λαού!
-       Διαφέρει;
-       Και βέβαια διαφέρει. Ίδια κι όμοια τα  χεις τα καθαρόαιμα κολωνακιωτάκια  και τα κουτάβια του σκυλολαού!...
-       Αλοίμονο!
-       Αλλά κι αυτό θα περάσει και θα ξεχαστεί! Αυτή είναι η «Λήθη» που υποσχέθηκε η πατρική μας κυβέρνηση… Κι άλλων σχολειών οι στέγες έχουνε πέσει και ξεχαστήκανε… Άλλα πέσανε με διάκριση. Την ώρα του διαλείμματος ή κυριακάτικα, που τα σχολειά είναι κλειστά. Αυτή όμως η στέγη έπεσε δευτεριάτικα και κατά την ώρα των μαθημάτων. Είναι ή δεν είναι στη μέση  «δάκτυλος συνοδοιποριακός»;
-       Άϊ βρες τινε!
-       Ένια σου! Με λίγην ανάκριση «τρίτου βαθμού»…
-       Καλά λες!
-       Όχι ψέματα! Να κόβει το ξερό σου. Αυτό το σχολειό είτανε πριν από δυό χρόνια σταύλος κι αποθήκη σανού. Γιατί δεν έπεσε τότες η στέγη του, όταν κλωτσούσανε μέσα τα μουλάρια και τα γαϊδούρια κ’ έπεσε τώρα; Άρα « δάκτυλος»….
-       Για ποιο λόγο;
-       Γι να συκοφαντήσουνε το «έργον» της Ανασυγκροτήσεως. Τάχα μας η κυβέρνηση παραμελεί την «εθνικήν» … Απαιδευσία! Όταν τ’ αχούρια τα κάνει σκολειά, καταλαβαίνεις πως έχουμε τόσα σκολειά, που θα κάνουμε κι εξαγωγή!
-       Μαζί με τα εκατό παιδάκια (ευτυχώς του λαού, όπως λες!) πλάκωσε και τον δάσκαλο…
-       Αμ τι ήθελες; Να πλακώσει τον επιθεωρητή της περιφερείας και το σχολικό γιατρό και τον αρχιτέκτονα του Υπουργείου μαζί με τον Υπουργό και μαζί με ολάκερο το Υπουργικό Συμβούλιο;
-       Θεός φυλάξει! Άλλ’ οι πατεράδες φταίνε…
-       Για λέγε! Για λέγε!
-       Που δεν αρπάξανε τα σκουπόξυλα, να βαστήξουνε τη στέγη να μην πέσει!...
-       Άκου φίλε μου. Δε πα να πέσουν όλες οι στέγες της Ελλάδας! Τις στέγες των καλυβιών και των αχερώνων θα κοιτάμε τώρα ή τα θεμέλια του … τέταρτου ελληνικού πολιτισμού; Για σήκωσε λιγάκι το κεφάλι σου! Τι βλέπεις; Ακαδημίες, Πανεπιστήμια Ανώτατες Σχολές – για το Λαό! Και πιο πέρα «Παρθενώνες» «Πρεσβείες» - και πού σαι ακόμα!...
-       Μάλιστα!.. Και δε μου λες: η στέγη του σχολειού… έφυγε;
-       Που να πάει;
-       Μα οι παράγκες κ΄ οι τέντες των σεισμόπληκτων φεύγουνε στον αγύριστο. Τις παίρνουν οι άνεμοι…
-       Είδες; Να μην γκρινιάζουμε το λοιπόν. Μπορεί να παραχώθηκαν εκατό παιδιά, μα τα κεραμίδια  μείνανε ….
****
«ΑΥΓΗ» 27 Νοέμβρη 1953
ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ
 «ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΨΙΜΟ»
Το χρονογράφημα του κ .Κ. Βάρναλη
-       Και τώρα τι λες να γίνει μετά το θάψιμο των 107 παιδιών του λαού, κάτω από τη στέγη του … «διδακτηρίου» των;
-       Ό,τι γίνεται πάντα σε τέτοιες περιστάσεις και με «πατρικές» κυβερνήσεις. Τι έγινε με τα άλλα σκολειά, που γκρεμιστήκανε προτύτερα και με τα Εφτάνησα που κονιορτοποιηθήκανε;
-       Τίποτα!
-       Ακριβώς! Το σκολειό έθαψε τα παιδιά και το υπουργείο θα θάψει το …σκολειό!
-       Αν κατάλαβα καλά, πρώτα θα το κάνει «παρελθόν» κ’ ύστερα θα βρεθεί υποχρεωμένο να εφαρμόσει την κυβερνητικήν υπόσχεση της «λήθης του παρελθόντος»!
-       Καλά κατάλαβες. Και να τώρα, πως θα εξελιχτεί το ζήτημα. Πρώτα- πρώτα θα σπεύσει το υπουργείο ν’ αποσείσει κάθε ευθύνη. Δε φταίω εγώ. Φταίνε οι προηγούμενες «αντεθνικές» κυβερνήσεις,  που μου κληροδοτήσανε ταβέρνες, μπαρμπέρικα, καφενεία, εκκλησίες, φυλάκια χωροφυλακίστικα για σκολειά…
-       Και καλά! Γιατί η σημερινή κυβέρνησις δεν διορθώνει το κακό;
-       Θα το διορθώσει «αύριο». «Εις «εύθετον χρόνον και με λογικήν σειράν» . Φέτος είτανε το «Έτος του Αγρότου», από σήμερα αρχίζει το «Έτος του Μισθοβιώτου» και στο ερχόμενο το «Έτος του Σχολείου». Υπομονή! Όχι σπασμωδικά και πρόσκαιρα μπαλώματα. Πρώτα θα γκρεμιστούνε μονάχα τους όλ’ οι αχυρώνες και τα ταβερνεία κ’ ύστερα θα χτιστούνε τα σκολειά.
-       Όπως πρώτα πρέπει να σταματήσουν οι σεισμοί, οι θύελλες, οι νεροποντές στα Εφτάνησα κ’ ύστερα ν’ αρχίσει η ανοικοδόμηση. Όχι μια να χτίζουμε εμείς και μια να γκρεμίζοντ’  εκείνα.
-       Λογικόν! Και για να μην πλήτουνε περιμένοντας, στέλνουμε μουσικές στους άστεγους και τους τσίτσιδους, και παιχνιδάκια στα παιδάκια τους να παίζουνε ξυπόλυτα μεταξύ ουρανού και γης!
-       Αφού λοιπόν το υπουργείο αποσείσει την ευθύνη τη δικιά του, ύστερα θα διατάξει ανακρίσεις για να εξακριβώσει τις ευθύνες των «άλλων». Μα οι «άλλοι» είναι όλοι τους «ημέτεροι», επομένως ανεύθυνοι.
-       Και τότε;
-       Θα πιάσει μερικούς πατεράδες, που θα διαμαρτύρονται λιγάκι ζωηρά και θα τους στείλει «εις τόπον δροσερόν, εις τόπον χλοερόν» για να «μάθουνε γράμματα» πρώτ’ αυτοί κ’ ύστερα τα παιδιά τους.
-       Κ’ ύστερα;
-       Ύστερα, αφού θα μελετιέται το ζήτημα μερικά χρόνια, αφού θα γίνουνε διαμαρτυρίες η μια μετά την άλλη, γι να εγκριθεί ο … πλειοδοτών, θα βρεθεί, πως τις πιστώσεις που ψήφισε το υπουργείο της Παιδείας δεν τις εγκρίνει το υπουργείο των Οικονομικών ή πως τις πιστώσεις, που εγκρίνει το υπουργείο των Οικονομικών δεν τις εγκρίνει ο πραγματικός Αφέντης του Τόπου…
-       Κ’ ύστερα;
-       Από «ανωτέραν βίαν» θα καταφύγουμε στο μοναδικό φάρμακο που χρησιμοποιεί το «πατρικό» μας Κράτος: στους Εράνους. Κ’ έτσι αντί να δίνει παίρνει!...  Κι όταν θα συσταθεί σχετική επιτροπή εράνων από «ημετέρους» και γίνουνε καρφιτσώματα των διαβατών στους δρόμους και φιλανθρωπικές γιορτές, θα κόψει το ποσόν η νέα «νομισματική αναπροσαρμογή» κι οι γονείς θα φωνάζουν:
-       Αμάν. Ας μείνει το .. βύσσινο. δηλ. το διδαχτήριο… Μερεμετίστε τον αχυρώνα, για να περιμαζέψουμε τα παιδιά μας, που πέντε χρόνια τώρα μπερμπαντεύουνε στους δρόμους!

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Το «Πόρισμα» του ΣΑΔΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ για το Συνέδριο «ΑΤΤΙΚΗ ΣΕ ΚΡΙΣΗ» και η «ημικαθαρεύουσα»

Περιβάλλον: Καλημέρα. Βλέπω ότι άλλαξες το όνομά σου στο blog και το έκανες όπως σου είχα πει  « Architetto» (Αρχιτέκτονας).
Αρχιτέκτονας: Σου έκανα το χατήρι.
Περιβάλλον: Χάθηκα γιατί ήμουν στο συνέδριο του ΣΑΔΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.
Αρχιτέκτονας: Καλά έκανες.
Περιβάλλον: Βγήκε και "Πόρισμα" του Συνεδρίου. Αυτό ήρθα να συζητήσουμε. Το διάβασες;
 Αρχιτέκτονας: Το διάβασα.
Περιβάλλον: Τι έχεις να πεις;
Αρχιτέκτονας: Τίποτε.
Περιβάλλον: Πως τίποτε.
Αρχιτέκτονας: Κοίταξε, θα σου πω μιά ιστορία. Το κτίριο της Αμερικάνικης Πρεσβείας στην Αθήνα στα 1957, δύσκολα χρόνια για τον λαό της Χώρας μας, το σχεδίασε ο Walter Gropius.  Υπάρχουν από τους Αρχιτέκτονες δύο ερμηνείες για τον συμβολισμό του, η μία λέει ότι ο Gropius εμπνεύστηκε από τον Παρθενώνα και γι αυτό σχεδίασε την περιμετρική κιονοστοιχία,  και η άλλη λέει ότι το εσωτερικό σώμα του κτιρίου συμβολίζει την Ελλάδα και η περιμετρική κιονοστοιχία και το στέγαστρο συμβολίζουν την «υποταγή» της Ελλάδας στον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι  η δεύτερη ερμηνεία είναι η πιο σωστή.  Οι δύο αυτές ερμηνείες είναι ξεκάθαρες. Η πρώτη ανήκει στην κυρίαρχη τάξη της χώρας μας και εκπροσωπείται από τους Αρχιτέκτονες που στηρίζουν τα συμφέροντα της τάξης αυτής, ενώ η δεύτερη ανήκει στον Λαό και εκπροσωπείται από τους Αρχιτέκτονες που στηρίζουν τα συμφέροντα του Λαού. Η πρώτη περιέχει το κούφιο «Είμαστε απόγονοι ενδόξων προγόνων», ενώ η δεύτερη περιέχει «Ιστορική Αλήθεια». Εγώ είμαι με την δεύτερη ερμηνεία.
Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο ξεκάθαρες ερμηνείες, υπάρχουν και μερικές άλλες διατυπωμένες με σχολαστικό και ακαδημαϊκό τρόπο από Αρχιτέκτονες, που αν τις διαβάσεις προσεκτικά διακρίνεις  ανοχή στην πρώτη ερμηνεία  και  πλήρη απόρριψη της δεύτερης ερμηνείας. Είναι οι λεγόμενοι «ημί» Ξέρεις παλαιότερα στον τόπο μας είχαμε τους «καθαρευουσιάνους» και τους «δημοτικιστές». Οι πρώτοι στήριζαν  την κυρίαρχη τάξη της χώρας μας, και οι δεύτεροι τον Λαό. Οι «καθαρευουσιάνοι» δεν θέλανε να μάθει ο λαός γράμματα για να μη μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματά του, οι  «δημοτικιστές» θέλανε να μάθει ο λαός γράμματα για να μπορεί να διεκδικεί  τα δικαιώματά του. Τότε δημιουργήθηκε και μία τρίτη παράταξη η παράταξη της «ημικαθαρεύουσας». Πολύ καθαρεύουσα λίγη δημοτική, ώστε ο λαός να είναι σε σύγχυση. Είναι η παράταξη που καλλιέργησε στον λαό την «ημιμάθεια».
Περιβάλλον: Πάω να ξαναδιαβάσω προσεκτικά το Πόρισμα 

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Περιβάλλον : Στη συνέντευξη τύπου της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΝ για το σχέδιο Νόμου «Νόμος για τον Έλεγχο και την Προστασία του Δομημένου Περιβάλλοντος» είχαν καλέσει το «Άλλο Περιβάλλον» και σε μένα απαγορεύτηκε η είσοδος

Περιβάλλον: Πήγα στις 5 του Σεπτέμβρη να παρακολουθήσω την συνέντευξη τύπου[1] που έδωσε η ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας  για το νέο «Νόμο για τον Έλεγχο και την προστασία του Δομημένου Περιβάλλοντος» που έχει αναρτηθεί για δημόσια διαβούλευση.  
Αρχιτέκτονας: Γιατί σε καλέσανε;  
Περιβάλλον: Όχι
Αρχιτέκτονας: Τότε γιατί πήγες;
Περιβάλλον: Ήθελα να ακούσω τι θα πουν.
Αρχιτέκτονας: Και τι άκουσες;
 Περιβάλλον: Ο συντονιστής είπε στην παρουσίαση ότι: «Ένας Νόμος για τον έλεγχο και την προστασία του περιβάλλοντος, ήταν για πολλά χρόνια το ζητούμενο και για πρώτη φορά το Υπουργείο φέρνει ένα νέο πλαίσιο ολιστικής αντιμετώπισης του φαινομένου της αυθαίρετης δόμησης»
 Αρχιτέκτονας: Αυτό το ακούω χρόνια τώρα. Η μόνη διαφορά είναι η χρήση της λέξης «ολιστικής» αυτή τη φορά. Από το 2010 μέχρι σήμερα έχουμε τρεις Νόμους που αντιμετωπίζουν το «φαινόμενο». Τώρα με τον τέταρτο Νόμο που προστέθηκε η λέξη «ολιστικής»  θα λυθούν όλα.  
Περιβάλλον: Έχω κάποιες ερωτήσεις να σου κάνω.
Αρχιτέκτονας: Γιατί δεν τις έκανες εκεί, να σου  απαντήσουν, και έρχεσαι σε μένα.
Περιβάλλον:  Θα σου πω στο τέλος. Γιατί μιλούν για «φαινόμενο αυθαίρετης δόμησης»;
Αρχιτέκτονας: Είναι απλό,  με τον τρόπο αυτό κρύβουν το ταξικό περιεχόμενο του «φαινομένου». Γιατί η «αυθαίρετη δόμηση» των κατώτερων οικονομικά τάξεων πραγματοποιείται πάντα  και μόνον όταν η κυρίαρχη τάξη εξυπηρετεί τα συμφέροντά της (πολιτικά –οικονομικά – κοινωνικά) με την δόμηση αυτή, ενώ η «αυθαίρετη δόμηση» της κυρίαρχης τάξης είναι συνεχής  «αυθαίρετα νομιμοποιείται» από την εκάστοτε Πολιτική ηγεσία που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της, η οποία σαν καλός «Νονός» αναβαπτίζει την «αυθαιρεσία» στολίζοντάς την με φανταχτερά  ονόματα, όπως σήμερα είναι η «δόμηση στρατηγικής επένδυσης» , βλέπε Mall στο Μαρούσι, βλέπε  «Ελληνικό».  Παλαιότερα είχε «βαπτιστεί» «δόμηση κατά παρέκκλιση», «δόμηση με μεταφορά συντελεστή δόμησης» κ.α. Οι πρώτοι πληρώνουν γιατί είναι «αυθαίρετοι» οι δεύτεροι απαλλάσσονται γιατί είναι «αυθαίρετα νομιμοποιημένοι».
Περιβάλλον: Ο κ. Σκουρλέτης είπε : Να προσεγγίσουμε το θέμα της αυθαίρετης δόμησης με τρία ερωτήματα: Ποιος αυθαιρέτησε; Που αυθαιρέτησε; Πως αυθαιρέτησε;» Τι σημαίνει αυτό;
Αρχιτέκτονας: Σημαίνει ότι θέλουμε να ξέρουμε ποιος ανήκει στην πρώτη κατηγορία να του στείλουμε τον λογαριασμό.
Περιβάλλον: Θυμάμαι ότι όταν ο κ. Ππακωνσταντίνου είπε το 2011 ότι από δω και πέρα θα σταματήσει η αυθαίρετη δόμηση, μου είχες πει τότε ότι:. «Η αυθαίρετη δόμηση δεν θα σταματήσει απλώς θα αλλάξει μορφή, θα προσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις»[2]
Αρχιτέκτονας:   Ο κύκλος της «αυθαίρετης δόμησης των κατώτερων οικονομικά τάξεων» όπως την γνωρίσαμε μέχρι τώρα στη χώρα μας έκλεισε, και έκλεισε γιατί δεν εξυπηρετεί πια τα συμφέροντα (πολιτικά- οικονομικά – κοινωνικά) της κυρίαρχης οικονομικής τάξης ντόπιας και ξένης. Η ντόπια και ξένη κυρίαρχη οικονομικά τάξη απαιτεί τώρα να αποκτήσει τον πλήρη  έλεγχο του δομημένου και αδόμητου χώρου της χώρας, και για να πραγματοποιηθεί αυτό πρέπει η ακίνητη περιουσία του λαού να περάσει στην ιδιοκτησία της.  Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε να ικανοποιηθούν  τρείς  απαιτήσεις.
Η πρώτη  «απαίτηση» ήταν ο νέος «ΝΟΚ» (Νέος οικοδομικός κανονισμός Νόμος 4067/2012)  άρθρα 10 και 11 ειδικά).  Η έκδοση οικοδομικών αδειών με ευθύνη ιδιώτη Μηχανικού, οι ιδιώτες ελεγκτές δόμησης, και η μετονομασία των Υπηρεσιών Πολεοδομίας σε Υπηρεσίες Δόμησης, με περιορισμένα καθήκοντα.  Και  ικανοποιήθηκε πλήρως από τον κ. Παπακωνσταντίνου και τον κ. Σηφουνάκη .
Η δεύτερη απαίτηση ήταν να απαγκιστρωθούν τα έργα των «επενδυτών» από τον συνήθη τρόπο «αδειοδότησης»,  και να ενταχθούν σε έργα «στρατηγικής επένδυσης», και για να έχει ο εκάστοτε Υπουργός Περιβάλλοντος ένα «ατού» στα χέρια του στολίστηκε η «επένδυση» με την «Μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων»  η οποία βέβαια επί της ουσίας είναι  «Μελέτη περιβαλλοντικών εκπτώσεων με επιπτώσεις στον λαό» αλλά χάριν  «συντομίας και κομψότητας» αφαιρέθηκαν  οι «περιττές λέξεις» . Και οι Υπουργοί Περιβάλλοντος ικανοποιήθηκαν από την «επινόηση» αυτή και την επικαλούνται σε κάθε περίπτωση βλέπε Σκουριές στη Χαλκιδική, Ελληνικό, Γήπεδο της ΑΕΚ, κλπ.  
Η τρίτη απαίτηση ήταν να δρομολογηθούν όλα εκείνα τα απαραίτητα «μέτρα», πέρα από την άμεση φορολογία (βλέπε ΕΝΦΙΑ),που θα συμβάλλουν στην περαιτέρω επιβάρυνση των ακινήτων του λαού με τέτοιο τρόπο που θα είναι δυσβάσταχτη η διατήρησή τους. Και τα «μέτρα» αυτά είναι «η τακτοποίηση των αυθαιρέτων», η «ηλεκτρονική ταυτότητα κτιρίου», η «βεβαίωση νομιμότητας» το «πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης». Το ξέρουν ότι αυτά θέλουν χρόνο, γι αυτό και  συνεχίζουν να φροντίζουν την εξαθλίωση του λαού.
Η «αυθαίρετη δόμηση» λοιπόν αλλάζει μορφή. Από δω και πέρα θα έχουμε μόνο την «αυθαίρετα νομιμοποιημένη δόμηση» της κυρίαρχης τάξης σε βάρος του λαού. Γιατί τι άλλο από «αυθαίρετα νομιμοποιημένη δόμηση» είναι το Ελληνικό. Τι άλλο από «αυθαίρετα νομιμοποιημένη δόμηση» είναι το γήπεδο της ΑΕΚ. Τι άλλο από «αυθαίρετα νομιμοποιημένη δόμηση» είναι το Mall  στο Μαρούσι. Τι άλλο από «αυθαίρετα νομιμοποιημένη δόμηση» είναι το άρθρο 10 και 11 του ΝΟΚ.
Η «αγωνία» όλων των Υπουργών Περιβάλλοντος από το 2010 και μετά  ήταν πως να εξυπηρετήσει τις τρείς απαιτήσεις της ντόπιας και ξένης κυρίαρχης οικονομικής τάξης. Οι δύο πρώτες εξυπηρετήθηκαν και συνεχίζουν να εξυπηρετούνται με περισσή πιστότητα από τις Κυβερνήσεις. Η τρίτη χρονοτριβεί και το Υπουργείο δεν θα είναι «εντάξει στις δεσμεύσεις του», γι αυτό και εκφράζει την αγωνία του. Το σχέδιο Νόμου αυτή την αγωνία εκφράζει.
Περιβάλλον: Γι αυτό κάνει και εκπτώσεις;
Αρχιτέκτονας: Τι εκπτώσεις τις κάνει γιατί από το 2010 πέρασαν και 6 χρόνια και ο λαός πια είναι οικονομικά στο πάτο. Ότι  ακίνητο έχει θέλει να το πάρει. Αν δεν έχει ας το δώσει στο Δημόσιο να το χαρίσει  στα  «funds».
Περιβάλλον: Ναι αλλά υπάρχει και ένα τμήμα του λαού που πλήρωσε πολύ περισσότερα με τους δύο προηγούμενους Νόμους τον 3843/2010 και τον  4178/2013 εννοώ.  Αυτοί δεν αδικούνται σήμερα; Δεν προκύπτει θέμα ισονομίας των πολιτών;
Αρχιτέκτονας: Προκύπτει αλλά αυτό είναι δευτερεύουσας σημασίας για το Υπουργείο. Το θέμα είναι τώρα τι θα πάρουμε. Και θέλει να δείξει και το «αριστερό» του πρόσωπο, γι αυτό και τις διαφημίζει. Τα ακίνητα έχουν χάσει πάνω από το 60% της αξίας τους. Ο λαός είναι στην εξαθλίωση, δεν υπάρχει λοιπόν καλύτερη ευκαιρία τώρα, να «πιέσουν την κατάσταση».
Περιβάλλον:  Η ηγεσία του Υπουργείου μίλησε επίσης με περισσή υπερηφάνεια για μια Νέα Υπηρεσία το «Παρατηρητήριο Δομημένου Περιβάλλοντος» που σκοπό έχει την καταγραφή,  τον έλεγχο, τη λήψη μέτρων για την προστασία του δομημένου περιβάλλοντος και τη διασφάλιση της ποιότητας αυτού». Μάλιστα ο κ. Τσιρώνης μας είπε ότι «Το Παρατηρητήριο όπως το έχουμε σχεδιάσει δεν μπορεί να διαφθαρεί. Το λέω ειλικρινά, γιατί ζούμε σε μια χώρα που όλοι παραδεχόμαστε ότι η διαπλοκή και η διαφθορά και το πελατειακό κράτος ήταν μια  πραγματικότητα. Ας μη κρυβόμαστε σε αυτό.  Από τώρα και έπειτα όταν υπάρχει μια καταγγελία και οι ελεγκτές δόμησης, που  είναι ιδιώτες κληρωτοί ελεγκτές (δύο λέει το σχέδιο Νόμου) , θα πάνε να κάνουν  την αυτοψία, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξέρει κάποιος ποιος θα επιλεχθεί, αφού θα είναι με ηλεκτρονική κλήρωση, και τα στοιχεία της αυτοψίας θα πηγαίνουν στο Παρατηρητήριο όπου θα αναρτώνται. Που σημαίνει ότι ο υπάλληλος πλέον, δεν θα μπορεί να ξεχάσει τον φάκελο πίσω από κάποιο φοριαμό. Και ο νοών νοείτω»…….. «Άρα το Παρατηρητήριο είναι μια μεγάλη τομή».
Αρχιτέκτονας: Αυτό είναι ένα νέο «φανταχτερό ψεύτικο στολίδι» που έπρεπε να στολίσει τον Νόμο.  Το  παράδειγμα που φέρνει ο κ.Τσιρώνης  για να δείξει τη μεγάλη «τομή» που τόσο υπερήφανος είναι γι αυτή,  είναι ότι το «Πρωτόκολλο Αυθαιρέτων κατασκευών» γίνεται «Ηλεκτρονικό» ότι δεν έρχονται πια Υπάλληλοι της αρμόδιας Πολεοδομίας να κάνουν την αυτοψία, έρχονται «ιδιώτες κληρωτοί ελεγκτές», το ποιος θα τους πληρώνει δεν το ξέρουμε, το πόσο καταρτισμένοι θα είναι δεν το ξέρουμε, το πόσο έντιμοι θα είναι δεν το ξέρουμε, αλλά επειδή το  «πρωτόκολλο» θα είναι «ηλεκτρονικό» και δεν θα υπάρχουν «φοριαμοί» να ξεχνιούνται οι «φάκελοι»,  θα είναι όλα «ωραία και καλά».
Ο κ. Τσιρώνης καλά θα κάνει να μην επικαλείται, όταν κάνει Επίσημη παρουσίαση σχεδίου Νόμου, τα κουτσομπολιά των διαδρόμων και των τηλεπαραθύρων, γιατί όπως φαίνεται γνωρίζει τα πράγματα μόνο από αυτά. Και ο νοών νοείτο.
Μα λέει όμως ο κ. Τσιρώνης και κάτι άλλο. «Αν δεν φτάσουμε στο σημείο να γνωρίζουμε σε ηλεκτρονική μορφή με τις νέες μεθόδους, τι είναι δομημένο σήμερα, νόμιμο και παράνομο, δεν νομίζω ότι μπορούμε να συζητάμε για την αυθαιρεσία». Απ’ ότι φαίνεται οι «φοριαμοί» έφυγαν από τις Πολεοδομίες και μεταφέρθηκαν  στο Υπουργείο Περιβάλλοντος.  Ο κ. Τσιρώνης ξεχνά ότι με τον Νόμο 3843/2010 οι «Δηλώσεις για τους ημιυπαίθριους» όπως επικράτησε να λέγονται, είναι όλες σε ηλεκτρονικό αρχείο (αναφέρομαι στο ειδικό φύλλο καταχώρησης) όπου  αναγράφεται το έλλειμμα γης  που προκύπτει για κάθε ιδιοκτησία  από την αυθαιρεσία. Το έλλειμμα γης προέκυπτε από την διαίρεση  εμβαδόν  παράβασης/Συντ. δόμησης. Τα στοιχεία αυτά με «ένα κλικ», όπως έλεγε και η Διαμαντοπούλου, μας δίνουν για κάθε Δήμο το «έλλειμμα γης»,  που προκύπτει  από την αυθαίρετη δόμηση που πραγματοποιήθηκε  και δηλώθηκε με τον Ν3843/2010. Και αν βέβαια τον ενδιέφερε, θα μπορούσε με μια περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων να έχει αποτελέσματα ποιο αναλυτικά. Επίσης  η Μεταφορά Συντελεστή Δόμησης που έγινε τα χρόνια της μεγάλης «νομιμοποιημένης αυθαιρεσίας» υπάρχει σε ειδικό Πρωτόκολλο στις Πολεοδομίες της χώρας. Δεν είναι βέβαια σε ηλεκτρονικό αρχείο, αλλά δεν είναι σε «φοριαμούς». Γιατί δεν μας δίνουν τα στοιχεία αυτά, να πάρουμε μια γεύση της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος σήμερα. Γιατί να την μετρήσουν στο τέλος, αφού λήξει και η προθεσμία για τις δηλώσεις των αυθαιρέτων.
Ο κ. Τσιρώνης όμως, όπως και η υπόλοιπη ηγεσία του Υπουργείου, ξέρουν ότι τα στοιχεία αυτά, δεν τους διευκολύνουν,  ούτε στην δημιουργία των «Ζωνών Υποδοχής Δόμησης» ούτε στην «Μεταφορά Συντελεστή Δόμησης» που θέλουν να πραγματοποιήσουν για να «νομιμοποιήσουν» τις μεγάλες παραβάσεις[3] και να διευκολύνουν με τον τρόπο αυτό τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.  Ξέρουν επίσης ότι αν δώσουν στη δημοσιότητα τα στοιχεία αυτά τώρα, οι «Περιβαλλοντικές μελέτες» για τα έργα που τόσο «κόπτονται» σήμερα όπως είναι το «Ελληνικό», το Γήπεδο της ΑΕΚ, και άλλες που έχουν στα σκαριά  είναι στον αέρα. Γι αυτό και σκόπιμα τα αποκρύπτουν.
Και δυό λόγια για την «περιβόητη» «ηλεκτρονική ταυτότητα κτιρίων». Το Υπουργείο καλά θα κάνει να μην δημιουργεί  «Παρατηρητήρια» και να προχωρήσει αν τόσο κόπτεται, στην ηλεκτρονική καταχώρηση όλων των οικοδομικών αδειών της χώρας, που υπάρχουν στα αρχεία των Πολεοδομιών, ξέχασα των Υπηρεσιών Δόμησης σήμερα, φακέλων και στελεχών. Να αντιμετωπίσει το θέμα των φακέλων που έχουν καταστραφεί, ελέγχοντας τα κτίρια στο σύνολό τους με αυτοψία. Ο έλεγχος να γίνει από υπαλλήλους των Υπηρεσιών Δόμησης και όχι από ιδιώτες, και να χορηγείται βεβαίωση ελέγχου και νομιμότητας. Και ας σταματήσει επιτέλους αυτή η κοροϊδία.
Τα ακίνητα σήμερα έχουν χάσει πάνω από το 60% της αξίας τους. Ο λαός προσπαθεί με κάθε 
τρόπο να κρατήσει την περιουσία του με νύχια και με δόντια. Η θέρμανση στα σπίτια είναι σήμερα πολυτέλεια. Η συντήρηση των ακινήτων για την καλή λειτουργία τους είναι όνειρο άπιαστο. Τα κόκκινα δάνεια έχουν πολλαπλασιαστεί.
Και το Υπουργείο φέρνει έναν Νέο Νόμο, και τον στηρίζει με φράσεις του τύπου «Βλέποντας κανείς τη διάρθρωση αυτού  του νομοσχεδίου, νομίζω ότι μπορεί κανείς να αντιληφθεί τη διαφορετική αντίληψη την  οποία θέλουμε να θέσουμε υπόψη της ελληνικής κοινωνίας, του τεχνικού κόσμου, των περιβαλλοντικών οργανώσεων, των ενεργών πολιτών, καθώς στο τρίπτυχο γύρω από το οποίο αναπτύσσονται τα ζητήματα που αφορούν τη δόμηση και το δομημένο περιβάλλον, έρχονται να συνομιλήσουν ταυτόχρονα».
Το Υπουργείο να δώσει τα στοιχεία της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης από τον Ν3843/2010 ανά Δήμο της Χώρας, σε πρώτη φάση το έλλειμμα γης, και σε δεύτερη φάση τις άλλες επιβαρύνσεις. Να δώσει τα στοιχεία της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος από τη μεταφορά συντελεστή δόμησης που πραγματοποιήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Να δώσει τα στοιχεία της επιβάρυνσης από τις μέχρι  τώρα «δηλώσεις σε υπαγωγή» του ν4178/2013 που έχουν κατατεθεί στο  ηλεκτρονικό σύστημα του ΤΕΕ.  Να αναστείλει άμεσα την ισχύ  των άρθρων 10 και 11 του ΝΟΚ (Νόμος 4067/12). Να αναστείλει άμεσα όλες τις «Περιβαλλοντικές μελέτες» που έχουν κατατεθεί μέχρι  σήμερα.  
Και να καταθέσει έναν νόμο που θα προστατεύει την περιουσία του λαού, και όχι ένα νόμο που χαρίζει την περιουσία του λαού στα «funds» ντόπια και ξένα.
Για πες μου τώρα γιατί δεν έκανες τις ερωτήσεις εκεί και ήρθες σε μένα;
Περιβάλλον: Γιατί είχαν καλέσει το «άλλο Περιβάλλον», και σε μένα απαγορεύτηκε η είσοδος. 




[1]http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=785&sni[524]=4418&language=el-GR
[2]http://angelmois.blogspot.gr/2011/06/blog-post_2147.html
[3] Βλέπε άρθρο 35 του Σχεδίου Νόμου http://www.opengov.gr/minenv/?p=7724

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Το «Reporting from the front» του Aravena, και το «Επινοώντας στο εργοτάξιο της κρίσης» του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ καλούν τους Αρχιτέκτονες να στηρίξουν με «ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΝΔΡΟΜΗ ΤΗΝ ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ»

 Ανακοινώθηκε πριν από λίγο  καιρό το θέμα της Biennale της Αρχιτεκτονικής στη Βενετία «Reporting from the front- Ανταπόκριση από το μέτωπο» από τον  Χιλιανό Αρχιτέκτονα Alejandro Aravena,  ο οποίος παρουσιάζοντας το θέμα, σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της έκθεσης, έκανε και μια «εμπνευσμένη δήλωση», όπως είπαν πολλοί, προκειμένου να ερμηνεύσει την επιλογή του.
Ας δούμε λοιπόν τι μας λέει[1]:
 «Υπάρχουν πολλές μάχες που πρέπει να κερδηθούν και πολλά μέτωπα  χρειάζεται  να εξαπλωθούν, για να καλυτερέψει η ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος, και κατά συνέπεια η ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι στη γη αναζητούν έναν αξιοπρεπή χώρο για να ζήσουν αλλά οι συνθήκες που πρέπει να ξεπεραστούν γίνονται  ώρα με την ώρα πιο δύσκολες. Κάθε προσπάθεια να παρακαμφθούν και να ξεπεραστούν οι μορφές εμπορευματοποίησης συναντά πάντα την ισχυρή αντίσταση των υπαρκτών δυνάμεων της αδράνειας, και κάθε προσπάθεια που γίνεται για να αντιμετωπιστούν τα σοβαρά προβλήματα, έρχεται  αντιμέτωπη και πρέπει να υπερβεί  την αυξανόμενη πολυπλοκότητα του κόσμου. Αλλά σε αντίθεση με τους πολέμους όπου κανείς δεν κερδίζει και πάνω από τους οποίους αιωρείται μια διάχυτη αίσθηση της ήττας, στο μέτωπο του δομημένου περιβάλλοντος, φυσάει ένας αέρας ζωτικότητας γιατί  Αρχιτεκτονική είναι να κοιτάς την πραγματικότητα σαν βάση (κλειδί)  για την πρότασή σου.
    «Reporting from  the front» προτείνει να αποδείξει σε ένα πλατύ κοινό τι σημαίνει καλυτέρεψη της ποιότητας της ζωής δουλεύοντας στα όρια, σε δύσκολες συνθήκες, αντιμετωπίζοντας πιεστικές προκλήσεις Ή τι χρειάζεται για να είσαι στην πρώτη γραμμή αναζητώντας να καταχτήσεις νέα πεδία.
Θέλουμε να μάθουμε από εκείνες τις Αρχιτεκτονικές που παρά την έλλειψη μέσων, εξυψώνουν αυτό που είναι διαθέσιμο αντί να διαμαρτύρονται γι αυτό που λείπει. Θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι εκείνα τα εργαλεία σχεδιασμού που χρειάζονται για να ανατραπούν οι δυνάμεις εκείνες που προωθούν το ατομικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό όφελος, υποβαθμίζοντας το ΕΜΕΙΣ σε ένα πολύ απλό  ΕΓΩ θα θέλαμε να ενημερωθούμε για περιπτώσεις αντίστασης στην ελαχιστοποίηση και στην υπεραπλούστευση, που δεν  αποποιούνται την  αποστολή της Αρχιτεκτονικής να διεισδύει στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κατανοητό με ποιο τρόπο η  Αρχιτεκτονική μπορεί να εισαγάγει μια ευρύτερη έννοια του κέρδους: τον σχεδιασμό (progettazione) σαν προστιθέμενη αξία και όχι σαν προστιθέμενο κόστος ή την Αρχιτεκτονική σαν την παράκαμψη που οδηγεί πιο γρήγορα  στην ισότητα.
Θα παρουσιάσουμε περιπτώσεις και πρακτικές στις οποίες η δημιουργικότητα χρησιμοποιήθηκε για να καταχτήσει έστω και μια μικρή νίκη, γιατί όταν το πρόβλημα είναι μεγάλο, το να προχωρήσεις έστω και ένα χιλιοστό γίνεται σημαντικό. Γίνεται λοιπόν αναγκαίο  να προσαρμόσουμε την σημασία της λέξης  «επιτυχία» που έχουμε στην αντίληψή μας, γιατί οι κατακτήσεις στο μέτωπο είναι σχετικές και όχι απόλυτες.
Ξέρουμε πολύ καλά ότι η μάχη για ένα καλύτερα δομημένο περιβάλλον είναι μια προσπάθεια συλλογική και χρειάζεται την δύναμη και την γνώση όλων μας. Για το λόγο αυτό θέλουμε αυτή η Βiennale να είναι περιεκτικότατη, να ακούσει ιστορίες, σκέψεις και εμπειρίες προερχόμενες από διαφορετικές αντιλήψεις.
Γι αυτό η 15 Διεθνής Έκθεση Αρχιτεκτονικής θα επικεντρωθεί και θα διδαχθεί από εκείνες τις Αρχιτεκτονικές που εξισορροπώντας την ευφυΐα  με την διορατικότητα, είναι σε θέση να ξεφύγουν από το status quo. Θέλουμε να παρουσιάσουμε παραδείγματα όπου παρά τις δυσκολίες ( ή χάρη σε αυτές) αντί να εκφραστούν (οι Αρχιτεκτονικές εννοεί) με υποταγή και πικρία , προτείνουν και πραγματοποιούν κάτι. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι στην πολύχρονη και συνεχή αντιπαράθεση για την ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος, δεν υπάρχει μόνο η ανάγκη αλλά και ο χώρος για δράση».
Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε Αρχιτέκτονες  και αναφέρεται σε ένα θέμα που εννοείται ότι απασχολεί την Αρχιτεκτονική κοινότητα, η οποία θα μπορέσει να εκθέσει τις απόψεις της στην Biennale της Αρχιτεκτονικής στην Βενετία. Η αλήθεια όμως είναι ότι μέσω της Biennale  προωθούνται εξυπηρετούνται στηρίζονται και προπαγανδίζονται  από την Αστική Αρχιτεκτονική κοινότητα, οι στόχοι της κυρίαρχης τάξης, και αυτό δεν συμβαίνει τώρα, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια, για να μην πω πάντα.  
Διαβάζοντας κανείς το κείμενο της δήλωσης του Αρχιτέκτονα  Aravena καταλαβαίνει  αμέσως  ποιος είναι ο στόχος της Έκθεσης. Στόχος είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι Αρχιτέκτονες να στηρίξουν με «ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΝ ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ». Αυτός είναι ο πραγματικός στόχος και η δήλωση του Αρχιτέκτονα Aravena περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία της αστικής Αρχιτεκτονικής για την στήριξη του στόχου αυτού. Ας δούμε το γιατί:
1. Η Αρχιτεκτονική έχει ιδεολογικό περιεχόμενο και ταξικό προσανατολισμό. Και είναι το ιδεολογικό της περιεχόμενο και ο ταξικός προσανατολισμός της ο λόγος για τον οποίο υπάρχει μεταξύ Αρχιτεκτόνων διαφορετική προσέγγιση στα θέματα της ποιότητας του δομημένου περιβάλλοντος. Οι «μάχες» λοιπόν και τα «μέτωπα» έχουν ταξικό προσδιορισμό, και υπάρχουν Αρχιτέκτονες που στηρίζουν και εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, και Αρχιτέκτονες που στηρίζουν και εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού. Ο ταξικός χαρακτήρας της Αρχιτεκτονικής και κατά συνέπεια των Αρχιτεκτόνων δεν είναι κάτι καινούργιο, γεννήθηκε με την γέννηση της καπιταλιστικής πόλης και η αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο παρατάξεις κρατάει από τότε. Βασικό χαρακτηριστικό των Αρχιτεκτόνων που εξυπηρετούν και στηρίζουν την κυρίαρχη τάξη είναι  ότι η Αρχιτεκτονική  είναι «αταξική».
Στην «αταξική» Αρχιτεκτονική πιστεύει και ο Αρχιτέκτονας Aravena γι αυτό και  μας μιλάει για «μάχες» και «μέτωπα» όπου από την μια πλευρά είναι «άνθρωποι», γενικά και απροσδιόριστα, που αναζητούν ένα «αξιοπρεπές περιβάλλον για να ζήσουν» και από την άλλη πλευρά είναι «δυνάμεις αδρανείς», αόρατες με υπερφυσικές όμως δυνατότητες, αφού παρά την «αδράνειά» τους αντιστέκονται  και δεν αφήνουν τους «ανθρώπους» να κατακτήσουν μια καλύτερη ποιότητα δομημένου περιβάλλοντος.
2. Αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας θα διαπιστώσουμε ότι σήμερα όλο και μεγαλύτερα τμήματα των λαών φτωχοποιούνται και αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης. Τα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν δεν τους επιτρέπουν να αναζητήσουν νέο καλύτερο περιβάλλον διαβίωσης, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν, αλλά προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να κρατήσουν τον χώρο που έχουν, για να μην γίνουν άστεγοι. Από την άλλη μεριά βλέπουμε ότι οι κυρίαρχες οικονομικές τάξεις έχουν βάλει ως στόχο σήμερα την υφαρπαγή της κατοικίας των λαών, με κάθε τρόπο, κόκκινα δάνεια, φόροι, κ.α. Τη δημόσια περιουσία την ξεπουλούν οι Κυβερνήσεις. Στόχος της κυρίαρχης τάξης είναι να περάσει στα χέρια της η ιδιοκτησία της κατοικίας των λαών, γιατί με τον τρόπο αυτό μετατρέπει την «μόνιμη διαμονή» των λαών σε «προσωρινή διαμονή» και την βοηθά να προχωρήσει στη ΓΚΕΤΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ και κατ’ επέκταση στη χώρα.
Αυτή τη ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ έχει αναλάβει ο Αρχιτέκτονας Aravena να ωραιοποιήσει αποκρύπτοντας την αλήθεια, για το λόγο αυτό μας μιλάει για μια πραγματική κατάσταση που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Η «αναζήτηση ενός αξιοπρεπούς χώρου διαβίωσης» είναι η «τεχνητή αναζήτηση» που θέλει να δημιουργήσει η κυρίαρχη τάξη, για να πετύχει τον  στόχο της. Ας μην ξεχνάμε αυτό που ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι όποτε η κυρίαρχη τάξη θέλει να επέμβει  στην πόλη, προκειμένου να εξυπηρετήσει δικά της συμφέροντα, πάντα τα συνδέει με «δήθεν» απαιτήσεις του λαού.
3. Απόδειξη ότι ο Αρχιτέκτονας  Aravena αναλαμβάνει να ωραιοποιήσει την «ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ» είναι αυτό που μας λέει  παρακάτω και μάλιστα κάποιοι τον θαύμασαν για αυτή την επινόηση : «Θέλουμε να μάθουμε από εκείνες τις Αρχιτεκτονικές που παρά την έλλειψη μέσων, εξυψώνουν αυτό που είναι διαθέσιμο αντί να διαμαρτύρονται γι αυτό που λείπει». Γιατί «διαθέσιμο» σήμερα είναι όλα εκείνα που στηρίζουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης και αυτό που «λείπει» είναι όλα εκείνα που στερούνται οι λαοί. Και αυτό γιατί  η ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος έχει «ταξικές προδιαγραφές» τις οποίες καθορίζει και διαχειρίζεται στην καπιταλιστική πόλη η κυρίαρχη οικονομικά τάξη, μέσω της πολιτικής ηγεσίας. Τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά  του δομημένου περιβάλλοντος της πόλης που επιβάλλει η πολιτική ηγεσία με τους νόμους  ( όροι δόμησης, χρήσεις γης, αναλογία κοινοχρήστων χώρων, αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο κλπ)  εκφράζουν  τον ταξικό προσανατολισμό  και της κυρίαρχης τάξης και της πολιτικής ηγεσίας. Και είναι αυτά τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά  τα οποία  σε στενή  σχέση με τις διάφορες μορφές εμπορευματοποίησης που ρυθμίζει η κυρίαρχη τάξη στηρίζοντας τα οικονομικά της συμφέροντα  καθορίζουν και την κατανομή των τάξεων στην πόλη, και την ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος στις κατώτερες τάξεις.
 Και ο Αρχιτέκτονας Aravena μας λέει να μην διαμαρτυρηθούμε γι αυτά που «λείπουν» από τον λαό.
4. Όλα τα υπόλοιπα που λέει ο Αρχιτέκτονας Aravena δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απαραίτητη «σάλτσα» προκειμένου να χρυσώσει το χάπι της «ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗΣ». Ας δούμε μερικά:
 «Θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι εκείνα τα εργαλεία σχεδιασμού που χρειάζονται για να ανατραπούν οι δυνάμεις εκείνες που προωθούν το ατομικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό όφελος, υποβαθμίζοντας το ΕΜΕΙΣ σε ένα πολύ απλό  ΕΓΩ». Τα εργαλεία σχεδιασμού υπάρχουν, είναι εκείνα που στηρίζουν τα συμφέροντα του λαού, και ανατρέπουν τα σχέδια της κυρίαρχης τάξης.
 «Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κατανοητό με ποιο τρόπο η  Αρχιτεκτονική μπορεί να εισαγάγει μια ευρύτερη έννοια του κέρδους: τον σχεδιασμό (progettazione) σαν προστιθέμενη αξία και όχι σαν προστιθέμενο κόστος ή την Αρχιτεκτονική σαν την παράκαμψη που οδηγεί πιο γρήγορα  στην ισότητα». Η Αρχιτεκτονική ανάλογα με τον ταξικό προσανατολισμό της καθορίζει και τι είναι «προστιθέμενη αξία» ή τι είναι «προστιθέμενο κόστος». Όταν στηρίζει τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης τότε «προστιθέμενη αξία» είναι κάθε τι που ευνοεί την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της στην χρήση της πόλης, ενώ «προστιθέμενο κόστος» έχει κάθε τι που διατίθεται για την αναβάθμιση ή την συντήρηση των περιοχών της πόλης που προορίζονται για τις κατώτερες τάξεις. Η Αρχιτεκτονική δεν είναι  «Θεότητα» για να οδηγήσει στην ισότητα. Ας κατέβουμε από το τραίνο του ψευτοαριστοκρατισμού.
 «Θα παρουσιάσουμε περιπτώσεις και πρακτικές στις οποίες η δημιουργικότητα χρησιμοποιήθηκε για να καταχτήσει έστω και μια μικρή νίκη, γιατί όταν το πρόβλημα είναι μεγάλο, το να προχωρήσεις έστω και ένα χιλιοστό γίνεται σημαντικό.  Γίνεται λοιπόν αναγκαίο  να προσαρμόσουμε την σημασία της λέξης  «επιτυχία» που έχουμε στην αντίληψή μας, γιατί οι κατακτήσεις στο μέτωπο είναι σχετικές και όχι απόλυτες». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καλλιεργήσουμε στο λαό την νέα σημασία της λέξης «επιτυχία». Δεν θα εξετάσουμε ποιος έκανε το «πρόβλημα μεγάλο», ούτε θα προσπαθήσουμε να τον σταματήσουμε, να τον ανατρέψουμε ούτε καν να το διανοηθούμε, αλλά θα αρκεστούμε στην επιτυχία του «ενός χιλιοστού». Θα έχουμε δηλαδή την «Αρχιτεκτονική του ενός χιλιοστού» για τον λαό και την «Αρχιτεκτονική των 999 χιλιοστών» για την κυρίαρχη τάξη.
Ο Αρχιτέκτονας Aravena με την «εμπνευσμένη δήλωσή» του, υπηρετώντας πιστά την κυρίαρχη τάξη,  θέλει να μας πείσει ότι δεν πρόκειται για  ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ αλλά για μια άλλη «θεώρηση της Αρχιτεκτονικής». Και αυτό γιατί θέλει με τον τρόπο αυτό να παρασύρει όσο το δυνατόν περισσότερους Αρχιτέκτονες να στηρίξουν τον στόχο αυτό, και για το λόγο αυτό απογυμνώνει την Αρχιτεκτονική από κάθε ιδεολογικό στοιχείο, την αποταξικοποιεί  και την μεταμορφώνει σε «υπερφυσική δύναμη»  που έχει το προνόμιο να «γίνει η παράκαμψη που θα οδηγήσει πιο γρήγορα στην ισότητα».
Και ερχόμαστε τώρα στον ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ που σαν υπεύθυνος «Επίτροπος» επέλεξε τον τίτλο του θέματος με το οποίο θα παρουσιαστεί στην Έκθεση «Επινοώντας στο εργοτάξιο της κρίσης» και λέει στην ανακοίνωσή του μεταξύ άλλων: «καλώντας ανοιχτά σε συμμετοχή όλους τους Έλληνες Αρχιτέκτονες, έρχεται να προβάλλει με έναν ουσιαστικά συλλογικό τρόπο, την ήδη διαπιστωμένη αγωνία τους, με κύριο ζητούμενο τον επαναπροσδιορισμό του αρχιτεκτονικού αντικειμένου, αλλά και την αποτίμηση της ευρύτερης πραγματικότητας, έτσι όπως διαμορφώνεται στις μέρες μας……. Το κύριο ερώτημα που τίθεται είναι το πώς η Ελλάδα, ταυτόχρονα χώρα σε κρίση αλλά και διεθνές μονοπάτι – σταυροδρόμι  πληθυσμιακών ροών, καταγράφει και επαναπροσδιορίζει την αρχιτεκτονική πράξη, σε σχέση με τις νέες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που διαμορφώνονται στην εποχή μας. Και πιο συγκεκριμένα το πώς, ένα τέτοιο πλαίσιο, ωθεί στην ανεύρεση πιθανών νέων προτάσεων και σχεδιαστικών μεθόδων μέσα στη συνθήκη της εξαναγκαστικής λιτότητας και φτωχοποίησης, αλλά και στην προοπτική υπέρβασής τους».
Και ο Aravena βρήκε τον πρώτο θερμό θαυμαστή και υποστηρικτή. Και είναι υπερήφανη η «αριστερή»  ηγεσία του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων για την «επινόηση» του τίτλου. Φιλοδόξησε να γίνει η πρώτη «αριστερή» ηγεσία που θα πραγματοποιήσει το «όνειρο» της κυρίαρχης τάξης που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ με ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ».  




[1] Το κείμενο έχει μεταφραστεί από εμένα από την Ιταλική ανακοίνωση.  http://www.archiportale.com/news/2015/09/architettura/biennale-di-architettura-2016-presentato-il-tema_47490_3.html                                                  

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Το περιοδικό «Αρχιτέκτονες» αρωγός στην εξυπηρέτηση των «νέων συμφερόντων» της κυρίαρχης τάξης

Περιβάλλον: Κυκλοφόρησε το 16 τεύχος του περιοδικού «Αρχιτέκτονες». Πρόκειται για μία έκδοση του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ και στο σημείωμα της σύνταξης αναφέρονται τα εξής: «Η περιοδική έκδοση “αρχιτέκτονες” επιστρέφει με ένα συλλογικό τεύχος. Πρόκειται για μια από κοινού προσπάθεια καταγραφής και διερεύνησης του νέου(;) δυνητικού αντικειμένου της αρχιτεκτονικής πράξης στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα και σε συσχετισμό με το διεθνές περιβάλλον. Τα τελευταία χρόνια, ως μέρος μιας διεθνούς τάσης, υποκινούμενη σε σημαντικό βαθμό και από την κρίση, η αρχιτεκτονική στην Ελλάδα μετατοπίζεται από την κατασκευή του χώρου στη διαχείρισή του. Μέσα από μια πλήθος δράσεων, εργαστηρίων, ερευνών, αστικών ξεναγήσεων, χαρτογραφήσεων, ουτοπικών διαγωνισμών, καλλιτεχνικών προσεγγίσεων και αντίστοιχων μεταπτυχιακών, διαμορφώνεται ένα καινούριο προφίλ αρχιτέκτονα, αυτό του παιδαγωγού-διαμεσολαβητή- ερμηνευτή όχι μόνο της σύγχρονης ιστορίας της πόλης, των κτισμάτων και του δημόσιου χώρου της, αλλά κυρίαρχα ενός αρχιτέκτονα ερμηνευτή-διαμεσολαβητή στη μετατόπιση του τρόπου ζωής και πρόσληψης, με δημιουργικό τρόπο, των αστικών προκλήσεων. Πρόκειται για προσωρινή απάντηση στην κρίση, απλή προσθήκη στο βιογραφικό, εθελοντική προσφορά, μόνιμη δυνατότητα επαγγελματικής διεξόδου ή εντέλει οι παραπάνω πρακτικές διευρύνουν και εμπλουτίζουν ριζικά το πεδίο της αρχιτεκτονικής; Προσπαθώντας να σχηματοποιήσουμε το «νέο πεδίο», παρουσιάζουμε τις δικές σας προσωπικές εμπειρίες και τοποθετήσεις που διερμηνεύουν τον ρόλο του «αρχιτέκτονα» στην Ελλάδα τώρα[i]
Αρχιτέκτονας: Το διάβασα. Και διάβασα και όλα τα άρθρα που έχει το Περιοδικό. Τέτοια υπομονή είχα.
Περιβάλλον: Γιατί;
Αρχιτέκτονας: Γιατί  βλέπω να προωθούνται  πάλι μέσα από τις σελίδες του περιοδικού, απόψεις και θέσεις που μόνο προοδευτικές δεν είναι. Αλλά ας ξεκινήσουμε από το κείμενο της επιτροπής σύνταξης του περιοδικού. Αρχικά τρείς παρατηρήσεις:
 1. Η «αρχιτεκτονική πράξη», δηλαδή η αρχιτεκτονική επέμβαση στο χώρο είτε σε επίπεδο κτιρίων είτε σε επίπεδο πόλης, έχει ιδεολογικό περιεχόμενο και ταξικό προσανατολισμό. Η «καπιταλιστική ταξική πόλη»  εκφράζει την «αρχιτεκτονική πράξη της κυρίαρχης τάξης», γιατί διέπεται από νόμους και κανόνες που στηρίζουν τα συμφέροντά της στη διαχείριση του χώρου της πόλης. 
2. Το « νέο δυνητικό αντικείμενο της αρχιτεκτονικής πράξης στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα»   έχει να κάνει με την «μετατόπιση της κυρίαρχης τάξης σε άλλους τρόπους εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας του δομημένου  και αδόμητου χώρου  της πόλης, και κατ’ επέκταση της χώρας» και όχι με την μετατόπιση της «Αρχιτεκτονικής από την κατασκευή του χώρου στη διαχείριση του».
3.  Η «μετατόπιση» αυτή της κυρίαρχης τάξης σε νέους τρόπους εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας του δομημένου και αδόμητου χώρου της πόλης, συνοδεύεται με μια σειρά νόμων και κανόνων που στηρίζουν τα συμφέροντα της τάξης αυτής στο νέο πεδίο που θέλει να επέμβει. Είναι οι νέοι κανόνες που διέπουν την «διαχείριση του χώρου» της πόλης. Η «διαχείριση» λοιπόν του χώρου της πόλης είναι στα χέρια της κυρίαρχης τάξης.    
 Η κυρίαρχη τάξη σήμερα στη χώρα μας, προκειμένου να πραγματοποιήσει τον σκοπό της που δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση των νέων συμφερόντων της σε βάρος του λαού, έχει ανάγκη να δημιουργήσει ένα επιστημονικό προσωπικό, που θα την στηρίξει, στη «νέα διαχείριση του χώρου» που θέλει να επιβάλλει και θα «διεκπεραιώσει» για λογαριασμό της τις διαδικασίες που θα της εξασφαλίσουν και τα κέρδη της και την κυριαρχία της.


 Και το  Περιοδικό «Αρχιτέκτονες», και με το κείμενο της σύνταξης και με τα άρθρα που δημοσιεύονται σ’ αυτό γίνεται αρωγός στην εξυπηρέτηση των «νέων» συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης στη χώρα μας, και αναλαμβάνει να στολίσει με «φανταχτερούς τίτλους» τον «ρόλο του νέου διεκπεραιωτή Αρχιτέκτονα» που χρειάζεται η κυρίαρχη τάξη για την επίτευξη του σκοπού της, και  μας λέει ότι «στη σημερινή πραγματικότητα δημιουργείται ένα καινούργιο προφίλ Αρχιτέκτονα αυτό του «Παιδαγωγού-διαμεσολαβητή- ερμηνευτή». Άλλα δεν μας λέει, και δεν ντρέπεται που δεν το λέει,  «Παιδαγωγού» τίνος και με ποιόν ιδεολογικό προσανατολισμό, «διαμεσολαβητή» ανάμεσα σε ποιους και με ποια ταξική θέση, «ερμηνευτή» με ποια ιδεολογική σκοπιά.

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Το σύνθημα: «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο» και το δόγμα: «Βαφτίζουμε τα «δικαιώματα» του λαού «προνόμια», και τα «προνόμια» της ολιγαρχίας «δικαιώματα»»

Περιβάλλον: Ο κ. Τσίπρας προκήρυξε εκλογές με το σύνθημα «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο».
Αρχιτέκτονας: Μόνο που δεν μας λέει πιο είναι το «παλιό». Δηλαδή ο Κουρής είναι «καινούργιο» που πήγε στο κανάλι του να δώσει συνέντευξη; Ο Πανούσης που παρά τις διαμαρτυρίες του λαού και ιδίως των νέων, τον κράτησε στο Υπουργείο και τον αναβάθμισε κιόλας είναι «καινούργιο»; Ο Σπίρτζης είναι «καινούργιο»; Ο Παπάς με τα «περσινά ξινά σταφύλια» είναι «καινούργιο»; Ο Φίλης με το «τεφτέρι» στο χέρι είναι  «καινούργιο»;  
Περιβάλλον: Τότε γιατί χρησιμοποιεί αυτό το σύνθημα;
Αρχιτέκτονας: Κάποτε στην Ιταλία στην δεκαετία του 70 υπήρχε ένας δημοσιογράφος της RAI2 Emmanuele Rocco λεγότανε, που έκανε μια εκπομπή και εξηγούσε γιατί οι πολιτικοί χρησιμοποιούν στον πολιτικό τους λόγο κάποια συνθήματα και τι θέλουν να πουν με αυτά. Και όταν κάποτε τον ρώτησαν γιατί κάνει αυτή την εκπομπή είπε «για να μπορεί ο λαός να καταλαβαίνει όταν ακούει τους πολιτικούς και όχι να τους ακολουθεί χωρίς να κατανοεί την πραγματική αλήθεια».
Μια  αλήθεια λοιπόν είναι ότι στην προηγούμενη  Κυβέρνηση ο κ. Τσίπρας μάζεψε αρκετό «παλιό».
Μια άλλη αλήθεια είναι ότι το ποσοστό του ΌΧΙ στο δημοψήφισμα (σχεδόν 62%) ο κ. Τσίπρας το παρέδωσε σε ότι πιο «παλιό» υπάρχει στην χώρα μας. Και ζήτησε από αυτό το «παλιό» να τον στηρίξει για να μην επικρατήσει το «καινούργιο».
Μια άλλη αλήθεια είναι ότι σε αγαστή συνεργασία με το «παλιό» πέρασε μέσα στη Βουλή το «τρίτο μνημόνιο».
Μια άλλη αλήθεια είναι ότι στηρίχτηκε σε ότι πιο «παλιό» για να συκοφαντήσει όποιον στήριζε το «καινούργιο».
Μια άλλη αλήθεια είναι ότι χρησιμοποίησε ότι πιο «παλιό» υπήρχε στις διαδικασίες τις κομματικές για να βγάλει από τη μέση το «καινούργιο». Ενώ υπήρχε απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για Συνέδριο παραιτήθηκε και προκήρυξε εκλογές. Έτσι ανάγκασε το «καινούργιο» να αποχωρήσει, και κράτησε την «σφραγίδα» του κόμματος, και τον τίτλο «Αριστερά».
 Αυτό το τελευταίο ήταν και το χειρότερο.
Όταν λοιπόν ο κ. Τσίπρας λέει «ξεμπερδεύουμε με το παλιό» εννοεί «ξεμπερδεύουμε με τον λαό που δεν φοβήθηκε που δεν πειθάρχησε και ψήφισε περήφανα ΌΧΙ, ξεμπερδεύουμε με τους βουλευτές που δεν ψήφισαν το μνημόνιο, ξεμπερδεύουμε με τις δημοκρατικές διαδικασίες και στο κόμμα και στην Βουλή, ξεμπερδεύουμε με την νεολαία που θέλει να γκρεμίσει ότι σάπιο και αναχρονιστικό και να χτίσει τη νέα Ελλάδα».
 Αυτό ο κ.Τσίπρας θεωρεί «παλιό».
Ξέρεις υπάρχει ένα «δόγμα» που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη που λέει ότι: «Βαφτίζουμε τα «δικαιώματα» του λαού  «προνόμια», και τα «προνόμια» της ολιγαρχίας  «δικαιώματα».  Δίνουμε ή  καταργούμε μόνο «προνόμια» του λαού, δίνουμε ή καταργούμε μόνο «δικαιώματα» της ολιγαρχίας».
 Αυτό το «δόγμα» ασπάστηκε ο κ. Τσίπρας.
 Περιβάλλον: Λέει όμως «κερδίζουμε το αύριο».
Αρχιτέκτονας: Ξέρεις στην δεκαετία του ’50 στα «μπακάλικα» της χώρας υπήρχε μια ταμπέλλα σταθερή που έλεγε «Βερεσέ σήμερα δεν έχει, αύριο έχει». Αυτή  έβλεπες κάθε μέρα που πήγαινες να ψωνίσεις, και το «αύριο» δεν ερχότανε ποτέ. Αυτό σημαίνει το «κερδίζουμε το αύριο».  


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Το «Αριστερό Μνημόνιο» και το δόγμα «Η Δημοκρατία πρέπει να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των αγορών»


Περιβάλλον: Το τρίτο «Μνημόνιο» ήρθε. Το έμαθες; Ο κ. Τσακαλώτος πήρε και εύσημα στο Eurogroup. Η «ατάκα» γράφει το «Κουτί της Πανδώρας» του κ. Τσακαλώτου ότι η «συμφωνία ψηφίστηκε από περισσότερο από τα  2/3 της Βουλής» χαιρετίστηκε με ικανοποίηση από τον κ. Σόϊμπλε, ενώ στην επισήμανση του Ισπανού Υπουργού ότι το 1/3 του ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισε την συμφωνία είπε: « Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, ο Πρωθυπουργός ελέγχει την κατάσταση».  
Αρχιτέκτονας: Όλα καλά και όλα ωραία λοιπόν. Να καθιερωθεί η 14 Αυγούστου «εθνική γιορτή». Να γιορτάζουμε την επιτυχία της Κυβέρνησης της «Αριστεράς» που σε μια νύχτα (αυτή της 5ης του Ιούλη) «ωρίμασε». Μόνο που όταν η «ωριμότητα» γίνεται σε τόσο «ασφυκτικό» χρονικό διάστημα έχει ανάγκη από «ενέσεις ταχείας ωρίμανσης» δηλαδή από  «αναβολικά» που όπως όλοι  ξέρουμε πολλές φορές έχουν και παρενέργειες,  που οδηγούν σε «μεταλλάξεις» χωρίς επιστροφή και στην «εξάρτηση». Υπάρχουν τα «ακριβά αναβολικά» που πουλιούνται στα φόρα της Ευρώπης, και πουλιούνται μόνο σε πρωθυπουργούς, και τα «φτηνά αναβολικά» που πουλιούνται στην «εσωτερική αγορά» των ΜΜΕ. Και το Μαξίμου αγόρασε και από τα δύο. Και πήρε μεγάλες δόσεις και από τα δύο.
Και ξαφνικά το πολιτικό τοπίο άλλαξε.
Ο Βαρουφάκης οδηγήθηκε στην παραίτηση, τα λουλουδάτα πουκάμισα δεν εκπέμπουν θετικά στοιχεία «υποταγής» στο περιβάλλον της Ευρώπης, και αντικαταστάθηκε από τον κ. Τσακαλώτο ό οποίος «έχει και χιούμορ» στο εσωτερικό, στο εξωτερικό φοράει τον «μανδύα» του «συνετού οσφυοκάμπτη», και είναι και «Μαρξιστής» γιατί έχει και μπλουζάκι με την φωτογραφία του Μαρξ στην «καρδαρόμπα» του.
Η Βαλαβάνη οδηγήθηκε στην παραίτηση γιατί «πήρε πρωτοβουλίες» χωρίς «έγκριση» και επειδή θα έπαιρνε και άλλες που θα περιόριζαν ή και θα καταργούσαν την «πώληση των αναβολικών της εσωτερικής αγοράς», οι μεγαλύτερες εταιρείες πώλησης «αναβολικών» ανέλαβαν την «καμπάνια» «δυσφήμισης της Βαλαβάνη και διαφήμισης των προϊόντων τους». Και το Μαξίμου ποτέ δε είδε το «σποτ» της «δυσφήμισης» έβλεπε  όμως καθημερινά το «σποτ» της «διαφήμισης» και έμενε ικανοποιημένο από την «προώθηση του προϊόντος».
Οι  ίδιες «εταιρείες» έκαναν τον Λαφαζάνη «μποκαδόρο» τον Στρατούλη «τσιράκη του» και έλαμψαν με τις ικανότητες των στελεχών τους στην «προώθηση των προϊόντων τους».
Και ερχόμαστε τώρα στην Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν. Για δύο λόγους. Πρώτα γιατί η θέση της είναι θεσμική αφού ως Πρόεδρος της Βουλής, έχει λόγο στην διαδικασία λειτουργίας της, και δεύτερο έχει το δικαίωμα να μιλά στη Βουλή όποτε κρίνει η ίδια ότι πρέπει να μιλήσει.   Εδώ οι «εταιρείες πώλησης αναβολικών» σήκωσαν τα χέρια ψηλά, και ζήτησαν βοήθεια από αυτούς που τιμούν σήμερα το «προϊόν» τους αφού μέσα σε μια νύχτα τους βοήθησε από «ανώριμοι» να γίνουν «ώριμοι». Και δημιουργήθηκε ουρά από «ώριμους» που εκδήλωσαν την επιθυμία να συνεργαστούν.
Η συνεργασία αυτή οργανώθηκε με το σύνθημα «ή πείθεται να πάρει «αναβολικά» και να «ωριμάσει» ή την «τελειώνουμε»».
Αλλά η Ζωή όχι μόνο δεν δέχτηκε να πάρει τα «αναβολικά ταχείας ωρίμανσης» αλλά τόλμησε μέσα στην Βουλή να καταγγείλει τις «εταιρείες πώλησης αναβολικών» και τους «πωλητές τους». Και αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, θύμωσε ο «μέντορας», θύμωσε ο «στενός φίλος και συνεργάτης», θύμωσε ο «κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος με το μπλοκάκι στο χέρι», θύμωσε ο Υπουργός με το «μπλαζέ και βαριεστημένο ύφος», θύμωσε ο Υπουργός που πουλάει «χιούμορ» και εκδήλωσε και την έκπληξή του γιατί κάποιοι δεν καταλαβαίνουν το «χιούμορ» του.
«Θυμώσανε» με την Ζωή και γιατί υποστήριξε, ότι πρέπει να μιλήσουν οι Βουλευτές στη Βουλή, ότι πρέπει να ακουστούν οι φωνές των «φορέων» κοινωνικών ομάδων, ότι πρέπει να διασφαλιστούν οι ελάχιστες δημοκρατικές διαδικασίες που προβλέπονται από το Σύνταγμα και τον κανονισμό  της Βουλής.
Αλλά όλα αυτά δεν αφορούν πια το Μαξίμου αφού η «ωριμότητα» η σημερινή λέει ότι «Η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις  των αγορών» από το δόγμα της Μέρκελ που λέει ότι «Η Δημοκρατία πρέπει να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των αγορών».
Αυτή ήταν η «προσαρμογή» που έπρεπε να εφαρμοστεί προχθές στη Βουλή. Αυτή ήταν η «απαίτηση του Μαξίμου». Για το λόγο αυτό ο κ. Φίλης με το «μπλοκάκι» στο χέρι έλεγε σε όλους τους τόνους ότι πρέπει να ελαχιστοποιηθούν χρονικά όλες οι διαδικασίες της Βουλής. Ας μη μιλήσουν οι Βουλευτές, δεν χρειάζεται, τι να πουν, ότι δεν συμφωνούν με το «Αριστερό Μνημόνιο», δεν μας χρειάζονται τέτοιες απόψεις, να μιλήσουν μόνο οι εισηγητές που ξέρουμε ότι το στηρίζουν. Δεν χρειάζεται να ακουστούν μέσα στη Βουλή οι απόψεις των«φορέων»,, γιατί, να μας πουν ότι θίγονται, δεν μας χρειάζεται, θα μιλήσει ο αρμόδιος Υπουργός που θα ισχυριστεί ότι δεν θίγονται απλώς δεν κατάλαβαν τι γράφει η «συμφωνία». Το «χαρτί» με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας μας χρειάζεται, όλα τα άλλα είναι επουσιώδη.
Σ’ αυτό το πλαίσιο «προσαρμογής» ήταν και η «αποχώρηση» του Πρωθυπουργού και όλου του Υπουργικού Συμβουλίου από την αίθουσα της Βουλής, όταν στο βήμα ανέβηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Και αποχώρησαν γιατί πια πιστεύουν ότι το Σύνταγμα και ο κανονισμός της Βουλής πρέπει να προσαρμοστεί στις «απαιτήσεις των αγορών», πράγμα που σημαίνει ότι η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος το άρθρο 120 σήμερα, το 114 που λέγαμε παλιά, θα παραμείνει αλλά θα παραμείνει για λόγους διακοσμητικούς.
Και δεν θέλανε να ακούσουν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να τους υπενθυμίζει το ουσιαστικό περιεχόμενο της ακροτελεύτιας διάταξης του Συντάγματος.

Η πλημμύρα στην Δυτική Αττική – Οι δηλώσεις των κ.κ. Τσίπρα , Σκουρλέτη & Δούρου – Δυό χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη τον Νοέμβρη του 1953

Περιβάλλον : Πλημμύρισαν οι Δυτικές συνοικίες της Αττικής  Απολογισμός 17 νεκροί 5 αγνοούμενοι. Ο Πρωθυπουργός της χώρας επισκέφτηκε  την ...