Το «άβατο των Εξαρχείων» και η κυρίαρχη τάξη

Περιβάλλον: Ακούω τώρα τελευταία πολλοί να μιλούν για το «άβατο των Εξαρχείων».

Αρχιτέκτονας: Δεν ακούς πολλούς. Ακούς αυτούς που στηρίζουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Αυτοί μιλούν για το «άβατο της περιοχής Εξάρχεια». Γιατί δεν τους ρωτάς να σου μιλήσουν για το «άβατο της περιοχής Κουκάκι»;

 Περιβάλλον: Τι να ρωτήσω; Κανείς δεν μιλά γι αυτό.  

Αρχιτέκτονας: Δεν μιλά γιατί η περιοχή  Κουκάκι είναι «άβατο» σήμερα στα λαϊκά στρώματα και «βατή» στα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Στα Εξάρχεια συμβαίνει το αντίθετο. Είναι περιοχή «βατή» στα λαϊκά στρώματα και «άβατο» στις ορέξεις της κυρίαρχης τάξης.

 Ο όρος «άβατο» σαν χαρακτηριστικό περιοχής πόλης είναι δημιούργημα της κυρίαρχης τάξης. Δημιουργήθηκε από αυτή όταν θέλοντας να υποβαθμίσει συγκεκριμένες περιοχές των πόλεων όπου κατοικούν  λαϊκά στρώματα, και να τις «αναβαθμίσει» εξυπηρετώντας τα συμφέροντά της,  προκειμένου να τα υποχρεώσει σε φυγή, εφαρμόζει πρακτικές και δημιουργεί συνθήκες υποχρεωτικής φυγής των στρωμάτων αυτών από την περιοχή. Όταν τα λαϊκά στρώματα αντιδρούν στις πρακτικές που εφαρμόζει η κυρίαρχη τάξη στην περιοχή, τότε η περιοχή χαρακτηρίζεται «άβατο», από την κυρίαρχη τάξη, Και χαρακτηρίζεται «άβατο» γιατί με το πρόσχημα αυτό καλύπτει τις «ακραίες αγοραίες πρακτικές» και τις «απάνθρωπες συνθήκες» που επιβάλλει στα λαϊκά στρώματα, προκειμένου να πετύχει τον σκοπό της.  Ας θυμηθούμε λίγο το κέντρο της Αθήνας πριν από μερικά χρόνια την περίοδο της υποβάθμισής του, και τις πρακτικές που εφάρμοσε η κυρίαρχη τάξη τότε.- σύλληψη των καταληψιών της «Βίλα Αμαλία», επιχείρηση «σκούπα» των Λοβέρδου Χρυσοχοϊδη, διοχέτευση φασιστικών ομάδων στις περιοχές, κ.α-  Μιλούσε πάλι για «άβατο» τότε. Τώρα που το κέντρο της Αθήνας πέρασε στα χέρια της και ικανοποιεί τις ορέξεις της στην περιοχή, τώρα που έγινε «άβατο» στα λαϊκά στρώματα, δηλαδή έγινε «βατό» στα συμφέροντά της δεν μιλά πια για «άβατο» μιλά για «αναβάθμιση». Κατάλαβες τώρα γιατί μιλά για το «άβατο των Εξαρχείων»;

Περιβάλλον : Κατάλαβα.

Για την "υποβάθμιση- αναβάθμιση" του κέντρου της Αθήνας κοίταξε εδώ : ΝΕΟΣ ΓΟΚ : Επενδυτές παρόντες - Λαός απών

Το ««πόρισμα σοφών» για την πυρκαγιά στο Μάτι» δεν είναι «πόρισμα» «Ανεξάρτητης Επιτροπής» αλλά «πόρισμα» «Εξαρτημένης Επιτροπής»

Περιβάλλον: Βγήκε το «πόρισμα» των «σοφών» για την πυρκαγιά στο Μάτι. Το διάβασες;

Αρχιτέκτονας: Το διάβασα.

Περιβάλλον: Τι έχεις να πεις;.

Αρχιτέκτονας: Τίποτε  

 Περιβάλλον: Μα είναι το «πόρισμα» της «Ανεξάρτητης Επιτροπής για την διερεύνηση των αιτιών των πυρκαγιών» 

Αρχιτέκτονας: Πρώτα –πρώτα να διαβάζεις προσεχτικά. Είναι το «πόρισμα» της Επιτροπής που ονομάστηκε «Ανεξάρτητη». - Απόφαση Πρωθυπουργού  Αριθμ.Υ60/2018 (ΦΕΚ 3937/Β/10-9-2018) – Σύσταση Επιτροπής με την ονομασία «Ανεξάρτητη Επιτροπή για τη διερεύνηση των αιτιών των πυρκαγιών» - και στο άρθρο 1 αναφέρονται και τα ονόματα των μελών της Επιτροπής. Εδώ είναι η Απόφαση διάβασέ την https://www.e-nomothesia.gr/kat-pyrkagies-emprismoi-purosbestiko-soma/apophase-prothupourgou-u60-2018.html

Περιβάλλον: Τι θες να πεις;

Αρχιτέκτονας: Το «Ανεξάρτητη» δεν ισχύει. Είναι «εξαρτημένη». Όλα τα υπόλοιπα είναι «κουραφέξαλα» όπως λέμε στη γλώσσα μας. Ξέρεις κάθε φορά που «θάβουμε  νεκρούς» το ίδιο γίνεται. Η Κυβέρνηση Συγκροτεί μια «Επιτροπή», προσεκτικά επιλεγμένη, της αναθέτει την «διερεύνηση των αιτιών»,  η «Επιτροπή» «μελετά σε βάθος το πρόβλημα» και βγάζει το «πόρισμα». που τυπώνεται σε χαρτί πολυτελείας σαν το σημερινό, με χρώματα επιλεγμένα με μεγάλη προσοχή –πράσινο και πορτοκαλί - στην περίπτωση μας, με περιθώρια μεγάλα για να πιάσει περισσότερες σελίδες, παραδίδεται στους αρμόδιους, οι οποίοι πάντα δηλώνουν ότι «θα λάβουν νομοθετικές πρωτοβουλίες». Όταν οι «νεκροί» είναι λίγοι «κάτω από 100», τα «πορίσματα» ανατίθενται στους «ντόπιους εξαρτημένους», αυτή τη φορά όμως που ξεπέρασαν τους 100 φέραμε και «ξένους εξαρτημένους».

Περιβάλλον: Τι εννοείς;

Αρχιτέκτονας: Τι εννοώ; Γεμίσανε τα νεκροταφεία μας με «διανομείς» που σκοτώνονται γιατί τρέχουν να προλάβουν την παράδοση, ανθρώπους που σκοτώνονται στους χώρους εργασίας γιατί δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες ασφαλείας, ανθρώπους που σε κάθε νεροποντή πνίγεται το βιός του και πνίγονται και οι ίδιοι, σε κάθε πυρκαγιά καίγεται το βιός του και καίγονται και οι ίδιοι, ανθρώπους που πεθαίνουν από τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας που επιβάλλει η εργοδοσία, νεκροί …..νεκροί ……νεκροί. Και συ μου μιλάς για το  «πόρισμα» μιας «Εξαρτημένης Επιτροπής», και μου ζητάς να το σχολιάσω. Τι να σχολιάσω. Τα «αίτια του προβλήματος» ή τις «προτάσεις για την διαχείριση των πυρκαγιών». Οι τεχνικές ελλείψεις που αναφέρονται, είναι γνωστές, όπως είναι γνωστό πως θα εκλείψουν. Ξέρεις πόσα τέτοια «πορίσματα» έχουμε στη χώρα μας; Έχουμε τον μεγαλύτερο χώρο σε εμβαδόν και όγκο φύλαξης «πορισμάτων». Έχουν όλα το ίδιο περιεχόμενο. Λείπουν απ’ όλα  τα «πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά αίτια» και η «πολιτική-κοινωνική-οικονομική πρόταση».

Περιβάλλον: Γι αυτό είπες ότι είναι «εξαρτημένη»

Αρχιτέκτονας: Ναι. Τα «πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά αίτια» θέλουν οι Κυβερνήσεις να λείπουν από τα «πορίσματα» που αναθέτουν και να λείπει η «πολιτική-κοινωνική-οικονομική πρόταση» και αυτή η «Επιτροπή» με το περιεχόμενο της «Έκθεσής» της νομίζω ότι την ικανοποίησε.
 Κοίταξε οι «πολιτικές-κοινωνικές-οικονομικές επιλογές» των Κυβερνήσεων, οι «πολιτικές επιλογές» που λέμε χάριν συντομίας,  καθορίζουν  την «ποιότητα των σχέσεων εργασίας» «την ποιότητα του περιβάλλοντος» την «ποιότητα της ζωής του Λαού». Τα «τεχνικά χαρακτηριστικά» των «σχέσεων εργασίας» της «ποιότητας του περιβάλλοντος» της «ποιότητας ζωής του Λαού» πηγάζουν από τις «πολιτικές επιλογές» που καθορίζουν οι Κυβερνήσεις, για να αλλάξουν λοιπόν, πρέπει να αλλάξουν οι «πολιτικές επιλογές».

Για το «Μάτι» όλες οι κατηγορίες πέσανε στην «αυθαίρετη δόμηση» της δεκαετίας του 70. Κανείς όμως δεν αναρωτήθηκε: 1. Γιατί ο νόμος 1337/83 ο Νόμος του Τρίτση, όπως λέμε, δεν εφαρμόστηκε παρά μόνο η πρώτη και δεύτερη φάση του, μετά ο Ανδρέας Παπανδρέου τον «κατέβασε από το τραίνο». Ποιοι ήταν οι «πραγματικοί λόγοι» της αποπομπής του Τρίτση; 2. Γιατί εφ’ όσον στην περιοχή υπήρχε ήδη περιοχή «επιβαρυμένη πολεοδομικά» εντάχθηκαν όμορες περιοχές στο σχέδιο –π.χ Βουτζάς- πάνω από την περιοχή του Ματιού. Με ποιες προϋποθέσεις εντάχθηκαν αυτές οι περιοχές στο σχέδιο; Δεν ήταν φανερό ότι η ένταξη όμορων περιοχών στο σχέδιο, χωρίς να αντιμετωπιστεί το θέμα της ένταξης στο σχέδιο της περιοχής «Μάτι» θα προκαλούσε  «εγκλωβισμό» της περιοχής αυτής, και αδυναμία «αντιμετώπισης» επικίνδυνων καιρικών φαινομένων; 3. Γιατί απ’ όλες τις περιοχές που εντάχθηκαν στο σχέδιο λείπει το «αποχετευτικό δίκτυο»; Ο βασικός αυτός παράγοντας γιατί αγνοήθηκε; Γιατί οι στατιστικές δεν ασχολούνται καθόλου με το θέμα αυτό;  Δεν είναι βασική προϋπόθεση να υπάρχει αποχετευτικό δίκτυο προκειμένου μια περιοχή να ενταχθεί στο σχέδιο;. 4. Γιατί σε όλες τις περιοχές που εντάχθηκαν στο σχέδιο εξακολουθεί να ισχύει η νέα μορφή  «κατάτμησης μείζονος εκτάσεως» με την νέα ονομασία «σύσταση καθέτου συνιδιοκτησίας». 5. Γιατί έχουμε «άνθηση» της «αυθαίρετης δόμησης καθ’ υπέρβαση της οικοδομικής αδείας» στις περιοχές αυτές; 6. Γιατί όλες οι οικοδομές από το 85 και μετά έχουν «προσωρινή σύνδεση με τα δίκτυα» και όχι οριστική; Με ποιο σκεπτικό επικράτησε η «προσωρινή σύνδεση» χωρίς αυτοψία από τις αρμόδιες Πολεοδομίες; Ποιους εξυπηρέτησε;
 Και σ' αυτά τα ερωτήματα κανένα «πόρισμα» μέχρι σήμερα δεν έχει «απαντήσει».  Όχι γιατί «δεν γνωρίζει», αλλά γιατί «θέλει να αποπροσανατολίσει».    

Η «αυθαίρετη δόμηση» στη χώρα μας ήταν «πολιτική επιλογή» των Κυβερνήσεων της χώρας μας, την πριμοδοτούσε γιατί εξυπηρετούσε συγκεκριμένους σκοπούς, και αυτό αποδεικνύεται και από τις διαφορετικές μορφές «αυθαιρέτων» που είχαμε. Η «πάταξη» της «αυθαίρετης δόμησης» κυριαρχούσε στις διάφορες «κυβερνητικές» ανακοινώσεις. Ξέρεις πόσα «πορίσματα» έχουμε για την «αυθαίρετη δόμηση», αν δεις τον χώρο που φυλάσσονται θα μείνεις έκπληκτος, αλλά  παρ’ όλα τα «πορίσματα» η «αυθαίρετη δόμηση» στη χώρα μας με τις προηγούμενες μορφές σταμάτησε όταν η «κυρίαρχη τάξη» του τόπου μας αντιλήφθηκε ότι η «μορφή αυτή της αυθαίρετης δόμησης» δεν είναι πια «κερδοφόρα γι αυτή, ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά» και «έκλεισε τον κύκλο της». Οι προηγούμενες μορφές «αυθαιρέτων» σήμερα πληρώνουν «πρόστιμο» για τις «αυθαιρεσίες» που όταν πραγματοποιήθηκαν, πραγματοποιήθηκαν σαν «δικαίωμα»,  σήμερα όμως  μετατράπηκαν σε «ποινή», και μετατράπηκαν σε «ποινή» γιατί η Κυβέρνηση στηρίζει τις νέες επιλογές της κυρίαρχης τάξης στην «διαχείριση» της πόλης και του περιβάλλοντος.   

 Μια από τις «πολιτικές επιλογές» της είναι η στήριξη του - «airbnb»- της «βραχυχρόνιας  μίσθωσης ακινήτων» που λέμε. Είναι η «νέα μορφή πολεοδομικής αυθαιρεσίας» που σήμερα πριμοδοτείται σαν «δικαίωμα», γιατί αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.  Όλοι γνωρίζουν τις «επιπτώσεις». Βλέπουμε όμως ότι η Κυβέρνηση δεν «παίρνει κανένα μέτρο». Γιατί; Γιατί ακόμη δεν «ολοκληρώθηκε ικανοποιητικά» ο «σκοπός» της κυρίαρχης τάξης ντόπιας και ξένης, που δεν είναι άλλος παρά να περάσουν συγκεκριμένες περιοχές των πόλεων στην ιδιοκτησία της, για να εφαρμόσει τις νέες μορφές ποιότητας ζωής που θέλει να καλλιεργήσει στου λαούς.

Η «Κυβέρνηση» λοιπόν «πριμοδοτεί», έχει κάνει δηλαδή την «πολιτική επιλογή» να στηρίξει τα συμφέροντα της ντόπιας και ξένης κυρίαρχης τάξης  στη «νέα μορφή ποιότητας ζωής» που θέλει να επιβάλλει στις «εκμεταλλευόμενες» τάξεις, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα οικονομικά και πολιτικά της συμφέροντα. Οι «τεχνικές» που χρησιμοποιούνται για να πετύχει τον «σκοπό» της η κυρίαρχη τάξη πηγάζουν από τις «πολιτικές επιλογές» της Κυβέρνησης. η οποία παρ’ όλο που γνωρίζει ότι «πρόκειται για αυθαίρετη αλλαγή χρήσης χώρου κατοικίας σε χώρο παροχής ξενοδοχειακών υπηρεσιών», «υποκρίνεται» και αφήνει να συνεχίζεται η «αυθαιρεσία». Και θα την αφήσει μέχρι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.  Όπως έκανε και με το «πρόβλημα» που παρουσιάστηκε με τα ψηλά κτίρια στην περιοχή κάτω από την Ακρόπολη. Το περιόρισε στην «οπτική επαφή» και το έκλεισε. Ούτε λόγος για τον ΝΟΚ/2012.

Υστ: Το κείμενο συμπληρώθηκε μετά από ερώτημα αναγνώστη   

Το "πόρισμα"

Το ΥΠΕΝ να μην «υποκρίνεται» ότι «θα γίνουν παρεμβάσεις ….μετά τις μεταβολές του 2012» και να αναστείλει άμεσα την ισχύ των άρθρων 10 & 11 του ΝΟΚ/2012 γιατί η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ περιβαλλοντική υποβάθμιση της ποιότητας ζωής του Λαού που προκαλούν είναι μεγάλη, εγκληματικά μεγάλη.

Περιβάλλον: Διάβασες το Δελτίο Τύπου του ΥΠΕΝ σχετικά με την «Προσωρινή αναστολή έκδοσης νέων οικοδομικών αδειών νοτίως της Ακρόπολη» ;

Αρχιτέκτονας: Τη διάβασα.

Περιβάλλον: Μειώνει το ύψος στην περιοχή σε 17,50μ αναστέλλει την έκδοση αδειών και λέει ότι «Υπενθυμίζεται ότι, ήδη, η Γενική Διεύθυνση Πολεοδομίας (της Γενικής Γραμματείας Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος) του ΥΠΕΝ, σε συνεργασία με συναρμόδιους φορείς και Υπουργεία, έχουν συστήσει ομάδα εργασίας για την επανεξέταση των όρων δόμησης στην περιοχή, ώστε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα περιορισμού της οπτικής επαφής με την Ακρόπολη. Στη βάση αυτή θα γίνουν όποιες παρεμβάσεις κριθούν αναγκαίες στο θεσμικό πλαίσιο, όπως αυτό έχει προκύψει μετά τις μεταβολές του 2012.»

Αρχιτέκτονας: Το ΝΟΚ/2012 προστατεύουν. Γι αυτό και η «Επιτροπή». Γι αυτό και η άμεση «μείωση του ύψους» στην περιοχή. Να μην πάρει το θέμα διαστάσεις θέλουν. Στο Υπουργείο ξέρουν πολύ καλά ότι ο ΝΟΚ/2012 δίνει «αντισυνταγματικές» παροχές. Ξέρουν πολύ καλά ότι ο Νόμος στηρίζει τα προνόμια της κυρίαρχης τάξης, «επενδυτές» λέγονται σήμερα, στη  «Νέα Οικοδομική Κερδοσκοπία» που  θέλει να επιβάλλει στη χώρα. Ξέρουν επίσης πολύ καλά ότι ο Νόμος αγνοεί εντελώς  τα συμφέροντα του λαού, και αυτό δεν θέλουν να φανεί με κανένα τρόπο.   

  Τρέξανε, πρώτη φορά τέτοια ταχύτητα, να βγάλουν απόφαση για μείωση του ύψους στην περιοχή. Και περιορίσανε το «πρόβλημα» στο «ζήτημα του περιορισμού της οπτικής επαφής με την Ακρόπολη». Οι «μεταβολές» του 2012 ισχύουν εδώ και 7 χρόνια, και το Υπουργείο γνωρίζει πολύ καλά τι «είδους μεταβολές» έγιναν στον ΝΟΚ. «Υποκριτική» είναι η δήλωση.

Περιβάλλον: Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί την λες «υποκριτική» ; Αλλά θέλω να μου τα πεις απλά, όσο πιο απλά γίνεται, και με παραδείγματα.

Αρχιτέκτονας: Θα προσπαθήσω. Θα χρειαστώ βέβαια  περισσότερο χρόνο, αλλά νομίζω ότι στο τέλος θα δεις ξεκάθαρα τον λόγο που την χαρακτήρισα «υποκριτική» .

Ο ΝΟΚ2012 μείωσε το μέγιστο ποσοστό κάλυψης των οικοπέδων κατά 10% (από 70% σε 60%), χωρίς να μειώσει τους Συντελεστές δόμησης (Σ.Δ.). Αυτό σε αρκετές περιπτώσεις  σημαίνει ότι  για να πραγματοποιηθεί το εμβαδόν της οικοδομής που δίνει ο Σ.Δ .θα πρέπει η νέα οικοδομή να πραγματοποιήσει τουλάχιστον έναν επί πλέον όροφο. σε σχέση με τις παλαιότερες. Στον νέο όροφο θα πρέπει να φτάνει το  κοινόχρηστο κλιμακοστάσιο, η κατασκευή επιβαρύνεται με την επιφάνεια του κλιμακοστασίου στον επί πλέον όροφο που σημαίνει  λιγότερα τ.μ. κτιρίου ωφέλιμα, εμπορεύσιμα δηλαδή, για τον «επενδυτή». Το κοινόχρηστο κλιμακοστάσιο από τονΓΟΚ/1929 μέχρι και τον ΓΟΚ/1985 όπως τροποποιήθηκε το 2000, και ο οποίος ίσχυε μέχρι τον ΝΟΚ/2012 προσμετρούσε στον Σ.Δ. Ο ΝΟΚ/12 λοιπόν έκανε την «υπέρβαση». Στο άρθρο 11 όπως τροποποιήθηκε με τον 4258/2014 –Συντελεστής δόμησης- παρ. 6δ αναφέρει ότι :επιφάνεια μέχρι 25,00τμ των  κοινόχρηστων κλιμακοστασίων στους ορόφους και 40,00τμ στο ισόγειο δεν προσμετρούν στον Σ.Δ. Αυτό βέβαια έρχεται σε αντίθεση με την παρ. 5α του άρθρου 11 «στο συντελεστή δόμησης προσμετρώνται  οι επιφάνειες των στεγασμένων και κλειστών από όλες τις πλευρές χώρων του κτιρίου», τέτοια επιφάνεια είναι το κοινόχρηστο κλιμακοστάσιο,  αλλά αυτό δεν έπαιξε κανένα ρόλο για το Υπουργείο. Δημιουργεί βέβαια για πρώτη φορά το παράδοξο, ο Σ.Δ. να παίρνει χαρακτηριστικά «εικονικού» συντελεστή, και ο πραγματικός συντελεστής δόμησης να αγνοείται.   Και κάνει και δεύτερη «υπέρβαση»  : επαναφέρει τα πατάρια (εσωτερικοί εξώστες) –  άρθρο11 παρ. 6ιδ –τα πατάρια ίσχυσαν με τον ΓΟΚ/55 και τον ΓΟΚ/73 και μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μόνο σε ισόγεια καταστήματα και να έχουν εμβαδόν ίσο με το 50% του καταστήματος. Ο ΓΟΚ/85 τα κατήργησε.- Ο ΝΟΚ λοιπόν τα έβγαλε από το «χρονοντούλαπο» και τα επανέφερε με καλύτερες προϋποθέσεις αυτή τη φορά,  αφού μπορούν να πραγματοποιηθούν όπου ο «επενδυτής» επιθυμεί και το συνολικό εμβαδόν τους μπορεί να φτάνει το 10% της συνολικής δόμησης. Τα πατάρια αυξάνουν το ύψος του ορόφου και τον όγκο του κτιρίου πάνω από τη γη, και τα κέρδη του «επενδυτή». Και αυτή τη φορά προβλέπει και για τις σοφίτες νομιμότητα.

Ας δούμε τώρα και με νούμερα τι σημαίνουν τα παραπάνω

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα οικόπεδο  800,00τ,μ, με πρόσωπο σε δρόμο  και ότι ο Σ.Δ.=2,4 Θα προσμετρήσουμε την αύξηση της δόμησης και των ωφέλιμων τ.μ, , των εμπορεύσιμων δηλαδή,  που δίνεται με τον ΝΟΚ/2012  μόνο από τη μη προσμέτρηση του κεντρικού κλιμακοστασίου, τον εικονικό και τον πραγματικό συντελεστή δόμησης. Και αυτή είναι η ελάχιστη αύξηση της δόμησης που δίνεται. Τα πατάρια  προσθέτουν όγκο στην οικοδομή γιατί  αυξάνουν το ύψος των ορόφων. Αλλά είναι πιο σύνθετη διαδικασία και νομίζω ότι μόνο με την προσμέτρηση ή τη μη προσμέτρηση του κεντρικού κλιμακοστασίου θα καταλάβεις το «πνεύμα» του ΝΟΚ/2012

Με την ισχύ του ΝΟΚ/2012  χωρίς την εφαρμογή του άρθρου 11 παρ. 6δ  (με το κοινόχρηστο δηλαδή κλιμ/σιο να προσμετρά στην Σ.Δ.

Οι υπολογισμοί [1] μας λένε :

Το κτίριο λοιπόν πραγματοποιείται σε 4 ορόφους των 480,00τ.μ.

 Συνολική δόμηση 1.920,00τ.μ=  1.920,00τ.μ Πραγματική δόμηση
Τα ωφέλιμα τ.μ =1.805,00<1.920,00τ.μ 

Πραγματικός Σ.Δ.=  Σ.Δ.

Τα ωφέλιμα τ.μ είναι: κατά 115,00τ.μ λιγότερα Έχουμε δηλαδή μια μείωση κατά 6,00% (επιβάρυνση του κεντρικού κλιμ/σίου)

Με την ισχύ του ΝΟΚ/2012  και την εφαρμογή του  άρθρου 11 παρ.6δ που  το κλιμακοστάσιο δεν προσμετρά στη  δόμηση

 Οι υπολογισμοί[2] μας λένε:

το κτίριο πραγματοποιείται σε 4 των 480,00τ.μ και 1 των 140,00τ.μ (όροφοι 5)

Τα ωφέλιμα τ.μ, είναι  1.920,00τ.μ >1.805,00τ.μ

Πραγματική Συνολική δόμ=2.060,00τ.μ > Εικονική Συνολική δομ.=1920,00τ.μ

Πραγματικός Σ.Δ =2,58 >Εικονικός Σ.Δ.=2,40

Με την εφαρμογή του ΝΟΚ/2012 το νέο κτίριο πραγματοποιεί έναν όροφο παραπάνω. Αυξάνει τα ωφέλιμα τ.μ , τα εμπορεύσιμα δηλαδή κατά 115,00τ.μ ποσοστό 6,37%, η πραγματική δόμηση αυξάνεται κατά 140,00τ.μ ποσοστό 7,30% και η περιβαλλοντική πραγματική περιβαλλοντική  επιβάρυνση είναι 2,58 τ,μ κτιρίου/1,00τ.μ οικοπέδου  και όχι 2,40τ.μ. κτιρίου/1,00τ,μ οικοπέδου που υπολογίζει ο ΝΟΚ

Βλέπουμε λοιπόν ότι μόνο με την ισχύ του άρθρου 11  στο κτίριο πραγματοποιείται μεγαλύτερη δόμηση, από τη δόμηση που επιτρεπόταν να πραγματοποιηθεί στο οικόπεδο πριν από την ισχύ του ΝΟΚ/2012. Αυτό δεν θέλουν να φανεί. Η αύξηση του Σ.Δ.  

Και τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί γίνονται όλα αυτά: Το Υπουργείο εξασφαλίζει μια καθόλου ευκαταφρόνητη αύξηση των ωφέλιμων τ.μ , των εμπορεύσιμων τ.μ για τον «επενδυτή»  και μετρά την περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής με τον «εικονικό» συντελεστή δόμησης, και σύμφωνα με αυτόν στην περιοχή δεν δημιουργείται περιβαλλοντική επιβάρυνση. Η πραγματικότητα όμως δείχνει ότι δημιουργείται περιβαλλοντική επιβάρυνση γιατί αυξάνεται ο πραγματικός συντελεστής δόμησης. Ο Σ.Δ είναι ο αριθμητικός συντελεστής με τον οποίο πολλαπλασιάζονται τα τ.μ του οικοπέδου  και το αποτέλεσμα ορίζει τα συνολικά τ.μ κτιρίου που μπορούν να κτιστούν στο οικόπεδο. Δείχνει όμως εκτός από αυτό και το μέγεθος της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης σε τ.μ του κτιρίου που υφίσταται  κάθε τ.μ οικοπέδου. Και αυτή είναι η περιβαλλοντική επιβάρυνση.- Οι περιοχές π.χ. που έχουν Σ.Δ.=1,00 έχουν μικρότερη περιβαλλοντική επιβάρυνση γιατί αντιστοιχεί 1,00τ.μ κτιρίου/1,00τ.μ οικοπέδου, που σημαίνει ότι οι συντελεστές ποιότητας του περιβάλλοντος της περιοχής αυτής, είναι καλύτεροι από τις περιοχές με Σ.Δ =2,4- Δηλαδή ο εικονικός συντελεστής δόμησης μας λέει ότι έχουμε 2,40τ.μ κτιρίου/1,00τ.μ οικοπέδου., ο πραγματικός μας λέει ότι η επιβάρυνση είναι 2,58τ.μ κτιρίου/1,00τ.μ οικοπέδου.

Ο πραγματικός Συντελεστής δόμησης μας  δείχνει πόσο  αυξάνεται το ποσοστό όγκου (κ.μ) των οικοδομών/τ.μ γης, πόσο αυξάνεται ο αριθμός των κατοίκων/τ.μ γης, πόσο μειώνεται το ποσοστό κοινόχρηστων χώρων τ.μ./κάτοικο. Και ο ΝΟΚ/2012 αγνοεί τον πραγματικό συντελεστή δόμησης. Αγνοεί την πραγματική περιβαλλοντική επιβάρυνση και στη θέση της δημιουργεί μια  «εικονική» περιβαλλοντική επιβάρυνση  μικρότερη από την πραγματική. Και ενώ η πραγματική περιβαλλοντική επιβάρυνση μας δείχνει ότι με την ισχύ του άρθρου 11 παρ. 6δ  πραγματοποιείται μεγαλύτερη πραγματική δόμηση, μεγαλύτερος όγκος οικοδομής, η αύξηση των ωφέλιμων τ.μ. αυξάνει  τον αριθμό των κατοίκων, και μειώνει το ποσοστό κοινόχρηστων χώρων τ.μ /κάτοικο, η εικονική περιβαλλοντική επιβάρυνση εφαρμόζει στις μετρήσεις της  παρ. 6δ του άρθρου 11 και μας λέει ότι οι περιβαλλοντικοί συντελεστές δεν υποβαθμίζονται.

Το πρόβλημα των «ψηλών» κτιρίων δεν λύνεται με τον «τσακωμό» των Δημόσιων Υπηρεσιών. Λύνεται μόνο με την με την κατάργηση της αύξησης της δόμησης που νομοθετήθηκε με τα άρθρα 10 & 11 του ΝΟΚ/2012

Περιβάλλον: Τα έμαθες, όλες οι Δημόσιες Υπηρεσίες οι εμπλεκόμενες στις οικοδομικές άδειες των «ψηλών» κτιρίων στη περιοχή του Μακρυγιάννη , προσπαθούν να βγάλουν την ευθύνη από πάνω τους.

Αρχιτέκτονας: Τα πράγματα είναι απλά. Προσπαθούν να τα κάνουν περίπλοκα γιατί θέλουν να αποφύγουν να κριθούν «αντισυνταγματικά» τα άρθρα 10 και 11 του ΝΟΚ/2012. Αυτός είναι ο σκοπός.

Το άρθρο 10 δίνει επί πλέον δόμηση σε νέα κτίρια όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε Θεσσαλονίκη  Πάτρα, Λάρισα, Ηράκλειο, Βόλο, Νέα Ιωνία Μαγνησίας, Ιωάννινα.

Το άρθρο 11 δίνει επί πλέον δόμηση  στις νέες οικοδομές σε όλη τη χώρα.

Αύξηση της δόμησης σημαίνει επιβάρυνση του οικιστικού περιβάλλοντος και συνεπώς επιβαρύνει τους όρους διαβίωσης των πολιτών και για το λόγο αυτό είναι «αντισυνταγματικά».

Ο Δήμος Αθηναίων πρέπει να απαντήσει :

1. Αν στις συγκεκριμένες άδειες έχει εφαρμοστεί το άρθρο 10 του ΝΟΚ/2012 και αν ναι, να δώσει στη δημοσιότητα το ποσοστό αύξησης της δόμησης που δόθηκε και την έγκριση του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής.

2. Αν οι  συγκεκριμένες άδειες έχουν τις απαραίτητες εγκρίσεις των Υπηρεσιών που απαιτούνται για την έκδοση της άδειας δόμησης.

Με τον τρόπο αυτό θα γίνει φανερό η αύξηση της δόμησης που δόθηκε στα κτίρια με την εφαρμογή των διατάξεων του ΝΟΚ/2012 όπως τροποποιήθηκε με τον 4258/2014.  Η αύξηση της δόμησης αυξάνει το ύψος των οικοδομών. Με τον ίδιο συντελεστή δόμησης όσοι κτίσανε πριν από την ισχύ του ΝΟΚ/2012 δεν μπορούσαν να φτάσουν στο ύψος το σημερινό γιατί δεν  είχαν εφαρμογή οι ευνοϊκές διατάξεις των άρθρων 10 &11 του ΝΟΚ/2012. Τα κλιμακοστάσια προσμετρούσαν στον Σ.Δ και η μείωση του ποσοστού κάλυψης δεν συνοδευόταν από αύξηση του Σ.Δ.  

Ένα δεκαόροφο κτίριο  σήμερα με την εφαρμογή του άρθρου 11 του ΝΟΚ/2012 όπως αυτός τροποποιήθηκε με τον 4258/2014 έχει μόνο από τη μη προσμέτρηση του κλιμακοστασίου επί πλέον δόμηση (40,00 τ. μ. στο ισόγειο +9x25,00τ.μ. στους ορόφους)= 265,00τ.μ .

Αν σε αυτά προστεθεί και η αύξηση της δόμησης που δίνεται με αντίστοιχη μείωση της κάλυψης, τότε σε μία περιοχή που ο Σ.Δ. είναι 3,6 αν θυμάμαι καλά, τότε η δόμηση αυξάνεται κατά πολύ. Για κάθε 100,00τμ οικοπέδου η αύξηση 10% είναι 36,00τ.μ κτιρίου, 15% είναι 54,00τ.μ  , 20% είναι 72,00τ.μ , 25% είναι 90,00τ.μ

Το πρόβλημα όπως βλέπεις δεν λύνεται με τον τσακωμό των διάφορων Δημόσιων Υπηρεσιών. Το πρόβλημα λύνεται μόνο με την κατάργηση της αύξησης της δόμησης  που νομοθετήθηκε με τα άρθρα 10 & 11 του ΝΟΚ/2012  

Τα «ψηλά κτίρια» στην περιοχή του Μακρυγιάννη και τα άρθρα 10 &11 του ΝΟΚ/2012

Περιβάλλον: Τα έμαθες μετά τις καταγγελίες των κατοίκων της περιοχής του Μακρυγιάννη η Κυβέρνηση δήλωσε ότι θα προχωρήσει σε αναστολή των οικοδομικών αδειών και θα εξετάσει το πρόβλημα που δημιουργήθηκε.

Αρχιτέκτονας: Το θέμα δεν είναι τοπικό, είναι θέμα που αφορά ολόκληρη τη χώρα. Για τον  ΝΟΚ για τον οποίο τόσο υπερήφανοι ήταν οι κ.κ Γ. Παπακωνσταντίνου και  Ν. Σηφουνάκης, Υπουργός ο πρώτος του ΥΠΕΚΑ τότε και Υφυπουργός ο δεύτερος, το έχουμε πει από τότε ότι τα άρθρα 10 και 11 σκοτώνουν το περιβάλλον και πρέπει να καταργηθούν. Είχαμε πει τότε: ΝΕΟΣ ΓΟΚ : Επενδυτές παρόντες - Λαός απών που σήμαινε ότι με τον ΝΟΚ, όπως τον βάφτισε ο κ. Ν.Σηφουνάκης, στηρίζονται τα συμφέροντα των επενδυτών, και αγνοούνται εντελώς τα συμφέροντα του λαού.   

Το άρθρο 10 δίνει «Πολεοδομικά κίνητρα» σε επιλεγμένες περιοχές της χώρας, και οι περιοχές έχουν επιλεγεί με πολλή προσοχή .Ας το διαβάσουμε:

[1. Σε περίπτωση οικοπέδων (αυτοτελών ή εκ συνενώσεως), που βρίσκονται εντός σχεδίου πόλεως στις γεωγραφικές περιφέρειες: α) των Δήμων του Νομού Αττικής και β) των αναφερόμενων στο άρθρο 1 παρ. 2 του ν. 1561/1985 (Α΄ 148), Δήμων του Νομού Θεσσαλονίκης, όπως και στις δύο περιπτώσεις, καθορίζονταν πριν την έναρξη ισχύος του ν. 2539/1997 (Α΄ 244), και οι οποίοι είχαν κατά την απογραφή του 1991 πληθυσμό μεγαλύτερο των 25.000 κατοίκων, και γ) των Δήμων Πάτρας, Λάρισας, Ηρακλείου, Βόλου, Νέας Ιωνίας Μαγνησίας, Ιωαννίνων, όπως καθορίζονταν πριν την έναρξη ισχύος του ν. 2539/1997, και (τα οικόπεδα σε καθεμία από τις υπό α΄, β΄ και γ΄ περιπτώσεις) δεν εμπίπτουν σε παραδοσιακούς οικισμούς και παραδοσιακά τμήματα πόλης ή σε ιστορικούς τόπους ή σε περιοχές με αποκλειστική χρήση κατοικίας και όταν το εμβαδόν τους είναι μεγαλύτερο της κατά κανόνα αρτιότητας της περιοχής, κατόπιν σύμφωνης γνώμης του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής, παρέχονται τα ακόλουθα κατά περίπτωση πολεοδομικά κίνητρα, εφόσον τηρούνται οι ακόλουθες κατά περίπτωση προϋποθέσεις και σε κάθε περίπτωση με την προϋπόθεση ο αριθμός των κτιρίων που δημιουργούνται να είναι μικρότερος του Β/2 και ίσος με τη μικρότερη προκύπτουσα ακέραιη μονάδα με ελάχιστο το ένα:

 α. Με την προϋπόθεση:

− ποσοστιαίας μείωσης του επιτρεπόμενου ποσοστού κάλυψης του οικοπέδου κατά ΑX10%,

 δίνεται το κίνητρο:

 − ποσοστιαίας αύξησης του επιτρεπόμενου συντελεστή δόμησης του οικοπέδου κατά ΑΧ10%.

β. Με τις προϋποθέσεις:

− ποσοστιαίας μείωσης του επιτρεπόμενου ποσοστού κάλυψης του οικοπέδου κατά ΑX15%, − απόσυρσης κτιρίου κύριας χρήσης εμβαδού τουλάχιστον ενός τετάρτου του υπάρχοντος επιτρεπόμενου συντελεστή δόμησης της περιοχής,

δίνεται το κίνητρο:

 − ποσοστιαίας αύξησης του επιτρεπόμενου συντελεστή δόμησης του οικοπέδου κατά ΑΧ15%.

 γ. Με τις προϋποθέσεις:

− ποσοστιαίας μείωσης του επιτρεπόμενου ποσοστού κάλυψης του οικοπέδου κατά ΑX20%, − απόδοσης σε κοινή δημόσια χρήση επιφάνειας ίσης με την αύξηση της επιφάνειας δόμησης δια του συντελεστή δόμησης,

δίνεται το κίνητρο: − ποσοστιαίας αύξησης του επιτρεπόμενου συντελεστή δόμησης του οικοπέδου κατά ΑΧ20%.

 δ. Με τις προϋποθέσεις:

− ποσοστιαίας μείωσης του επιτρεπόμενου ποσοστού κάλυψης του οικοπέδου κατά ΑX25%, − απόδοσης σε κοινή δημόσια χρήση επιφάνειας ίσης με την αύξηση της επιφάνειας δόμησης δια του συντελεστή δόμησης,

 − απόσυρσης κτιρίου κύριας χρήσης εμβαδού τουλάχιστον ενός τετάρτου του υπάρχοντος επιτρεπόμενου συντελεστή δόμησης της περιοχής, δίνεται το κίνητρο: − ποσοστιαίας αύξησης του επιτρεπόμενου συντελεστή δόμησης του οικοπέδου κατά ΑΧ25%.

Σε κάθε περίπτωση δίνεται κίνητρο προσαύξησης του επιτρεπόμενου ύψους, έως το ανώτατο επιτρεπόμενο κατά το άρθρο 15 ύψος, για τον προσαυξημένο συντελεστή δόμησης.]

Να γιατί λοιπόν έχουμε «αύξηση του ύψους». Διότι με το άρθρο 10 μειώνοντας  το ποσοστό  κάλυψης του οικοπέδου κατά 10,15,20,25% αυξάνεις τον Σ.Δ. του οικοπέδου κατά 10,15,20,25% και προσαυξάνεις και το ύψος της οικοδομής για να καλύψεις την προσαύξηση του Σ.Δ.

Και εδώ έρχεται να προστεθεί το άρθρο 11, αφορά τις νέες οικοδομές σε όλη τη χώρα, που λέει ότι στον Σ.Δ. δεν προσμετρώνται –δεν θα τα αναφέρω όλα παρά μόνο τα τρία παρακάτω που είναι και ενδεικτικά του πνεύματος του Νόμου-:  

 παρ. 6

[δ. Η επιφάνεια των υποχρεωτικών σύμφωνα με τον κτιριοδομικό κανονισμό κοινόχρηστων κλιμακοστασίων συμπεριλαμβανομένων των ανελκυστήρων και των πλατύσκαλων και για επιφάνεια έως 25 τ.μ. ανά όροφο και ανά κλιμακοστάσιο και 40 τ.μ. στο επίπεδο της εισόδου του κτιρίου κατοικίας που διαθέτει κοινόχρηστο κλιμακοστάσιο.

ιδ. Εσωτερικοί εξώστες (πατάρια) με συνολικό εμβαδόν μικρότερο ή ίσο του 10% της δόμησης του κτιρίου, χωρίς να αποτελούν ανεξάρτητο όροφο, χωρίς να δημιουργούν ανεξάρτητη ιδιοκτησία και εφόσον ο χώρος κάτω από αυτόν διασφαλίζει προϋποθέσεις ύψους χώρου κύριας χρήσης.

 ιε. Σοφίτες με συνολικό εμβαδόν μικρότερο ή ίσο των 1/2 του χώρου της υποκείμενης κάτοψης με τον οποίο συνδέονται λειτουργικά, χωρίς να αποτελούν ανεξάρτητο όροφο και εφόσον το μέσο ελεύθερο ύψος είναι μικρότερο από 2,20 μ.]

Τα κοινόχρηστα κλιμακοστάσια προσμετρούσαν  στο  Σ.Δ πάντα. Τώρα παύουν να προσμετρούν και δίνεται ένα δώρο στις νέες οικοδομές 25,00τ.μ ανά όροφο εκτός Σ.Δ. και 40,00τ.μ στο ισόγειο. Δηλαδή σε μια πενταόροφη οικοδομή δίνονται επιπλέον 140,00τ.μ εκτός Σ.Δ., μόνο από την κατάργηση της προσμέτρησης του κλιμακοστασίου στον Σ.Δ. Αν σ’ αυτό προστεθούν και τα υπόλοιπα π.χ. πατάρια -τα πατάρια επιτρεπόταν με τον ΓΟΚ 55 και 73, καταργήθηκαν με το ΓΟΚ85 και με την τροποποίηση του 2000- και σοφίτες -που δεν επιτρεπόταν με κανένα προηγούμενο ΓΟΚ- καταλαβαίνουμε ποια ήταν η φροντίδα των δύο Υπουργών

.Να λοιπόν ο δεύτερος λόγος που έχουμε αύξηση του ύψους. Για να καλύψει την προσαύξηση του Σ.Δ. προσαυξάνει το ύψος της οικοδομής. 

Τα δύο λοιπόν αυτά άρθρα του ΝΟΚ αυξάνουν  άμεσα την δόμηση. Και αύξηση της δόμησης σημαίνει επιβάρυνση του οικιστικού περιβάλλοντος σε περιοχές ήδη επιβαρυμένες.

Το θέμα λοιπόν όπως βλέπεις δεν είναι τοπικό, απλώς βγήκε στην επιφάνεια γιατί ξεκίνησε από εκεί. Τα άρθρα 10 και 11 του ΝΟΚ2012 αυξάνουν άμεσα τον Σ.Δ. των οικοπέδων. Και αυτό απ’ ότι γνωρίζω είναι «αντισυνταγματικό» διότι επιβαρύνει το οικιστικό περιβάλλον της περιοχής και  τους όρους διαβίωσης των πολιτών.

ΝΟΚ/2012

Η νεοσύστατη εταιρεία «Ανάπλαση της Αθήνας» και η δήλωση του επικεφαλή της καθηγητή του Πολυτεχνείου της Αθήνας κ. Νίκου Μπελαβίλα

Περιβάλλον: Το διάβασες έχει συσταθεί εταιρεία «Ανάπλαση της Αθήνας» με επικεφαλή τον καθηγητή του Πολυτεχνείου της Αθήνας Νίκο Μπελαβίλα ο οποίος δήλωσε  σχετικά με την ανάπλαση του  κέντρου της Αθήνας όπως αναφέρεται στο σχετικό άρθρο:

[«Θα προχωρήσουμε στις παρεμβάσεις έχοντας δύο βασικούς πυλώνες, την περιβαλλοντική αναβάθμιση και την εξασφάλιση της βιώσιμης κινητικότητας στο κέντρο της πρωτεύουσας, που πρέπει να επανακατοικηθεί και να γίνει η εικόνα ολόκληρης της χώρας», παρατηρεί και προσθέτει ότι «κύριος στόχος των νέων παρεμβάσεων είναι η ανάκτηση του δημόσιου χώρου και η διασύνδεση του πυρήνα της πόλης με την ευρύτερη περιοχή».

Σπεύδει να διευκρινίσει ότι οι σχεδιασμοί αφορούν ήπιες παρεμβάσεις, χαμηλού κόστους και υψηλής αισθητικής, που θα αξιοποιούν και θα αναδεικνύουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ενότητας.

Θα δημιουργούν κίνητρα για να κατοικηθούν τα κενά διαμερίσματα και να προσελκύσουν επιχειρηματικές δράσεις, ενώ θα λειτουργούν συμπληρωματικά για να βοηθήσουν στο «πάντρεμα» των ασύνδετων σήμερα γειτονιών και να δημιουργήσουν τη νέα εικόνα της πρωτεύουσας. ] Πηγή

Αρχιτέκτονας: Ωραία λόγια. Μου θυμίζουν εκείνο  «το σχέδιον πρέπει να είναι εφάμιλλον της αρχαίας δόξης και  λαμπρότητος της πόλεως ταύτης, και άξιον του αιώνος εις τον οποίον ζώμεν» που δήλωσε η βασιλεία  όταν ανέθεσε τον «σχεδιασμό της πόλης της Αθήνας». Αυτό το «να γίνει η εικόνα ολόκληρης της χώρας» δε, είναι τρανή απόδειξη του «ψευτοαριστοκρατισμού» που μυρίζει η Αρχιτεκτονική Σχολή του Μετσόβιου. Στο έχω πει και άλλη  φορά «οι πόλεις υπάρχουν γιατί ζουν άνθρωποι σ  αυτές, δεν ζουν οι άνθρωποι επειδή υπάρχουν οι πόλεις». «Υψηλή αισθητική» έχουν οι πόλεις στις οποίες η ποιότητα της ζωής όλων των ανθρώπων που ζουν στην πόλη έχει «υψηλή αισθητική». Όταν σε μία πόλη η ποιότητα της ζωής των ανθρώπων που ζουν στην πόλη έχει σε μεγάλο ποσοστό «αισθητική» μηδέν και κάτω από το μηδέν, κανένας σχεδιασμός δεν την ανεβάζει «αισθητικά». Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη : όσο στην πόλη  υπάρχουν άστεγοι, άνεργοι, παιδιά που πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο, άνθρωποι που αυτοκτονούν γιατί δεν έχουν να ζήσουν και συνθλίβεται η αξιοπρέπειά τους, άνθρωποι που ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια, σπίτια χωρίς θέρμανση, χωρίς ηλεκτρικό, νέοι χωρίς όνειρα, γέροι χωρίς γηρατειά, κανένας «σχεδιασμός»  δεν μπορεί να έχει «υψηλή αισθητική». Είναι σαν να στολίζεις έναν τάφο. Όσο και να τον στολίσεις τάφος μένει.

Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από ωραία λόγια, χωρίς αντίκρυσμα στην πραγματικότητα. Η «Ανάπλαση της Αθήνας» που με τόση προθυμία ανέλαβε η «ΕΤΑΙΡΕΙΑ» αφορά ένα τμήμα του κέντρου της Αθήνας, στο οποίο δεν μας λένε ποιο ήταν το ιδιοκτησιακό καθεστώς πριν την κρίση και πως αυτό έχει διαμορφωθεί σήμερα, ούτε το πώς και το γιατί, ποιες χρήσεις λειτουργούσαν στην περιοχή, ποιες σήμερα και ποιες επιτρέπεται να λειτουργήσουν με τις νέες χρήσεις που έχουν καθοριστεί, τι σημαίνει «να επανακατοικηθεί» - δηλαδή ποιοι και γιατί αναγκάστηκαν να φύγουν ή  διώχτηκαν από την περιοχή, με ποιους τρόπους και με ποιες τακτικές, για ποιους προορίζεται να την «επανακατοικήσουν», και γιατί η «ανάπλαση» προσφέρεται σ αυτούς και δεν προσφέρθηκε στους παλιούς κατοίκους, ποιές είναι εκείνες  οι  οικονομικές-κοινωνικές-πολιτικές   διαφορές ανάμεσα στους παλιούς και νέους κατοίκους που δεν επέτρεπαν τότε  την «ανάπλαση» ενώ σήμερα θεωρείται «επιβεβλημένη». Σ αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντήσει η «ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ»

Περιβάλλον: Ελπίζεις ότι θα απαντήσει;

Αρχιτέκτονας: Όχι. 

«Κατάτμηση μείζονος εκτάσεως» - «Αντιπαροχή»- «airbnb» ή «Βραχυχρόνια μίσθωση ακινήτων». Ας ανοικοδομήσουμε την «ιστορική μας μνήμη»

Περιβάλλον: Εσείς οι Αρχιτέκτονες, απ’ ότι διαβάζω, είστε σε σύγχυση τώρα τελευταία με το θέμα που προέκυψε με το airbnb την «βραχυχρόνια μίσθωση ακινήτων». Προσπαθείτε να βρείτε λύσεις, αλλά διαπιστώνω ότι αυτό δεν είναι εύκολο για σας.

Αρχιτέκτονας: Τα προβλήματα της πόλης είναι σύνθετα, έχουν ταξική κοινωνικό-οικονομική-πολιτική διάσταση. Αυτό που μπορεί να κάνει ο Αρχιτέκτονας είναι έχοντας αναλύσει την  ταξική κοινωνικό-οικονομική-πολιτική πραγματικότητα της πόλης, να προτείνει λύση στα προβλήματα. Το θέμα είναι ότι για να προτείνει λύση πρέπει να πάρει ταξική θέση. Αυτό είναι σήμερα το πρόβλημα των Αρχιτεκτόνων. Πολλοί πιστεύουν ότι μπορούν να δώσουν λύσεις χωρίς να πάρουν ταξική θέση. Και αυτό γίνεται γιατί στους Αρχιτέκτονες καλλιεργείται η άποψη, την καλλιεργούν έντονα οι Αρχιτεκτονικές σχολές σήμερα και στην χώρα μας και αλλού,  ότι η  Αρχιτεκτονική και η Πολεοδομία είναι οι «Θεότητες» που λύνουν τα προβλήματα, και σαν «Θεότητες» είναι και πρέπει να είναι «αταξικές», ή το πολύ «ρομαντικά ανθρωπιστικές». - Έτσι σήμερα διατυπώνονται απόψεις με τίτλους ρομαντικούς όπως «Το δικαίωμα στη στέγη» , «Το δικαίωμα στην Πόλη» ή το «Αυτονόητο δικαίωμα στην κατοικία» κ.α- Για τον ίδιο λόγο καλλιεργείται  στους Αρχιτέκτονες, η άποψη ότι  «στον πολύπλοκο κόσμο της ταχύτητας που ζούμε σήμερα, τα Πολεοδομικά προβλήματα που παρουσιάζονται είναι προβλήματα που παρουσιάζει η σημερινή κοινωνία της ταχύτητας και δεν έχουν καμιά σχέση και σύνδεση με την βραδυκίνητη προηγούμενη κοινωνία. Η σύνδεση, η εξάρτηση και η σχέση με το παρελθόν μπορεί να περιοριστεί σε μια λέξη. Με μια λέξη με μορφή  «ετικέτας» μπορούμε να ξεμπερδέψουμε με το παρελθόν, και να ασχοληθούμε με το παρόν, αυτό απαιτεί η σημερινή  κοινωνία της ταχύτητας». Και σήμερα κυκλοφορούν αρκετές τέτοιες «ετικέτες», όπως «Η Αθήνα αναπτύχθηκε άναρχα Πολεοδομικά από την ίδρυσή της» , «η αντιπαροχή κατέστρεψε τις πόλεις μας μεταπολεμικά» , κ.α. Οι «ετικέτες» αυτές, λένε, αυτοί που τις επινόησαν,  «ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα και είναι αταξικές στο περιεχόμενό τους».  Δημιουργήθηκαν, ισχυρίζονται,  με μοναδικό σκοπό να διευκολύνουν τον Αρχιτέκτονα, να ξεμπερδέψει γρήγορα με το παρελθόν και τη σχέση του με το παρόν, χωρίς να χρονοτριβεί, και να προχωρήσει στη λύση του προβλήματος που έχει μπροστά του.

Σήμερα λοιπόν αρκετοί Αρχιτέκτονες, για την διευκόλυνσή τους, διαλέγουν μια από αυτές τις «ετικέτες», τις θεωρούν ιστορικά αποδεκτές, και τις χρησιμοποιούν στην «ιστορική ανασκόπηση» της έρευνάς τους. Είναι όμως αλήθεια ότι οι «ετικέτες» ανταποκρίνονται στην «ιστορική πραγματικότητα» και έχουν περιεχόμενο «αταξικό» ;   Ας δούμε τις δύο  «ετικέτες» που αναφέραμε παραπάνω:

  1.  «Η Αθήνα αναπτύχθηκε άναρχα Πολεοδομικά από την ίδρυσή της», και για το λόγο αυτό αντιμετωπίζει τόσα προβλήματα. Αν όμως φτιάξουμε ένα χάρτη της Αθήνας με τις μεγαλοϊδιοκτησίες γης της εποχής και δούμε πως αυτές «κατατμήθηκαν» πως μεταβιβάστηκαν οι «κατατμημένες» ιδιοκτησίες και τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκαν, θα δούμε ότι η «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως» ήταν ο «κανόνας» που επικράτησε στην πολεοδομική επέκταση της Αθήνας. Η μεγαλοϊδιοκτησία τεμάχιζε την ιδιοκτησία της με δικό της σχέδιο, με δρόμους πλάτους το πολύ 3,00-4,00μ, και δημιουργούσε οικόπεδα με εμβαδόν που αυτή όριζε, με τυφλά οικόπεδα όταν αυτό την εξυπηρετούσε. Η «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως» ήταν νόμιμη συντάσσονταν συμβολαιογραφικές πράξεις, τα συμβόλαια πώλησης μεταγραφόταν νόμιμα στο υποθηκοφυλακεία, το Κράτος παρείχε κάθε ευκολία στην μεγαλοϊδιοκτησία. Μέχρι εδώ δεν βλέπουμε καμιά «αναρχία». Εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Η μεγαλοϊδιοκτησία  τεμαχίζει νόμιμα την ιδιοκτησία της,  πουλάει με νόμιμα συμβόλαια, τα υποθηκοφυλακεία της χώρας τα μεταγράφουν νόμιμα και όλα κυλούν «ήρεμα». Αυτό το κομμάτι της ιστορίας όμως άλλοι το παρακάμπτουν, άλλοι το αγνοούν θεληματικά, άλλοι προσπαθούν να το υποτιμήσουν και ισχυρίζονται ότι «ναι μεν η μεγαλοϊδιοκτησία είχε τον έλεγχο της κτηματαγοράς  αλλά οι κατώτερες τάξεις είναι αυτές που αντιδράσανε στις επιλογές του Κράτους να επιβάλλει  διατάξεις και κανονισμούς στην δόμηση και στον πολεοδομικό σχεδιασμό».  

Για να το δούμε λίγο  το πρόβλημα αυτό. Το Κράτος όταν ήθελε να εντάξει τις περιοχές αυτές στο σχέδιο ήταν προφανές ότι οι δρόμοι με πλάτος το πολύ 4,00μ δεν επαρκούσαν, τα τυφλά οικόπεδα δημιουργούσαν προβλήματα, έπρεπε να απαλλοτριώσει  οικόπεδα για να δημιουργήσει τους απαραίτητους κοινούς και κοινόχρηστους χώρους κ.α. Αυτό σήμαινε ρυμοτομήσεις οικοπέδων, απαλλοτριώσεις οικοπέδων κ.α. Αυτό λένε προκάλεσε την οργή των ιδιοκτητών, κανείς δεν λέει των νέων ιδιοκτητών, και οι ενστάσεις πέφτανε «βροχή» στις αρμόδιες Υπηρεσίες. Μάλιστα κάποιοι σημειώνουν «έκπληκτοι»: «Αιτήσεις που αμφισβητούσαν τις πολεοδομικές αποφάσεις ή ζητούσαν εξαίρεση, δεν καταθέτονταν μόνο από τους μορφωμένους πολίτες. Κατά τη διαδικασία ανοικοδόμησης των νεοελληνικών πόλεων ακόμα και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα εξοικειώθηκαν με τα διάφορα πολεοδομικά και γραφειοκρατικά ζητήματα που ανέκυπταν. Έτσι, πολλές φορές «έβαζαν έναν γραφιά ή ένα μορφωμένο μέλος της οικογένειάς τους να τους  ετοιμάσει» τις όποιες ενστάσεις ή παρεμβάσεις»  .https://kompreser.espivblogs.net/2011/09/09/neoklasiki-poleodomia-mixanismos/

Από την σύντομη τούτη ιστορική κριτική ανασκόπηση βλέπουμε ξεκάθαρα ότι η «πηγή» που δημιούργησε το πρόβλημα ήταν η «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως» στην οποία το  Κράτος δεν επέβαλλε κανένα περιορισμό, αντίθετα στήριξε όλες τις κερδοσκοπικές επιλογές της «μεγαλοϊδιοκτησίας», και μετέφερε τις υποχρεώσεις της που προέκυπταν από την «Πολεοδόμηση» τής γης της στην «μικροϊδιοκτησία» επάνω στην οποία η «μεγαλοϊδιοκτησία» κερδοσκόπησε.

Η άποψη λοιπόν ότι η Αθήνα αναπτύχθηκε «άναρχα Πολεοδομικά» δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα. Η Αθήνα αναπτύχθηκε «Με ταξική ιεραρχία. Ικανοποιήθηκαν τα συμφέροντα της μεγαλοϊδιοκτησίας,  οι υποχρεώσεις της φορτώθηκαν στα λαϊκά στρώματα, τα λαϊκά στρώματα αντέδρασαν, και όταν τα λαϊκά στρώματα αντιδρούν, αντιδρούν «άναρχα», γι αυτό και η «έκπληξη» «περιμέναμε να υποβάλλουν ενστάσεις οι μορφωμένοι αλλά μας ήρθαν και οι αγράμματοι».  

Γίνεται τώρα φανερό ότι η «ετικέτα» ότι «Η Αθήνα αναπτύχθηκε άναρχα Πολεοδομικά από την ίδρυσή της» ούτε στην «ιστορική πραγματικότητα ανταποκρίνεται», ούτε έχει «αταξικό περιεχόμενο». Δημιουργήθηκε για να κρύψει «την ταξική ιεραρχία που τηρήθηκε. Ικανοποιήθηκαν όλα τα συμφέροντα της μεγαλοϊδιοκτησίας, που ανήκε στην κυρίαρχη τάξη του τόπου μας, και μετέφεραν τις υποχρεώσεις της στις πλάτες των λαϊκών τάξεων,». Δημιουργήθηκε όμως για να κρύψει και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό και αυτό. Σου το ανέφερα όταν μιλήσαμε για την Νεοκλασική Αθήνα, σχετικά με τις «Αιτήσεις» για τις οποίες κάποιοι δηλώσαν «έκπληκτοι».  Να τι σου είπα: «Το ποσοστό των αγράμματων στην χώρα μας είναι εκείνη την εποχή γύρω στο 80%. Και όπως καταλαβαίνεις ανήκουν όλοι στις κατώτερες τάξεις. Στο λαό αυτό λοιπόν, αγράμματο στο μεγαλύτερο μέρος του, το Κράτος  του δίνει το « δήθεν δικαίωμα» να υποβάλλει «Γραπτώς Αιτήσεις» στην «καθαρεύουσα» για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Με τον τρόπο αυτό η κυρίαρχη τάξη καλλιέργησε και καθιέρωσε σιγά-σιγά τον τρόπο σχέσης  Πολίτη-Κρατικής Υπηρεσίας- Κρατικής εξουσίας που ήθελε να επιβάλλει.  Έτσι θεμελίωσε τη γραφειοκρατία, τη συναλλαγή, το μέσον, την εξυπηρέτηση, την εξάρτηση. Το τραπεζάκι του «εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες που έγραφε τις «Αιτήσεις στην καθαρεύουσα» για λογαριασμό του πολίτη με το αζημίωτο, διατηρήθηκε στη χώρα μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970.  Η γραφειοκρατία όμως, η συναλλαγή, το μέσον, η εξυπηρέτηση, η εξάρτηση εμπλουτίστηκαν και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να ισχύουν. Γι αυτό σου είπα ότι το «δικαίωμα» είχε «ταξική διαβάθμιση» εμπεριείχε «ανταποδοτική υποχρέωση» και καλλιέργησε και «παραπλανητικές πολιτικές πεποιθήσεις» στις κατώτερες τάξεις.»  https://angelmois.blogspot.com/2013/04/blog-post.html

2.  «Η αντιπαροχή» ήταν εκείνη που κατάστρεψε τις πόλεις μας μεταπολεμικά».  Η «αντιπαροχή» ήταν και είναι, μια οικονομική συμφωνία ανάμεσα σε ιδιοκτήτη γης και σε κατασκευαστή, όπου ο ιδιοκτήτης γης «παρέχει» το οικόπεδό του στον κατασκευαστή ό οποίος με την σειρά του «οικοδομεί» και αποδίδει στον ιδιοκτήτη ένα μέρος από τις  αποπερατωμένες οριζόντιες ιδιοκτησίες. Τι υπόλοιπες έχει το δικαίωμα ο κατασκευαστής να τις πουλήσει σε όποιον θέλει. Αυτή είναι η αντιπαροχή στο «στενό οικονομικό της περιεχόμενο».

Τους όρους δόμησης (σύστημα δόμησης- Συντελεστή δόμησης- κάλυψη οικοπέδου και ύψος οικοδομής)  όμως με τους οποίους θα έχτιζε ο κατασκευαστής τους όριζε το Κράτος. Το Κράτος λοιπόν έχει την ευθύνη. Το Κράτος διαμόρφωνε επίσης  τα ρυμοτομικά σχέδια των περιοχών ορίζοντας τους κοινούς και κοινόχρηστους χώρους (πλάτη δρόμων- πάρκα- ελεύθεροι χώροι- χώροι Σχολείων- κ.α.)

Αν δούμε στην Αθήνα μεταπολεμικά  στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας το σύστημα δόμησης ήταν συνεχές, η κάλυψη του οικοπέδου 70-80% και αν στο ισόγειο υπήρχαν καταστήματα η κάλυψη έφτανε το 100% και ο «ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου» ξεκινούσε από το ισόγειο και πάνω, το ύψος της οικοδομής έφτανε τους 7-8 ορόφους,  η αρτιότητα του οικοπέδου ήταν 200,00τμ και στην «παρέκκλιση» 112,50τ.μ. Την ίδια εποχή στο Παλαιό Ψυχικό και στην Φιλοθέη το σύστημα δόμησης ήταν πανταχόθεν ελεύθερο, η κάλυψη του οικοπέδου 40% και σε λίγα Ο.Τ. 50%, οι επιτρεπόμενοι όροφοι 3, και η αρτιότητα του οικοπέδου 400,00-500,00τ.μ αν θυμάμαι καλά.

Τις διαφορές αυτές στην δόμηση, τα ποσοτικά και ποιοτικά δηλαδή χαρακτηριστικά των περιοχών της πόλης,  δεν τις καθόριζε η «αντιπαροχή», είναι επιλογές της Πολιτικής ηγεσίας του Κράτους, και είναι αυτές που καθορίζουν την κατανομή των τάξεων στον χώρο της πόλης. «Αντιπαροχή» πραγματοποιήθηκε και στο Παλαιό Ψυχικό και στην Φιλοθέη  και στο κέντρο της Αθήνας. Τις ποσοτικές και ποιοτικές διαφορές της «αντιπαροχής» ανάμεσα στο Παλιό Ψυχικό και τους Αμπελόκηπους π.χ. τις καθόρισε το Κράτος, καθορίζοντας την Πολεοδομική ποιότητα των περιοχών, δεν τις καθόρισε η «αντιπαροχή», και τις καθόρισε με ταξικά κριτήρια.

Την Πολεοδομική ποιότητα  των περιοχών με κάλυψη οικοπέδου 70% με κτίρια σε επαφή το ένα με το άλλο, με κουζίνες και λουτρά να φωτίζονται και να αερίζονται από φωταγωγούς 1,20μx1,20μ, με κοινόχρηστους εσωτερικούς διαδρόμους πλάτους 1,00μ,, δεν τις καθόρισε η «αντιπαροχή» τις καθόρισε το Κράτος, αυτό επέλεξε αυτή την ποιότητα  κατοικίας για τα κατώτερα οικονομικά στρώματα. Τα ανήλιαγα και υγρά υπόγεια που πουλιόταν τότε σαν «διαμερίσματα» από τους εργολάβους, το Κράτος μπορεί να μην τους έδωσε πολεοδομική νομιμότητα, τους έδωσε όμως συμβολαιογραφική νομιμότητα, αφού νόμιμα μεταβιβάζονταν,  και  οι δημόσιες Υπηρεσίες όπως τα υποθηκοφυλακεία  νόμιμα μετέγραφαν το συμβόλαια.

Η ιστορική πραγματικότητα λοιπόν μας λέει ότι το Κράτος καθόρισε την Πολεοδομική ποιότητα των περιοχών της πόλης, και όχι η «αντιπαροχή». Η «αντιπαροχή» ανέλαβε απλώς «εργολαβία» να τηρήσει τις «ταξικές επιλογές» της Πολεοδομικής ποιότητας των διάφορων περιοχών της πόλης, που το Κράτος καθόρισε.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η «ετικέτα» «η αντιπαροχή κατέστρεψε τις πόλεις μας»  ούτε στην «ιστορική πραγματικότητα» ανταποκρίνεται, ούτε έχει «αταξικό περιεχόμενο». Δημιουργήθηκε για να κρύψει ότι το «Κράτος καθόρισε με ταξική ευλάβεια την Πολεοδομική ποιότητα των περιοχών της Πόλης, και ανέθεσε στην «αντιπαροχή» να εκτελέσει με την ίδια ευλάβεια την ταξική εκτέλεση του έργου. Και όπως συνήθως συμβαίνει, ο ηθικός αυτουργός αθωώνεται, αλλά ο  εκτελεστής καταδικάζεται». Και αυτό κάνει και η «ετικέτα» που δημιουργήθηκε «καταδικάζει τον εκτελεστή και αθωώνει  πανηγυρικά τον ηθικό αυτουργό».

Βλέπουμε λοιπόν ότι μια πιο προσεκτική ματιά στις δύο αυτές «ετικέτες», μας δείχνει ότι αυτές, ούτε «αταξικές» είναι στο περιεχόμενό τους, ούτε «ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα». «Ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα που η κυρίαρχη τάξη καλλιεργεί για να στηρίξει τα ταξικά της συμφέροντα».

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα με το «airbnb» τη «βραχυχρόνια μίσθωση ακινήτων». Ας δούμε το πρόβλημα στην Αθήνα όπου είναι πιο έντονο.  Μας λένε, λοιπόν να μην αναρωτηθούμε:  1. Γιατί και με ποιο τρόπο υποβαθμίστηκε το κέντρο της Αθήνας 2. Ποιος ωφελήθηκε και ποιος ζημιώθηκε από την υποβάθμιση. 3. Ποια κοινωνικά στρώματα αποχώρησαν και γιατί από το κέντρο την περίοδο της υποβάθμισης, που εγκαταστάθηκαν τα στρώματα αυτά, και ποια νέα κοινωνικά στρώματα εγκαταστάθηκαν στις περιοχές του κέντρου την περίοδο της υποβάθμισης. 3. Ποιοι αγόρασαν ακίνητα στην περίοδο της υποβάθμισης του κέντρου, που πως, και πως τα εκμεταλλεύτηκαν κατά την περίοδο της υποβάθμισης και πως σήμερα. 5. Ποιος ο σκοπός των νόμων τακτοποίησης αυθαιρέτων και ποιους εξυπηρετεί. 6. Γιατί ο νέος ΝΟΚ (Νέος Οικοδομικός Κανονισμός)  του 2012 και ποιόν εξυπηρετούν τα άρθρα 10 και 11. 7. Η «επιχείρηση σκούπα» των Λοβέρδου- Χρυσοχοϊδη ποιο σκοπό είχε, όπως ποιο σκοπό εξυπηρέτησε  η σύλληψη των καταληψιών της Βίλας Αμαλία. 8. Ποιόν σκοπό είχε το Rethink Athens –Ξανασκέψου την Αθήνα- που τόσο διαφημίστηκε από όλη την Πολιτική ηγεσία του τόπου –όλοι ήταν παρόντες στην εκδήλωση -  και γιατί τόσο εύκολα εγκαταλείφθηκε. 9. Γιατί από την αρχή της κρίσης η ιδιόκτητη κατοικία δέχεται τόσο μεγάλη επίθεση 10. Γιατί το «airbnb» πραγματοποιείται χωρίς κανένα Πολεοδομικό περιορισμό 11. Ποια η σχέση της «βραχυχρόνιας μισθωτής εργασίας» με την «βραχυχρόνια μίσθωση κατοικίας» και πως επηρεάζουν  την διαμόρφωση της πόλης.

Όλα αυτά, είναι περιττά, μας λένε, μην ασχολείστε. Ασχοληθείτε με το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στους μικροϊδιοκτήτες και τους ενοικιαστές. Αν θέλετε να βρείτε ομοιότητες με το παρελθόν, εμείς σας λέμε ότι υπάρχουν ομοιότητες με την αντιπαροχή της μεταπολεμικής περιόδου. Να τι λέει η ιστορία : «κερδισμένοι οικονομικά από τη μέθοδο της αντιπαροχής ήταν οι μικροί ιδιοκτήτες οικοπέδων που έδιναν το οικόπεδό τους στον κατασκευαστή, ο οποίος σε αντάλλαγμα τους έδινε νεόδμητα διαμερίσματα. Τώρα ο μικροϊδιοκτήτης με το airbnb μπορεί να εισπράξει από ενοίκια διπλάσια και τριπλάσια από αυτά που εισπράτει τώρα. Είναι ο νέος τρόπος πλουτισμού της μικροϊδιοκτησίας».

Και αρκετοί Αρχιτέκτονες σήμερα ασχολούνται με το πρόβλημα ανάμεσα σε μικροϊδιοκτήτες και ενοικιαστές, παρομοιάζουν το «φαινόμενο airbnb» με το «φαινόμενο της αντιπαροχής» και προσπαθούν να το λύσουν.

Η ιστορία όμως λέει και κάτι άλλο: Με την «αντιπαροχή» οι Κυβερνήσεις της χώρας μας καθόρισαν με ταξική ευλάβεια την κατανομή των τάξεων στην Πόλη, και την ανάλογη ποιότητα της κατοικίας για τις διάφορες τάξεις , και ανέθεσαν στην «αντιπαροχή» να την εκτελέσει με την ίδια «ευλάβεια», και την εκτέλεσε. Η πίεση για κατοικία ήταν τότε μεγάλη, αφού τα χωριά  ερήμωσαν γιατί ο αγρότης πεινούσε, δεν μπορούσε να ζήσει τα παιδιά του, και ήλθε στην Πόλη να βρει μεροκάματο. Οι Κυβερνήσεις της χώρας μας λοιπόν, καθόρισαν την Πολεοδομική ποιότητα των περιοχών, και την καθόρισαν με ταξικά κριτήρια, ο λαός μπορούσε να μείνει σε υπόγεια υγρά και ανήλια, σε διαμερίσματα με κουζίνες και λουτρά και καμιά φορά και δωμάτια να αερίζονται με φωταγωγούς, δική μας ανακάλυψη είναι αυτό, να περπατά σε στενούς και ανήλιους δρόμους σε πεζοδρόμια 40εκ.  να μην έχει πάρκα να παίζουν τα παιδιά, γιατί η απαλλοτρίωση καθυστερούσε, να μην έχει σχολείο γιατί το Υπουργείο της Παιδείας δεν είχε χρήματα να απαλλοτριώσει το οικόπεδο, να μην….να μην… Αυτά όλα η σημερινή ιστορία τα ξεχνά και ασχολείται μόνο με τον «μικροϊδιοκτήτη» που είχε ένα οικόπεδο και πήρε σε αντάλλαγμα «δύο διαμερίσματα».

Κανείς δεν αναρωτιέται γιατί τότε οι περιοχές αυτές, θεωρούνταν αναβαθμισμένες για το λαό, ποια ήταν η ποιότητα της Πόλης που πλήρωσε ακριβά ο λαός για να κατοικήσει; Ποιος την καθόρισε αυτή την ποιότητα;

Ας δούμε σύντομα και το πρόβλημα ανάμεσα σε «μικροϊδιοκτήτες και ενοικιαστές». Το πρόβλημα  δημιουργήθηκε για δύο λόγους: 1. Η κυρίαρχη τάξη του τόπου μας, εδώ και χρόνια μιλά για την αναβάθμιση του κέντρου της Αθήνας. Η ντόπια κυρίαρχη  τάξη, αφού υποβάθμισε το κέντρο της Αθήνας, έχουμε ασχοληθεί παλαιότερα με αυτό, την έπιασε ο «πόνος» να το βλέπει έτσι και αποφάσισε να το αναβαθμίσει. Είχε αγοράσει όμως ακίνητα στο κέντρο «κοψοχρονιά» γι αυτό και το υποβάθμισε. Είδε όμως ότι παρ’ όλη την προσπάθειά της, και παρ’  όλη την Κυβερνητική στήριξη, την «επιχείρηση σκούπα»  των Χρυσοχοϊδη-Λοβέρδου, την σύλληψη των καταληψιών της Βίλας Αμαλία, την διοχέτευση φασιστικών στοιχείων στο κέντρο, την βοήθεια των ΜΜΕ, το «Ξανασκέψου την Αθήνα», τους πλειστηριασμούς,  αυτό δεν είναι εύκολο. Καθυστερεί. Αφού λοιπόν διατήρησε την υποβάθμιση όσο της χρειαζόταν για να αγοράζει «κοψοχρονιά» ακίνητα, και αφού έχει τώρα στην κατοχή της ακίνητα στις περιοχές που θέλει εκείνη να πραγματοποιήσει το «όνειρό» της, αποφάσισε να «εντατικοποιήσει» τις διαδικασίες για την πραγματοποίηση του «ονείρου» της, και προώθησε το «airbnb». Σε κανένα δεν κάνει εντύπωση γιατί αυτό ήρθε στην Χώρα μας το 2015, και εντατικοποιήθηκε τα δύο τελευταία χρόνια,  ενώ στις άλλες χώρες έχει πάει πολύ πιο πριν; Το έδωσε, με την συνδρομή της Κυβέρνησης, με αγοραίες παροχές σε όσους θέλουν να κερδίσουν, με κανένα δικαίωμα σε όσους θίγονται, τρία χρόνια τώρα η Κυβέρνηση δεν βρήκε χρόνο να βάλει κανένα Πολεοδομικό περιορισμό. Γιατί άραγε; Να γιατί 2. Η κυρίαρχη τάξη του τόπου μας θέλει η συζήτηση για το  ζήτημα της αναβάθμισης του κέντρου, να  μην αφορά πια τις δικές της επιδιώξεις και τα προβλήματα που δημιουργούν αυτές οι επιδιώξεις στα λαϊκά στρώματα. Γιατί, έχει ποια και νέες επιδιώξεις, και οι επιδιώξεις αυτές έχουν στόχους βαριά αντιλαϊκούς. Γι’ αυτό σου είπα παραπάνω πρέπει να δούμε την σχέση της «βραχυχρόνιας μισθωτής εργασίας» με την «βραχυχρόνια μίσθωση κατοικίας» και πως επηρεάζουν  την διαμόρφωση της πόλης. Έτσι λοιπόν «έδωσε» το «airbnb» «ελεύθερα» λέει εκείνη, αλλά όλοι ξέρουμε ότι όταν η κυρίαρχη τάξη μιλά για «ελευθερία» μιλά για την δική της «ελευθερία», δημιούργησε ένα «ζήτημα» με περιορισμένο περιεχόμενο «ασχοληθείτε με τον πόλεμο μικροϊδιοκτητών και ενοικιαστών μην ασχολείστε με τίποτε άλλο, αυτό πρέπει να λύσετε».

Και αρκετοί Αρχιτέκτονες «δανείστηκαν την ετικέτα»  που τους σέρβιρε η κυρίαρχη τάξη, «το airbnb είναι σαν την αντιπαροχή», πιστεύουν ότι αυτή «ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα»  και πάνω απ’ όλα είναι πεισμένοι ότι η λύση που θα δώσουν θα έχει «αταξικό» περιεχόμενο.

 Δεν είναι όμως έτσι. Η «ιστορική τους μνήμη» εμπλουτίστηκε με μια ««ετικέτα» που δεν ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα. Ανταποκρίνεται στην ιστορική πραγματικότητα που η κυρίαρχη τάξη καλλιέργησε για να στηρίξει τα ταξικά της συμφέροντα. Και όταν η «ιστορική μνήμη»  υποτάσσεται στην τάξη που την καλλιεργεί, περιορίζεται, δεν μπορεί να δει την πραγματικότητα στο σύνολό της, και δεν μπορεί να βρει άλλη λύση πέρα από αυτή που ικανοποιεί τα συμφέροντα της τάξης τής οποίας την «ιστορική μνήμη» αποδέχτηκε.

Ο Αρχιτέκτονας πρέπει να έχει πλατιά και οικοδομημένη «ιστορική μνήμη» η οποία να περιλαμβάνει την μελέτη και την ιστορική διαδρομή όλων των τάξεων που λειτουργούν στον χώρο της Πόλης. Η πλατιά «ιστορική του μνήμη», η «ιστορική του εμπειρία» όπως λέμε, τον βοηθάει να επιλέξει την ταξική του θέση, να την εμπλουτίσει με  δομημένα επιχειρήματα, και να δώσει λύσεις  τεκμηριωμένες.