Τα «λάθη ή τις παραλείψεις» Μηχανικών στις δηλώσεις αυθαιρέτων θα τις πληρώσει και πάλι ο ιδιοκτήτης, σύμφωνα με το νέο Νομοσχέδιο. Η «Μηχανικοσαβούρα» επιβραβεύεται , οι ιδιοκτήτες «εμπαίζονται»

 Περιβάλλον: Διάβασα στο ecopress : Λύση για χιλιάδες άκυρα συμβόλαια από το 2011, εξαιτίας λαθών και παραλείψεων μηχανικών  ή και χωρίς καθόλου υπαγωγή στους νόμους των αυθαιρέτων δίνει νομοθετική ρύθμιση, η οποία περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για το Κτηματολόγιο, που ψηφίζεται στη Βουλή.  Η νέα νομοθετική ρύθμιση που ψηφίζεται στη Βουλή σε γενικές γραμμές προβλέπει ότι θεραπεύεται η ακυρότητα του συμβολαίου, διορθώνεται η λανθασμένη και καλύπτεται η παράλειψη υπαγωγής αυθαιρέτου του ακινήτου, με την εκ νέου ορθή υπαγωγή από μηχανικό, που θα αποτυπώνει την πραγματική κατάσταση του ακινήτου και δίνει τη δυνατότητα στον αγοραστή ιδιοκτήτη, να προχωρήσει σε μονομερή διόρθωση του συμβολαίου.

Αρχιτέκτονας: Μπράβο στο ΥΠΕΝ!!!  Βάφτισε την « έλλειψη επιστημονικής κατάρτισης» «λάθος», την «έλλειψη επιστημονικής συνείδησης» «παράλειψη» και  έλυσε το πρόβλημα.   

Περιβάλλον: Σε βλέπω θυμωμένη.

Αρχιτέκτονας: Δεν είμαι θυμωμένη. Αηδιασμένη είμαι. Και είμαι αηδιασμένη γιατί για τα  «λάθη και τις παραλείψεις» των Μηχανικών, καλούνται να πληρώσουν πάλι οι ιδιοκτήτες. Και αυτό είναι Ντροπή. Και είναι Ντροπή γιατί λέει στους ιδιοκτήτες «πάρτε νέο Μηχανικό» να σας κάνει νέα δήλωση. Αλλά ούτε ο Νέος θα ελέγχεται από το Υπουργείο για την ορθότητα της δήλωσης. Και ένα Κράτος που δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες από την Μηχανικοσαβούρα, γιατί αυτοί είναι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις,  δεν είναι Κράτος, είναι …… 

Για όσους δεν γνωρίζουν το "Μηχανικοσαβούρα" 

Η «Μηχανικοσαβούρα» είναι η μερίδα εκείνων των Μηχανικών που γεννήθηκε και ανατράφηκε στο χρόνια της μεγάλης αυθαιρεσίας 1985-2010, όταν καταργήθηκε στην πραγματικότητα ο έλεγχος των οικοδομών από την Πολεοδομία. Η μερίδα αυτή με  κουρέλια γνώσης των Νόμων, έφερνε στις Πολεοδομίες άδειες που δεν ήταν δυνατόν να εγκριθούν. Οι υπάλληλοι ελέγχου γράφανε τις παρατηρήσεις, και επειδή δεν είχαν γνώσεις δεν τις καταλάβαιναν και δεν μπορούσαν να τις διορθώσουν. Ήταν όμως τέτοιος ο εγωισμός τους και η έπαρσή τους, που στους διαδρόμους κατηγορούσαν τους υπαλλήλους, για άνευ λόγου παρατηρήσεις. Οι «έχοντες» πληρώνανε κάποιον Μηχανικό που ήξερε τους Νόμους και μπορούσε να διορθώσει τον φάκελο της αδείας, και με μεγάλη περιφρόνηση του δώσανε τον τίτλο του «αδειά».  Οι μη «έχοντες» ξημεροβραδιάζονταν στους διαδρόμους ρωτώντας δεξιά και αριστερά συναδέλφους πώς να διορθώσει τη μία ή την άλλη παρατήρηση. Επινόησαν ιστορίες  «πέρα και πάνω από κάθε φαντασία» για να δικαιολογήσουν την άγνοιά τους. Και όλες είχαν σαν στόχο την Υπηρεσία της Πολεοδομίας και τους υπαλλήλους της. Ποτέ όμως δεν κάθισαν να μελετήσουν τους Νόμους και τις Διατάξεις. Με τα χρόνια βέβαια τα κουρέλια γνώσης αυξήθηκαν, νόμισαν ότι απέκτησαν γνώσεις, αλλά στην πραγματικότητα αύξησαν τα κουρέλια τους, την γνώση δεν την απόκτησαν ποτέ. Τους διευκόλυνε βέβαια το ότι με την κατάργηση της αυτοψίας από την Πολεοδομία της κατασκευής, μπορούσαν να πραγματοποιήσουν κατά την ανέγερση της οικοδομής  οποιαδήποτε παράβαση χωρίς να έχουν επιπτώσεις. Και ήταν αυτό που τους έδωσε το δικαίωμα να υπερηφανεύονται για την «επαγγελματική» τους επιτυχία. Η «περιφρόνηση» τους στις Υπηρεσίες του Κράτους έφτασε στο «ζενίθ» και η «επιθυμία» τους να καταργηθεί ο «έλεγχος» παρουσιάστηκε σαν «δίκαιη διεκδίκηση».

Και επειδή όλα τα «απατηλά ωραία» τελειώνουν κάποτε το 2010 μένουν χωρίς δουλειά γιατί η « συγκεκριμένη αυθαίρετη δόμηση» έπαιξε πια τον ρόλο της και σταμάτησε. Με τον Νόμο 3843/2010 έχουμε τις δηλώσεις για τους ημιυπαίθριους, που δίνει κάποια έστω απασχόληση στον κλάδο που πλήττεται από την ανεργία, τρέχουν να συντάξουν δηλώσεις με 230,00ευρώ την δήλωση, αλλά πάλι συναντούν προβλήματα, γιατί οι δηλώσεις ελέγχονται από τις Πολεοδομίες, και αυτό τους δημιουργεί προβλήματα γιατί πρέπει να ακολουθήσουν τις διατάξεις του Νόμου. Και έχουμε πάλι «διαμαρτυρίες» αυτή τη φορά τους φιλοξενούν και τα ΜΜΕ για την «απαράδεκτη Πολεοδομία».

Και ο Σηφουνάκης μαζί με τον Παπακωνσταντίνου, τους «παίρνει υπό την προστασία  τη δική του και του Υπουργείου» αποκαλεί τις Πολεοδομίες «καρκίνωμα» και τις κλείνει, και  τους ικανοποιεί με τον Νόμο για τα αυθαίρετα, με την μεγάλη «τροποποίηση» να κατατίθενται οι φάκελοι των αυθαιρέτων ηλεκτρονικά στο ΤΕΕ. Και εδώ αρχίζει το «πανηγύρι». Οι νόμοι τακτοποίησης αυθαιρέτων απαιτούν γνώσεις ΓΟΚ 55, 73, 85 με την τροποποίηση του 2000. Και αυτές δεν υπάρχουν, δεν τις έχουν. Αλλά αυτό δεν τους νοιάζει. Η υποβολή γίνεται ηλεκτρονικά και μπορούν να καταθέσουν ότι θέλουν, και αν κάνουν λάθος, θα πουν ότι δεν φταίνε αυτοί, φταίνε οι Νόμοι που είναι πολλοί και οι Διατάξεις που δεν είναι κατανοητές. Είναι «προστατευόμενο είδος» πια.

  

Ο Πρόεδρος του ΤΕΕ στηρίζει τον ΝΟΚ και για άλλη μια φορά «ασχημονεί» κατά του Λαού

Περιβάλλον: Το διάβασες αυτό; Δημοσιεύθηκε εδώ: https://ecopress.gr/tee-poleodomiko-bachalo-sta-idioti/  « Ο πρόεδρος του ΤΕΕ Γιώργος Στασινός έθεσε στο τραπέζι του δημοσίου διαλόγου τα προβλήματα της ιδιωτικής οικοδομικής δραστηριότητας, με αιχμή τις άδειες του ΝΟΚ, μιλώντας για «παρακμή ασφάλειας δικαίου σε αυτόν τον τομέα»

Γιώργος Στασινός: απόλυτο μπάχαλο στην ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα – Δεν  έχω ξαναζήσει τέτοια παρακμή ασφάλειας δικαίου σε αυτόν τον τομέα

Την κατάσταση που επικρατεί στην ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα σε όλη την Ελλάδα περιέγραψε ο Πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Γιώργος Στασινός, κάνοντας λόγο για «παρακμή της ασφάλειας δικαίου σε αυτόν τον τομέα», στο πλαίσιο της τοποθέτησής του στο 7ο Συνέδριο Υποδομών και Μεταφορών – ITC 2024.

-«Ζούμε αυτή την περίοδο το απόλυτο μπάχαλο σε ό, τι αφορά την ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα σε όλη την Ελλάδα» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Στασινός περιγράφοντας ότι ξεκινούν οικοδομές, με εγκρίσεις και έχοντας εκδώσει άδεια, και αμέσως σταματούν, γιατί κάποιος δήμαρχος «αποφάσισε ότι έγινε οικολόγος επειδή ο ψηφοφόρος του δεν θέλει, ουσιαστικά, να χτίσει ο απέναντι. Ανακάλυψαν τον ΝΟΚ που υπάρχει από το 2012 και ξαφνικά διαμαρτύρονται τώρα».

-«Όσα χρόνια είμαι μηχανικός δεν  έχω ξαναζήσει τέτοια παρακμή ασφάλειας δικαίου σε ό, τι αφορά αυτό το κομμάτι και πάλι κανείς δεν ασχολείται. Πλέον αν θέλεις να αναπτύξεις οικοδομική δραστηριότητα πρέπει να ρωτήσεις σε ποιον δήμο είσαι», σημείωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΤΕΕ..»

Αρχιτέκτονας : Και από εμένα τι περιμένεις να σου πω. Ο Πρόεδρος του ΤΕΕ «ασχημονεί»  για άλλη μια φορά. Και το δικαίωμα αυτό του το έδωσαν όσοι τον ψήφισαν στις πρόσφατες εκλογές του ΤΕΕ. Και δεν μιλάω ούτε για τους εργολάβους που τον ψήφισαν ούτε για τους Archistar (Αρχιτέκτονες με φήμη), μιλάω για εκείνους τους «παρατρεχάμενους»  που «νομίζουν»  ότι ο νόμος τους ευνοεί. Ο Πρόεδρος τους «περιπαίζει» και αυτοί νομίζουν ότι τους «στηρίζει». Πιστεύουν ότι ο μη έλεγχος των δηλώσεων αυθαιρέτων, ο μη έλεγχος της έκδοσης οικοδομικών αδειών, ο ΝΟΚ τους στηρίζει. Δεν έχουν καταλάβει ότι η πραγματικότητα λέει ότι τους «εγκλωβίζει» στην εξυπηρέτηση των μεγάλων κατασκευαστικών συμφερόντων και στην καταπάτηση των λαϊκών συμφερόντων. Και δεν συνεχίζω. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για τα θέματα αυτά. Κάνε μια περιήγηση στο blog να τα δεις.

Μετά την τελευταία πυρκαγιά ακούσαμε πάλι τα ίδια. Κάτι δεν πάει καλά!! Τι δεν πάει καλά;

 

Περιβάλλον: Δεν ξέρω τι να πω. Καλημέρα ή ……..

Αρχιτέκτονας: Δεν χρειάζεται να πεις τίποτε. Σε βλέπω!!!  

Περιβάλλον: Εσύ με βλέπεις. Δεν με βλέπουν όμως ΑΥΤΟΙ που πρέπει να με δουν.

 Αρχιτέκτονας: Σε βλέπουν…..  και βλέπουν ότι  έχεις «επενδυτικές  δυσκολίες», γιατί  έχεις δάση, έχεις δέντρα και θάμνους, έχεις  χαράδρες απρόσιτες, έχεις αέρα, έχεις σπίτια σε λάθος θέση, έχεις…… έχεις….. Δεν είσαι σαν το e-perivallon που βλέπουν στην οθόνη τους, το τακτοποιημένο με τις ανεμογεννήτριες να γυρνούν ελεύθερα στον αέρα, χωρίς τίποτε να τις ενοχλεί, τίποτε να τις επηρεάζει, με τα αόρατα κομψά υπόσκαφα στις πλαγιές όπου το μόνο που είναι ορατό είναι η μεγάλη  άνετη βεράντα και η απαραίτητη  πισίνα, με τα νέα  ψηλά κτίρια  στις πόλεις να δεσπόζουν επιβλητικά και περήφανα, πάνω από τα παλιά κοντά, έτοιμα να τρυπήσουν τον ουρανό.

Περιβάλλον: Ναι αλλά αυτά για να γίνουν  σπάνε  τα πλευρά της γης  και της σμπαραλιάζουν τα στήθια. Ανάσα δεν μπορεί να πάρει!! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;

 Αρχιτέκτονας: Ξέρω.

Περιβάλλον: Βαρέθηκα να ακούω ότι φταίει το δάσος, φταίνε οι χαράδρες, φταίει η πυκνή βλάστηση,  φταίνε τα  σπίτια, φταίει ο αέρας,…  Και αυτό το 112 πάλι έχει καταντήσει μια ανοησία. Είναι σαν να σου λέει «φύγε γιατί εμποδίζεις την ελευθερία κίνησης  της φωτιάς».

Αρχιτέκτονας: Εσύ το βαρέθηκες αλλά αυτοί θα συνεχίσουν να λένε τα ίδια. Χρόνια τώρα τα λένε!!! Αλλά στις τελευταίες εκλογές πήρανε 40,56%. Και μη μου πεις ότι ήταν μεγάλη η αποχή, η αποχή κάτι σημαίνει, δεν είναι αυτονόητη όπως θέλουν να μας πείσουν. Στις 28 Φλεβάρη του 2023 είχαμε το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη, γεμίσανε οι πλατείες με διαμαρτυρίες για την Κυβερνητική συμπεριφορά,  και στις 12 Ιούνη στις εθνικές εκλογές πήρανε  40%. Αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, στο εκλογικό σώμα.

 Περιβάλλον: Θα μου πεις τι δεν πάει καλά;

  Αρχιτέκτονας: Κοίταξε, εγώ δεν είμαι πολιτικός αναλυτής, για να έχω τις απαραίτητες γνώσεις για τέτοιου είδους ανάλυση. Είμαι Αρχιτέκτονας, και δεν μου είναι εύκολο να κάνω τέτοιου είδους αναλύσεις. Θα σου πω όμως την άποψή μου. Η σημερινή κατάσταση έχει μακρύ παρελθόν. Ξεκινά στη δεκαετία του 70. Η δεκαετία αυτή είναι δύσκολη για τις κυρίαρχες καπιταλιστικές τάξεις των Χωρών της  Δυτικής Ευρώπης και κατά συνέπεια και των Η.Π.Α που βλέπουν ότι η άνοδος των αριστερών κομμάτων σ’ αυτές θα τους δημιουργήσει πρόβλημα στην εδραιωμένη κυριαρχία τους σ’ αυτή. Βλέπουν, και αυτό είναι που τις τρομάζει, τις τρομοκρατεί θα έλεγα , ότι οι ανθρωπιστικές αξίες στους λαούς της  Ευρώπης παίρνουν, επικίνδυνα για τα συμφέροντά της,  γνήσια ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά . Αποφασίζουν λοιπόν- μελετούν, αναλύουν, συνθέτουν – και καταλήγουν ότι πρέπει να αλλάξουν το περιεχόμενο των ανθρωπιστικών αξιών των λαϊκών τάξεων, και για να γίνει αυτό και να πετύχει, πρέπει να δημιουργηθεί  ένα ανθρώπινο απόθεμα λαού αναθρεμμένο με  νέες ανθρωπιστικές αρχές, που να συμπεριφέρεται σύμφωνα με αυτές, να λειτουργεί με αυτές, να τις στηρίζει με πάθος, να τις προωθεί, να είναι διατεθειμένο να τις επιβάλλει με κάθε τρόπο, να είναι περήφανο για τις αρχές που εξυπηρετεί, και το πιο σημαντικό να μην έχει «ενδοιασμούς και κρίσεις συνείδησης». Το «ανθρώπινο απόθεμα» λαού όμως για να «ανατραφεί» θέλει και χρόνο και «πρακτικές ανατροφής». Αποφασίζει λοιπόν να κάνει υπομονή και ξεκινά με αργά βήματα αλλά σταθερά  την καλλιέργεια των νέων ανθρωπιστικών της αξιών στους λαούς, που θα εξυπηρετήσουν την συνέχιση τής  κυριαρχίας της, οικονομική- κοινωνική-πολιτική.

  Επαναφέρει λοιπόν, γιατί βλέπει ότι  η  συντηρητική μορφή του αστικού ανθρωπισμού δεν την εξυπηρετεί πιά στις νέες επιδιώξεις της,  με νέα επεξεργασμένη μορφή τρία συστατικά της φεουδαρχικής και Εκκλησιαστικής κυριαρχίας, βαθιά αντιανθρωπιστικά και τα τρία,  που πολέμησε για να κυριαρχήσει: δημιουργεί ένα νέο τύπο «φεουδάρχη»,  με χαρακτηριστικά φεουδάρχη, αλλά το φεουδάρχης παραλείπεται έντεχνα και καταδικάζεται με «βδελυγμία». Επαναφέρει την έννοια της «αυθεντίας» αλλά την τοποθετεί έξω και πάνω από τον στενό προηγούμενο εκκλησιαστικό της χαρακτήρα.  Βγάζει την έννοια  της «πίστης» από το στενό της θρησκευτικό πεδίο και της δίνει κοσμοπολίτικα χαρακτηριστικά . Αντικαθιστά  την έννοια της ζωής την με την επιβίωση .Ο νέος «φεουδάρχης»  μετονομάζεται  «πολυεκατομμυριούχος», «εκατομμυριούχος», «μοντέρνος επιχειρηματίας με κοινωνική προσφορά» «επενδυτής με διεθνή αναγνώριση», «βιομήχανος με όραμα για νέες πρωτοπόρες εργασιακές σχέσεις με σεβασμό στην ελευθερία του εργαζόμενου»  και όλοι μηδενός εξαιρουμένου έχουν τον Μέγιστο Τίτλο του «Φιλάνθρωπου», και το  «φιλάνθρωπος» σβήνει μιά για πάντα το «φεουδάρχης».  Η «αυθεντία» στολίζεται είτε με τίτλους όπως «πετυχημένος στο χώρο του» είτε με τίτλους  «ειδικεύσεων και εξειδικεύσεων», ώστε να μην αμφισβητείται η «πίστη» στα λεγόμενά τους , και σερβίρεται  με το «αυτός ξέρει, και σε  βοηθά να ενεργήσεις, να μάθεις», το γιατί εσύ δεν μπορείς να «ξέρεις» μη σε απασχολεί οι «πετυχημένοι, οι ειδικοί και οι εξειδικευμένοι» έχουν  έτοιμες απαντήσεις σε κάθε πρόβλημά σου, και σου εξασφαλίζουν την επιτυχία «πίστεψέ τους λοιπόν και προχώρα». Το ότι  έτσι η «σκέψη» στειροποιείται και δεν γεννά πια αμφισβητήσεις, το  καμουφλάρει με το «στη σημερινή κοινωνία της ταχύτητας, αν αποφασίσεις να σπαταλήσεις χρόνο να σκεφτείς,  χάνεις το γρήγορο τραίνο της εξέλιξης και αποτυχαίνεις».  Και κυρήχνει πως η «επιβίωση» είναι σήμερα ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος ζωής, αφού ο  σύγχρονος ανταγωνισμός σήμερα είναι μεγάλος σε όλα τα φανερώματα της ζωής,  κερδίζει και «ζει» όποιος τελικά καταφέρνει να επιβιώσει , το πώς δεν έχει σημασία, η επιβίωση  μετράει.

Η δολοφονία του Aldo Moro στην Ιταλία  το 1978 και η επιλογή του Πολωνού Πάπα τον ίδιο χρόνο ήταν η αφετηρία εκκίνησης των «νέων ανθρωπιστικών αξιών», «ανθρωπιστικές» για την κυρίαρχη τάξη, βαθιά όμως «αντιανθρωπιστικές» για τους λαούς.  Και ο θάνατος του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ το 1984 την διευκολύνει αφού το PC ( το κομμουνιστικό κόμμα Ιταλίας,  το πιο  δυνατό τότε  στη Δυτική Ευρώπη) μετατοπίζεται ιδεολογικά, μετά τον θάνατό του, σε θέσεις προοδευτικού αστικού ανθρωπισμού, που η κυρίαρχη καπιταλιστική τάξη άφησε πια κενό,  εγκαταλείποντας οριστικά και αμετάκλητα τις αρχές του γνήσιου ανθρωπισμού. Τον ίδιο δρόμο ακολουθούν και τα υπόλοιπα κομμουνιστικά  κόμματα στην Δυτική Ευρώπη, και στην Ελλάδα. Αυτό όμως έχει σαν συνέπεια  το σταμάτημα της περαιτέρω  ιδεολογικής επεξεργασίας και διάδοσης των αρχών του γνήσιου ανθρωπισμού. Τον αστικό ανθρωπισμό όμως δεν τον πολεμάς με την παραλλαγή του αστικού ανθρωπισμού που λέγεται  «προοδευτικός», «αστικός» παραμένει, κατ’ «ευφημισμό» έφερνε την ονομασία «προοδευτικός». Και αυτό διευκόλυνε αντί να αναχαιτίσει την επικράτηση των νέων «αντιανθρωπιστικών ανθρωπιστικών αξιών» που με μεγάλη μαεστρία επέβαλλε η κυρίαρχη καπιταλιστική τάξη στους λαούς. Ο «αστικός ανθρωπισμός» προχώρησε σε μια ριζική αναμόρφωση των «ανθρωπιστικών αξιών» του, εμπλουτίζοντας τες  με όχι μόνο  συντηρητικά αλλά βαθιά σκοταδιστικά στοιχεία ,  και ο «γνήσιος ανθρωπισμός» έμεινε στάσιμος.

Και όσο συνεχίζεται αυτή η «στασιμότητα» τόσο τα πράγματα δεν θα πηγαίνουν καλά για τους λαούς. Αυτοί θα συνεχίσουν να λένε τα ίδια και εμείς θα συνεχίσουμε ……………..

Σημείωση : Για όποιον θέλει να διαβάσει τις βασικές αρχές του «ανθρωπισμού» μπορεί να τις διαβάσει εδώ: Ανθρωπισμός

 

 

Για τη Γυάρο (2). Απάντηση στα σχόλια.

 

Περιβάλλον: Πολλές ερωτήσεις είχαμε μετά τη τελευταία συζήτησή μας για τη Γυάρο.

Αρχιτέκτονας: Τις είδα κι εγώ.

Περιβάλλον: Δεν απάντησες όμως.

Αρχιτέκτονας: Θέλω κάποιο χρόνο. Πρέπει να καταλάβω τα ερωτήματα πρώτα.

Περιβάλλον: Θα σε διευκολύνω. Πρώτο ερώτημα: ρωτούν γιατί δεν σχολιάζεις τις απόψεις των κομμάτων για τη Γυάρο. Όλα τα κόμματα τοποθετήθηκαν.

Αρχιτέκτονας: Τα κόμματα τοποθετούνται απέναντι στα προβλήματα που παρουσιάζονται γιατί θέλουν να «ακουστούν» αλλά έχουν εδώ και καιρό σταματήσει να «ακούν». Και προκειμένου να πείσουν καλλιεργούν στο λαό την «πίστη» και όχι τη «σκέψη», και αυτό μου είναι δύσκολο να το αποδεχτώ. Μου θυμίζει τον «σχολαστικισμό» της Καθολικής Εκκλησίας. Έχει σήμερα βέβαια άλλη μορφή αλλά στηρίζεται στις ίδιες ρίζες. Ο «αστικός ανθρωπισμός» στην ανοδική του πορεία, στη περίοδο που λέμε της «Αναγέννησης», τη «σκέψη» καλλιέργησε για να πολεμήσει την «πίστη» της Καθολικής Εκκλησίας. Τώρα όμως που έχει αλλάξει ο οικονομικός-κοινωνικός προσανατολισμός του και έχει πάρει την ακραία συντηρητική μορφή δανείστηκε την «πίστη» που κάποτε πολέμησε για να εξυπηρετήσει τις νέες επιδιώξεις του, και με τα νέα επικοινωνιακά μέσα την επιβάλλει  σε όλα τα φανερώματα της κοινωνικής ζωής.  Γι αυτό και καλλιεργεί  σήμερα την «αριστεία», στον «άριστο» πιστεύεις, καλλιεργεί την  Παιδεία των ερωτοαπαντήσεων όπου σε κάθε ερώτηση υπάρχει ΜΙΑ απάντηση μόνο, καλλιεργεί την «πίστη» στην άποψη του «ειδικού και εξειδικευμένου» και απαξιώνει κάθε διαφορετική άποψη ας είναι και «επιστημονικά τεκμηριωμένη». Και  τα κόμματα  έχουν γεμίσει με «ειδικούς και εξειδικευμένους».   Ζούμε, σ’ αυτή την άποψη έχω κατασταλάξει , σε μια εποχή όπου η «τυφλή πίστη» βαφτίστηκε «ελεύθερη πίστη» και «λιβανίζεται» και η «ελεύθερη σκέψη» βαφτίστηκε « ακραία  θέση» απαξιώνεται  και  αρκετές φορές καταδιώκεται.  Γι αυτό δεν σχολιάζω τις απόψεις των κομμάτων.

Περιβάλλον: Ναι αλλά εδώ υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα κόμματα, όπως σου είπε ένας αναγνώστης. Και να τι σου γράφει: «Η  Δήμητρα Παντάπαση, μέλος της Κομματικής Επιτροπής Αιγαίου του ΚΚΕ, που επισκέφτηκε τη Γυάρο, με μέλη  της ΤΕ Βορείων και Δυτικών Κυκλάδων και της ΚΟΒ Σύρου του ΚΚΕ αλλά και φίλους του Κόμματος, δήλωσε ότι η Γυάρος πρέπει να γίνει : «εδώ και τώρα να προχωρήσουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να γίνει το μόνο σωστό για τη Γυάρο και τους χιλιάδες εξόριστους: να αναδειχθεί ως τόπος τιμής, προσκυνήματος για όσους μαρτύρησαν σε αυτό το κολαστήριο. Να αναστηλωθούν και να συντηρηθούν τα κτίρια των φυλακών και να γίνει ένας επισκέψιμος ιστορικός τόπος – μνημείο της σύγχρονης ιστορίας του λαού μας……….»

Αρχιτέκτονας: Επιμένεις βλέπω. Δεν συμφωνώ με την άποψη αυτή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν την σέβομαι. Οι χωρίς ζωή «τόποι τιμής» είναι «νεκροί» τόποι,  και όσο να τους  στολίσουμε  με λόγους ωραίους, με  εκδηλώσεις τιμής, με προσκυνήματα, δεν «ζωντανεύουν», αντίθετα κινδυνεύουν να γίνουν  «πασαρέλα» επίδειξης «κούφιας μνήμης». Αυτή είναι η άποψή μου. Και νομίζω ότι στις δύο τελευταίες συζητήσεις μας σου εξήγησα το γιατί. Η Γυάρος δεν είναι «Πομπηία». Η Γυάρος εκπέμπει «μήνυμα ζωής, μήνυμα αγώνα, μήνυμα γνήσιου ανθρωπισμού, μήνυμα θυσίας για το γενικό καλό, μήνυμα …., μήνυμα……..». Και η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν το «μήνυμα» γίνεται «μνημείο» χάνει την αξία του, την ζωντάνια του, γίνεται ένα  «κουφάρι» που ο καθένας μπορεί να το στολίζει με κάθε λογής λουλούδια από τσουκνίδες  μέχρι βιόλες.  Κοίταξε η διατήρηση της πραγματικής  ιστορικής μνήμης της Γυάρου δεν είναι ένα εύκολο εγχείρημα. Και δεν είναι εύκολο γιατί σήμερα ο αστικός ανθρωπισμός καλλιεργεί, εδώ και χρόνια έχει ξεκινήσει και τελευταία έχει εντατικοποιήσει, για να διατηρήσει την υπεροχή του, αξίες στους λαούς κάθε άλλο παρά ανθρωπιστικές, και το κάνει μέσω της παιδείας, μέσω των κοινωνικών αξιών που προωθεί, μέσω των εργασιακών συνθηκών που επιβάλλει,…..  Και πάνω απ' όλα, αντικατέστησε  το ιδανικό  της ζωής, με το  ιδανικό της επιβίωσης. Και αυτό δεν μπορεί για να περνά απαρατήρητο  να ισοσταθμίζεται με εκφράσεις «το μόνο σωστό».  Γιατί  άλλο η ζωή και η χαρά της ζωής και άλλο η επιβίωση. Στη ζωή επιλέγεις, στην επιβίωση δεν επιλέγεις, υποχρεώνεσαι να ακολουθήσεις  «το μόνο σωστό» δρόμο  που έχουν επιλέξει άλλοι για σένα.

 Όταν ο Τάσος Λειβαδίτης γράφει «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή…» για την ζωή μιλάει δεν μιλάει για την επιβίωση. Όταν ο Γιάννης Ρίτσος γράφει «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες..» για τη ζωή γράφει, δεν γράφει για την επιβίωση.  Όταν ο Μιχάλης Παπαμαύρος γράφει στον Σωτηρίου :"....εμείς οι φυλακισμένοι δεν έχουμε ανάγκη από ενθάρρυνση. Έχουμε κατανόηση και το φρόνημά μας είναι ακμαίο..."  για τη ζωή γράφει , δεν γράφει για την επιβίωση .  Όταν ο Σωτηρίου με την Ιμβριώτη γράφουν Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ  μήνυμα ζωής στέλνουν, δεν στέλνουν μήνυμα επιβίωσης.

Όταν η δασκάλα μας είπε : «Τους δώσανε καινούργια σπίτια, καινούργιους δρόμους, καινούργια σχολεία, αλλά τους κλέψανε τη ζωή», τη ζωή εννοούσε δεν εννοούσε την επιβίωση.

 Και η Γυάρος όπως και η Μακρόνησος , ο Άι Στράτης, το Τρίκερι για τη ζωή μιλάνε δεν μιλάνε για  επιβίωση. Μήνυμα ζωής περιέχουν, δεν περιέχουν μήνυμα επιβίωσης.

Σημείωση :  Δείτε  το χειρόγραφο του Παπαμαύρου. Στο αρχείο του Παιδαγωγού Κώστα Σωτηρίου έχει αναρτηθεί 

https://arxeiokdsotiriou.blogspot.com/2017/03/7121946.html

 

Για τη Γυάρο

Περιβάλλον: Καιρό έχουμε να τα πούμε

Αρχιτέκτονας: Όχι και καιρό. Πριν από ένα μήνα περίπου μιλήσαμε.

Περιβάλλον: Ξέρεις διαβάζω στα site άρθρα που αφορούν την Αρχιτεκτονική. Γράφτηκαν πολλά τώρα τελευταία για τη Γυάρο, για  το  ΝΟΚ,  για τα ακίνητα που έχουν προβλήματα  σύνταξης  «ταυτότητας κτιρίου» και οι ιδιοκτήτες τους είναι απελπισμένοι γιατί δεν μπορούν να τα μεταβιβάσουν, για το κέντρο της Αθήνας που «αναβαθμίζεται»  με γοργούς ρυθμούς, για την κατεδάφιση των δύο τελευταίων ορόφων του «Coco-Mat Athens» που καθυστερεί, για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας που έχουν πληθύνει, για …..  για ….για

Αρχιτέκτονας: Και εγώ τα διαβάζω. Δεν κατάλαβα όμως τι θέλεις να συζητήσουμε.

 Περιβάλλον: Να σου εξηγήσω. Διάβασα πολλά άρθρα για το θέμα που προέκυψε με την Γυάρο: Όλα είναι αντίθετα στις επιδιώξεις των συμμετεχόντων στην εκδήλωση της «Arxellence 3». Όλα μιλούν για την «διατήρηση της ιστορικής μνήμης». Σου αναφέρω μερικές  : Ο μαρτυρικός τόπος της Γυάρου - Μελέτες για την ανάδειξη και προστασία των στρατοπέδων της ν. Γυάρου  - Απόφαση – ανακοίνωση του δ.σ. του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων – Τμήμα Αττικής για τον Ιδιωτικό «Διεθνή Διαγωνισμό Αρχιτεκτονικών Ιδεών» για τη Γυάρο

Αρχιτέκτονας: Η  «ιστορική μνήμη» πρέπει να δίνει  τη δυνατότητα να ερμηνευθεί το «σήμερα». Τότε και μόνο τότε η «μνήμη» αποκτά αξία, γίνεται πραγματικό βοήθημα της «σκέψης». Η «μνήμη» της Γυάρου για να αποκτήσει την πραγματική της αξία πρέπει να δώσει στη σημερινή γενιά και στις επόμενες, τη δυνατότητα να  διαπιστώσει την εξάρτηση της  σημερινής πραγματικότητας από τα περασμένα, και η Γυάρος είναι λαμπρό παράδειγμα των πρακτικών και των τρόπων που χρησιμοποιήθηκαν από την εξουσία, για να μη λυθούν προς όφελος του λαού τα προβλήματα της κοινωνίας. Η «ιστορική μνήμη» της Γυάρου έχει πολιτικό-κοινωνικό πρόσημο και ταξικό κατά συνέπεια περιεχόμενο. Και όσοι κόπτονται σήμερα να διαφυλάξουν την «ιστορική μνήμη» της Γυάρου πρέπει πρώτα να ασπαστούν ξεκάθαρα το πολιτικό-κοινωνικό πρόσημο της Γυάρου, και όχι να κρύβονται πίσω από «δακρύβρεκτα» κείμενα, ούτε πίσω από «ιστορικές διαδρομές». Η Γυάρος ούτε μπορεί να μείνει ένας τόπος με κτίσματα συντηρημένα αλλά νεκρά, ούτε μπορεί να γίνει ένας τόπος ξερής  «ιστορικής» ξενάγησης, φορτωμένης με μνήμες ασύνδετες με το σήμερα. Η Γυάρος για να διατηρήσει την «ιστορική της μνήμη» πρέπει να αποκτήσει ζωή. Πρέπει να γίνει, την άποψή μου λέω, ένας τόπος όπου το παλιό «μήνυμα των ανθρώπων» που φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και πολλοί πέθαναν στο τόπο αυτό να γίνει  εφαλτήριο ζωντανής λαϊκής  σκέψης για την ερμηνεία του σήμερα. Να γίνει ένας τόπος όπου η σημερινή ΝΕΟΛΑΙΑ που ψάχνει αλλά δεν βρίσκει τρόπους να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που της βάζει η σημερινή εποχή, να έχει την δυνατότητα να μελετήσει, να συζητήσει και να προτείνει λύσεις σε ένα τόπο και χώρο  όπου θα κυριαρχούν και θα τιμούνται οι ανθρωπιστικές αξίες για τις οποίες οι άνθρωποι που στο τόπο αυτό  φυλακίστηκαν βασανίστηκαν και πολλοί πλήρωσαν με τη ζωή τους, να τιμούνται όπως τους αξίζει.    

 Και τι εννοώ :

Θυμάμαι όταν σαν φοιτήτρια, στο πρώτο μισό του ‘70  στη Σχολή έπρεπε να  σχεδιάσουμε ΣΧΟΛΕΙΑ για τις μικρές ηλικίες (Νηπιαγωγεία και Δημοτικά) και ο Καθηγητής  μάς έστειλε σε Σχολεία να παρακολουθήσουμε τη ζωή των παιδιών και των δασκάλων σε αυτό, να συζητήσουμε μαζί τους, να ζήσουμε μαζί τους. Και δεν μας έστειλε μόνο σε γειτονιές εύπορων κοινωνικών στρωμάτων, μας έστειλε και σε εργατικές συνοικίες, και μας είπε ότι πρέπει να δούμε και τη ζωή στον  περίγυρο  των Σχολείων και στις δύο γειτονιές. Είστε ελεύθεροι μας είπε να κάνετε το δικό σας  πλάνο εργασίας.  Και όταν τον ρωτήσαμε γιατί μας στέλνεις τόσο μακριά - οι εργατικές συνοικίες ήταν μακριά και η συγκοινωνία  στην καλύτερη περίπτωση ήταν κάθε μισή ώρα - μας απάντησε : Εσείς πάτε και θα δείτε ότι εκεί θα βρείτε την απάντηση.  Ήταν αυτό που λέγανε τότε στη Σχολή πολλοί καθηγητές που τιμούσαν τον κοινωνικό  τους ρόλο. ΤΟ  ΦΟΙΤΗΤΑΡΙΟ ΝΑ ΒΓΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΧΟΛΗ,  να αφουγκραστεί την πραγματική κοινωνία,  να ακούσει προβλήματά της, να πάρει εμπειρίες για τη ζωή μέσα στη πραγματική κοινωνική ζωή. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να κατανοήσει την σημερινή πραγματικότητα, μόνο έτσι μπορεί να διαπιστώσει την εξάρτησή της από τα περασμένα, να  δει την προοπτική που διαμορφώνεται για το αύριο, και να κάνει την δική του πρόταση για το αύριο.

Σε ένα Σχολείο λοιπόν ενός νέου συνοικισμού στη  περιφέρεια της πόλης  που πήγαμε, καινούργιο κτίσμα, ήταν μια δασκάλα, που όταν την ρωτήσαμε τι κτιριακά προβλήματα αντιμετωπίζει το Σχολείο μάς απάντησε «κανένα», άλλα είναι τα προβλήματα της συνοικίας. Της ζητήσαμε λοιπόν να μας κάνει μια μικρή ανάλυση. Να τι μας είπε: Εδώ μένουν οικογένειες εργατών, που για να πάνε στη δουλειά τους χρειάζονται με την συγκοινωνία που υπάρχει πάνω από δύο ώρες. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζονται και δύο ώρες να γυρίσουν. Όταν υπάρχουν παιδιά η γυναίκα είναι υποχρεωμένη να μείνει στο σπίτι. Υπάρχει όμως ανάγκη χρημάτων για την επιβίωση. Έτσι πολλές γυναίκες δουλεύουν φασόν . Η περιοχή έχει γίνει ένα χώρος όπου όλη την ημέρα και μέχρι αργά το βράδυ το μόνο που ακούς είναι ο θόρυβος της μηχανής του φασόν. Και τα παιδιά όταν γυρίζουν στο σπίτι και αυτά να σκεφτείτε ότι βοηθούν. Η μηχανή δεν πρέπει, λένε , να σταματήσει, γιατί σταματάει και η πληρωμή. Αυτό έχει σαν συνέπεια, οι άνθρωποι αυτοί να μη συνδικαλίζονται, γιατί ο χρόνος,  οι αποστάσεις και το φασόν δεν επιτρέπουν τέτοιες  «πολυτέλειες». Και οι άντρες όμως που συμμετείχαν,  δεν συμμετέχουν πια στις συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις γιατί δεν μπορούν, οι αποστάσεις δεν τους επιτρέπουν να γυρίσουν στο σπίτι και να πάνε αργά το απόγευμα στη συνδικαλιστική συγκέντρωση. Και έτσι αποκόβονται. Το βράδυ στην περιοχή κυκλοφορούν μόνο τα μηχανάκια φορτωμένα με μαύρες σακούλες που μοιράζουν το φασόν της επόμενης ημέρας. Τα μικρά να σκεφτείτε τραγουδούν μιμούμενα τον θόρυβο των μηχανών. Αυτή είναι η ζωή των ανθρώπων εδώ.  Τους δώσανε καινούργια σπίτια, καινούργιους δρόμους, καινούργια σχολεία, αλλά τους κλέψανε τη ζωή. Εμείς προσπαθούμε να καλυτερέψουμε τη μόρφωση των παιδιών, αλλά αυτό δεν φτάνει. Αν θέλετε να μας βοηθήσετε, βοηθείστε  να βοηθήσουμε όλοι μαζί αυτούς τους ανθρώπους, μιλήστε σαν Αρχιτέκτονες με  κοινωνικό προσανατολισμό.

Η ομιλία της μας συγκλόνισε. Μας ανέτρεψε το πλάνο που είχαμε ετοιμάσει. Και μετά από πολλές συζητήσεις, από πολλή έρευνα, για το πώς και για πιο σκοπό δημιουργήθηκαν αυτές οι εργατικές συνοικίες στις περιφέρειες των μεγάλων πόλεων, πως και με πιο τρόπο υποβαθμίστηκαν οι παλιοί τόποι κατοίκησης των στρωμάτων αυτών της πόλης, πως και με ποιους τρόπους παραπλάνησαν τους ανθρώπους αυτούς ότι οι νέες συνοικίες θα τους εξασφάλιζαν μια αναβαθμισμένη ζωή, άλλαξαν οι μέχρι τότε απόψεις μας και πήραμε το δρόμο του γνήσιου  λαϊκού κοινωνικού προσανατολισμού.  

Γιατί με την εργασία αυτή καταλάβαμε, κατανοήσαμε, και είχαμε πιά όλα τα εφόδια για να στηρίξουμε το συμπέρασμά μας:  ότι η κυρίαρχη τάξη ήταν αυτή και μόνο αυτή  η κερδισμένη γιατί κατάφερε με αντάλλαγμα το όνειρο κάθε φτωχού για σπίτι,  να περάσει τη νέα μορφή εργασίας στην εργατική τάξη, μακριά από το συνδικαλισμό, μακριά από την ομαδικότητα των διεκδικήσεων, μακριά από την εργατική αλληλεγγύη, μακριά από τις αρχές του γνήσιου ανθρωπισμού. 

Και την ευκαιρία αυτή μας την έδωσε ο Καθηγητής της Σχολής που εκπλήρωνε με συνέπεια τον κοινωνικό του ρόλο.  

 

Αρχιτέκτονας: Στην παρουσίαση του «Arxellence 3» για την Γυάρο είδα την ξεκάθαρη «δρομολόγηση της λήθης» και όχι την «διατήρηση της ιστορικής μνήμης»

 

Περιβάλλον: Διάβασες για την παρουσίαση που έγινε στις 28 του Ιούνη στο Μέγαρο Μουσικής:   «Διατήρηση της ιστορικής μνήμης & ανάδειξη και προστασία των ιδιαίτερων περιβαλλοντικών χαρακτηριστικών της νήσου Γυάρου».

Αρχιτέκτονας: Την διάβασα. «Τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης» όμως δεν την είδα. Είδα την ξεκάθαρη «δρομολόγηση της λήθης»  

Περιβάλλον: Θα μου εξηγήσεις

Αρχιτέκτονας: Κοίταξε μιλάμε για  κτιριακά  συμπλέγματα και όχι μόνο, που η θέση τους, η μορφή τους εξωτερική και εσωτερική, τα υλικά κατασκευής τους είναι  άρρηκτα δεμένα  με τον  πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό προορισμό τους. Και αυτά τα δύο είναι αδιαχώριστα. Και για να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη πρέπει να μείνουν αδιαχώριστα. Και αυτό εμείς οι Αρχιτέκτονες το γνωρίζουμε.  Η Γυάρος είναι ένα νησί που περιέχει μέσα του, αδιαχώριστα, τα urbs και τα civitas , που λέμε, το μαθαίνουμε στο πρώτο έτος της Σχολής, δηλαδή την φυσική χωρική διάσταση  και την κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική διάσταση. Όταν το urbs  μεταλλάσσεται το civitas αποδυναμώνεται, χάνει την πραγματική αξία του, και είναι ευάλωτο σε διαστρεβλώσεις,  σε μυθοποιήσεις, σε υποβαθμίσεις, σε …σε…  και σιγά-σιγά ανοίγει διάπλατα ο δρόμος της λήθης.  Βλέπε κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας - Υπουργείο Πολιτισμού σήμερα-  τόπος βασανιστηρίων όμως  χιλιάδων ανθρώπων του λαού- πόσοι και πως  το θυμούνται σήμερα;-  τις  Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας όπου έμεινε μόνο μια μαρμάρινη στήλη, που στην ουσία δεν θυμίζει τίποτε γιατί λείπει και το urbs και το civitas  – πόσοι σήμερα ξέρουν την πραγματική ιστορία της;-  τη Villa Amalia.

 

Πως έμαθα να «διαβάζω σαν Αρχιτέκτονας την Πόλη»

 

Περιβάλλον: Μετά το «Μπετοσυμμορία» των 16 Καθηγητών Αρχιτεκτονικής βλέπω να επικρατεί μια σιωπή.

Αρχιτέκτονας: Μη ρωτάς εμένα.

Περιβάλλον: Ποιόν να ρωτήσω;

Αρχιτέκτονας: Κάνε μια βόλτα στην πόλη και θα ανακαλύψεις ποιόν πρέπει να ρωτήσεις. Ετοιμάσου όμως να την περπατήσεις όλη την πόλη. Από το κέντρο μέχρι το απόκεντρο. Στο έχω πει και άλλη φορά. Η πόλη «διαβάζεται». Το θέμα είναι  αν θέλεις  και γιατί θέλεις να την «διαβάσεις».

Περιβάλλον: Τι πάει να πει «αν θέλεις  και γιατί θέλεις»;

Αρχιτέκτονας: Κοίταξε σαν φοιτήτρια το 1974 - Αρχιτεκτονική Σχολή της Φλωρεντίας- ήταν πολύ της μόδας τότε το «κιτς» το κακόγουστο δηλαδή. Στη σχολή λοιπόν  ο καθηγητής της έδρας της Decorazione είχε προτείνει τρία θέματα Ένα από αυτά ήταν «Το κιτς στα Πολεοδομικά σχέδια», και το γκρουπ το δικό μου διάλεξε αυτό το θέμα. Τότε ήρθε στη σχολή ο Umberto Eco, καθηγητής τότε στη Bologna, να μας κάνει κάποιες διαλέξεις για το θέμα. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και για τα τρία θέματα, και συμφώνησε με τον καθηγητή μας, ένας βοηθός του να αναλάβει να παρακολουθήσει τρία γκρουπ, ένα για  κάθε θέμα. Για το θέμα «Το κιτς στα πολεοδομικά σχέδια» επιλέχθηκε το γκρουπ στο οποίο συμμετείχα.  Την πρώτη μας συνάντηση , θυμάμαι ότι την κάναμε στα παγκάκια της  πλατείας San Marco, εκεί μας είχε δώσει ραντεβού, μας ρώτησε γιατί επιλέξαμε τον τίτλο τον συγκεκριμένο. Του απαντήσαμε λοιπόν γιατί το «κιτς», το «κακόγουστο» δηλαδή, κυριαρχεί στο Πολεοδομικό σχεδιασμό. Μας ρώτησε λοιπόν τότε, τι σημαίνει για μας «κιτς» τι εννοούμε όταν δίνουμε αυτόν τον χαρακτηρισμό. Και εκεί άρχισε μια συζήτηση που κράτησε τρεις ώρες. Όταν έφευγε, μας είπε: σε σωστό δρόμο είστε, θα δείτε ότι αύριο το πρωί θα αρχίσετε να βλέπετε την πόλη με διαφορετική σκοπιά. Ερευνήστε την. Η πόλη είναι ανθρώπινο δημιούργημα!!  Από τη ζωή των ανθρώπων στην πόλη ίσως πρέπει να ξεκινήσετε την έρευνά σας. Δείτε, μήπως αυτό σας βοηθήσει;  Δείτε μήπως σας ανοίξει νέους ορίζοντες; Δείτε μήπως σας δείξει νέους τρόπους σκέψης; Η ιστορία  της πόλης θα σας βοηθήσει πολύ. Μελετήστε την!!! Με κριτικό μάτι όμως!!!

Αν θυμάμαι καλά κάναμε επτά ή οκτώ συναντήσεις πριν δώσουμε το μάθημα. Όλες γίνανε εκτός σχολής, μέσα όμως στην πόλη. Είχαμε και διαφωνίες και αντιπαραθέσεις, και τα ερωτήματα που έκανε ήταν, το λέω απλά, πες μου γιατί το λες, που το στηρίζεις, πως το υποστηρίζεις. Το όνομά του δεν το θυμάμαι, γιατί τον είχαμε βαφτίσει Marco, επειδή η πρώτη μας συνάντηση έγινε στην πλατεία San Marco. Η βοήθειά του όμως ήταν πολύ σημαντική.  Με την εργασία αυτή ανακαλύψαμε ότι «κιτς» στον Πολεοδομικό σχεδιασμό δεν υπάρχει. Ο Πολεοδομικός σχεδιασμός πηγάζει από τον Πολιτικό-Κοινωνικό-οικονομικό  σχεδιασμό της τάξης που κυβερνά, όταν αυτός είναι φιλολαϊκός τότε και ο Πολεοδομικός σχεδιασμός είναι φιλολαϊκά εξυπηρετικός, όταν όμως είναι αντιλαϊκός τότε και ο Πολεοδομικός σχεδιασμός είναι αντιλαϊκός. Και είναι ακριβώς αυτή η «αντιλαϊκότητα» που αναγκάζει την κυρίαρχη τάξη να προσφεύγει σε επικοινωνιακά ευρήματα για να την «κρύψει», σήμερα είναι το «κιτς». Στις εξετάσεις- οι εξετάσεις ήταν προφορικές, είχαμε παραδώσει το γραπτό κείμενο της εργασίας μας όμως-  ήταν παρών  ο Umberto Eco και ο βοηθός του βέβαια, όχι για να βαθμολογήσει- δεν είχε αυτό το δικαίωμα-  αλλά για να συζητήσει τα συμπεράσματά μας. Τον ενδιέφερε η πορεία της σκέψης μας, από πού ξεκίνησε, πως άλλαξε, αν άλλαξε στην πορεία της μελέτης,  πως και γιατί κατέληξε στο συμπέρασμα που διατυπώσαμε. Η συζήτηση μαζί του ήταν εύκολη και ήταν εύκολη γιατί ο ίδιος έδειχνε τέτοιο σεβασμό στις απόψεις μας, που την έκανε εύκολη.  Έτσι έμαθα να «διαβάζω σαν Αρχιτέκτονας  την πόλη».

 

Σημείωση: Επειδή πολλοί ρωτούν, ο Umberto Eco και ο βοηθός του δεν ήταν Αρχιτέκτονες. Ήταν και οι δύο απόφοιτοι της Φιλοσοφικής Σχολής.