Για να δημιουργήσουμε «άποψη» σαν Λαός για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε πρέπει να διαλέξουμε ποιόν δρόμο θα ακολουθήσουμε. Και η ιστορία μας λέει ότι υπάρχουν δύο. Ας τους δούμε!!!

 

Περιβάλλον: Μέσα στον Αύγουστο διάβασα, το τι γίνεται με τα μπάζα που ακόμη δεν έχουν απομακρυνθεί από το οικόπεδο στα Πετράλωνα, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι στην Κυψέλη λόγω των έργων του Μετρό, για τα προβλήματα που έχουν οι κάτοικοι στο Πολύδροσο Αμαρουσίου , για  ……. αλλά είδα και πολλές δημοσιεύσεις, όπως αυτό: «Real estate: Επενδυτικό comeback στο κέντρο της Αθήνας – Τα μεγάλα deals που αλλάζουν τον χάρτη»,άλλες με project νέων υπόσκαφων  κτιρίων, ψηλά στη πλαγιά του λόφου, στο  «μπαΐρι» που λέγαμε κάποτε, έρημο και μόνο, για να προστατεύεται η «privacy» από τα γλαροπούλια, απ’ όπου οι απαιτητικοί κάτοικοι  μπορούν να  αγναντεύουν  το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, ακόμη και όταν παίρνουν το  μπάνιο τους στην πισίνα που έχουν προβλέψει οι Αρχιτέκτονες να υπάρχει μπροστά από το υπόσκαφο , ανακατασκευών που σέβονται, ικανοποιούν και αναδεικνύουν  με την Αρχιτεκτονική τους επιδεξιότητα  τις απαιτήσεις του «εντολέα», οι οποίες σερβίρονται ως «υψηλή» Αρχιτεκτονική του τύπου πως ένας υπόγειος χώρος μετατράπηκε σε «φωτεινή κατοικία», ή  το καθιστικό που σε γοητεύει, .ή πως μια κατοικία του 60 ξαναγεννιέται……

Αρχιτέκτονας: Καλά κάνεις και διαβάζεις. Ενημερώνεσαι!!!

Περιβάλλον: Εσύ τα διάβασες;

Αρχιτέκτονας: Τα διαβάζω. Είναι μέσα στις υποχρεώσεις μου να διαβάζω κάθε τι που αφορά την επιστήμη μου.

Περιβάλλον: Εδώ όμως εγώ βλέπω, από τη μια, σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τμήματα λαού, που αντιμετωπίζονται από τα ΜΜΕ με «συμπόνια» χωρίς αντίκρισμα,  και από την άλλη ενθουσιασμό, για τα νέα «deals» που στην πραγματικότητα λυμαίνονται το κέντρο της Αθήνας, για «projects» που με ενθουσιασμό ικανοποιούν τα «εγώ» του έχοντα τα πρώτα, τα δεύτερα στηρίζουν και υποστηρίζουν τα  δήθεν «εγώ», του μη έχοντα, γιατί  θέλουν να τον πείσουν ότι με την αγορά της υπόγειας φωτεινής κατοικίας μετατρέπεται αυτόματα σε «έχοντα», και….. και……   

Αρχιτέκτονας: Η «ποικιλία» σπάει την μονοτονία.

 Περιβάλλον: Και εσείς οι Αρχιτέκτονες τι κάνετε; Ποια είναι η θέση σας;

Αρχιτέκτονας: Στηρίζουμε την «ποικιλία»!!! Και υπάρχει «ποικιλία» που αξίζει να «δημοσιευθεί» στα ΜΜΕ και στα site, και «ποικιλία» που δεν αξίζει!!! Και αυτό δεν είναι καινούργιο, είναι παλιό. Διάβασε το παρακάτω από το αρχείο του Παιδαγωγού Κώστα Δ. Σωτηρίου και θα καταλάβεις. Τα άρθρα του  Ε. Παπανούτσου και της  Καλλιόπη Μουστάκα, στα οποία αναφέρεται  ο Σωτηρίου, είχαν  δημοσιευθεί στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» και του Σωτηρίου στο περιοδικό «Λαϊκός Λόγος». Την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» την έβρισκες με μεγάλη ευκολία, το περιοδικό «Λαϊκός Λόγος» έπρεπε να το ψάξεις πολύ για να το βρεις. Και αυτό εξελίχθηκε με τον χρόνο, και σήμερα λέγεται «κλικ». Τα πολλά «κλικ» βγαίνουν πρώτα-πρώτα στην αναζήτηση, τα λίγα τελευταία. Το θέμα είναι σε ποιες απορίες και ποιά ερωτήματα ζητάς απαντήσεις. Τα άρθρα που έχεις διαβάσει ακολουθούν τον δρόμο που χάραξε ο Ε. Παπανούτσος και η Κ. Μουστάκα, αν τον διαλέξεις τίποτε δεν θα αλλάξει. Αν διαλέξεις όμως τον δρόμο που προτείνει ο Παιδαγωγός Κώστας Δ. Σωτηρίου θα δεις ότι κάτι θα αρχίσει σιγά- σιγά να αλλάζει!!!

Αναδημοσίευση  του άρθρου του Παιδαγωγού Κώστα Δ. Σωτηρίου από το arxeiokdsotiriou.blogspot.com  Πατήστε για προβολή σε κινητό 

Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2017

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ (ΚΡΙΤΙΚΗ-ΣΧΟΛΙΑ): 1. «Δεν φτάνει η ταπεινοφροσύνη» 2. «Ποια αλήθεια;» 3. «Μερικά ερωτήματα» 4. «Μια περισπούδαστη μελέτη»

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ

ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΧΟΛΙΑ

Δημοσιεύθηκε στο «λαϊκό λόγο» στη στήλη «Εκπαιδευτικά»

Γενάρης 1966 Αρ. φύλλου 6 σελ.7-10

Ο «λαϊκός λόγος» σε pdf:"ΛΑΪΚΟΣ ΛΟΓΟΣ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ

Το πρώτο είναι κριτική σε «επιφυλλίδα» του Ε.Π. Πααπανούτσου στο

« ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 5/12/1965 με  τίτλο «Το ήθος της επιστήμης»

Το δεύτερο και το τρίτο  είναι κριτική σε άρθρα της Καλλιόπης Μουστάκα

 στην ίδια εφημερίδα («Το Βήμα»)

το πρώτο στις 21/11/1965 με τίτλο «ΑΓΩΓΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ»

 και το δεύτερο στις 5/12/1965 με τίτλο «ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ»   

Στο αρχείο του υπάρχουν τα αποκόμματα  της εφημερίδας.

Το τέταρτο είναι κριτική  στη μελέτη του εκπαιδευτικού

Κων/ντινου Κίτσου «Η παιδεία του ανθρώπου της εποχής μας». 

Δεν φτάνει η ταπεινοφροσύνη

Σε μια του επιφυλλίδα (στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» 5 του Δεκέμβρη 1965) ο φίλος Ε .Π. Παπανούτσος τονίζει, πως το «ήθος της επιστήμης» «με λίγες λέξεις είναι εφεκτικότητα, άγρυπνος έλεγχος και ταπεινοφροσύνη» γιατί οι θεωρίες αλλάζουν και «δεν αποκλείεται ακόμη να έχωμε καταδικαστή»  να μην καταχτήσουμε την αλήθεια. Παραθέτει μάλιστα και τη γνώμη του H.  Poincaré  (από το βιβλίο του «Η αξία της επιστήμης») πως «Όχι μόνο η επιστήμη δεν μπορεί να μας κάνει γνωστή τη φύση των πραγμάτων, αλλά και τίποτε άλλο δεν είναι ικανό να την κάνει γνωστή». Και καταλήγει ο φίλος Παπανούτσος «Αυτά όλα δεν σημαίνουν ότι ο επιστήμονας ερευνητής πρέπει ν’ απελπιστή. Αλλά μόνον ότι πρέπει να είναι ταπεινόφρων».

Μα πως μπορεί να μην απελπιστεί ο επιστήμονας, όταν του ενσταλάζουμε με το σκεπτικισμό  την αμφιβολία και μαζί και την απαισιοδοξία, όταν του λέμε, πως είμαστε καταδικασμένοι να μην καταχτήσουμε την αλήθεια; Η ιστορία των επιστημών μας προσφέρει πλουσιότατο υλικό, για να μελετήσουμε την πορεία, που βάδισε και βαδίζει η ανθρωπότητα, για να καταχτήσει την αλήθεια. Μας διδάσκει, πως ο άνθρωπος καταχτάει σιγά- σιγά την αλήθεια στην ανηφορική πορεία του να γνωρίσει και να κυριαρχήσει τη φύση. Η πάλη ανάμεσα στην αντικειμενική πραγματικότητα και την επιστήμη, είναι αδιάκοπη. Η επιστήμη αναθεωρεί, τροποποιεί και ξεπερνάει τον εαυτό της. Και σε κάθε ξεπέρασμα μάς δίνει μεγαλύτερη δύναμη επάνω στη φύση. Αδιάκοπα ο άνθρωπος καταχτάει την αλήθεια,  αδιάκοπα προχωρεί και προοδεύει η επιστήμη. «Δεν υπάρχουν αντικείμενα, πράματα, που να μην μπορούμε να τα γνωρίσουμε. Υπάρχουν μόνο αντικείμενα, πράγματα, που δεν τα γνωρίσαμε ακόμη, που θα τα γνωρίσουμε όμως με την επιστήμη και την πράξη». Ο επιστήμονας λοιπόν πρέπει να είναι αισιόδοξος.

Και βέβαια πρέπει να είναι και «ταπεινόφρων» και όχι φουσκωμένος διάνος. Βέβαια η ταπεινοφροσύνη είναι στολίδι για τον επιστήμονα, μα και για κάθε δημιουργικό άνθρωπο. Μα δε φτάνει. Είναι στολίδι, όσο κι αν θέλετε λαμπερό. Πως μπορούμε όμως να αναγνωρίσουμε και να εχτιμήσουμε το στολισμένο με ταπεινοφροσύνη επιστήμονα, που γίνεται κακοποιός, όταν έχει θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία των εχθρών του λαού;  Όταν δουλεύει για τους αχόρταγους ιμπεριαλιστές (Χιροσίμα, Βιετνάμ) και τους πολεμοκάπηλους;

Εκείνο, που θα πρέπει να διδάξει στους νέους επιστήμονες ο φίλος Παπανούτσος είναι, εκτός από τη ρεαλιστική αισιοδοξία, η βαθιά συναίστηση για την κοινωνική τους αποστολή. Στη συναίστηση αυτή συμπυκνώνεται το «ήθος του επιστήμονα». Ο επιστήμονας πρέπει να νιώσει το χρέος του να υπηρετεί το δουλευτή λαό και όχι τους εχθρούς του, το χρέος του  λοιπόν να αγωνίζεται με την επιστήμη στο πλευρό του λαού, για να χαρεί και ο λαός τα υλικά και πνευματικά αγαθά, που ενώ τα παράγει με κόπο και ιδρώτα, τα καρπώνονται οι λίγοι, οι εκμεταλλευτές του. Ο επιστήμονας είναι άξιος ιεροφάντης, μόνο άμα εξυπηρετεί το λαό.  

ΠΟΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ;

Η Κα Καλλιόπη Μουστάκα δίνει από τις στήλες μιας πρωινής εφημερίδας («ΤΟ ΒΗΜΑ» 21 Νοεμβρίου 1965) ωραιοποιημένες χωρίς όμως καθορισμένο περιεχόμενο, συμβουλές στους γονείς για τα παιδιά τους. Στο άρθρο της με τίτλο «Αγωγή αληθείας» ύστερα από μια σοφή μα επιφανειακή , ας την ειπούμε, κοινωνιολογική ανάλυση, καταλήγει: «Το κρίμα δεν είναι δικό τους (δηλαδή των παιδιών) αλλά δικό μας. και δική μας είναι η ευθύνη να ξαναφέρωμε τα παιδιά στη χαρά της αλήθειας». «Ας κάνωμε την αλήθεια πίστη μας σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής. Στο σπίτι, το σχολείο. Στη δουλειά….»

Βέβαια η αλήθεια είναι το φως και το λουλούδι της ζωής. Μα ποια αλήθεια; Θα ειπούμε εμείς οι γονείς και δασκάλοι στα παιδιά, πως το δόγμα Τζόνσον είναι συνειδητή απάτη; Θα ειπούμε πως ο Πρόεδρος Τζόνσον δε λέει την αλήθεια, όταν διαλαλεί, πως πολεμάει, για να χαρίσει την ελευθερία στους Νοτιοβιετναμέζους; Πως, ενώ ο σκοπός του είναι να απλώσει την ιμπεριαλιστική σκλαβιά στη χώρα τους, πνίγει την ελευθερία τους και μαζί και την αλήθεια στο αίμα; Θα ειπεί ο βιομήχανος στο παιδί του την αλήθεια, πως καρπώνεται, με το μεροκάματο της πείνας, τον κόπο και τον ιδρώτα του εργάτη; Και η μητέρα που ξημεροβραδιάζει χαρτοπαίζοντας, θα ειπεί την αλήθεια στην κόρη της, πως δεν είναι καλή μητέρα; Και ο δάσκαλος θα τολμήσει να ειπεί την αλήθεια στο παιδί για τη γοργή πρόοδο και την υλική ευημερία και την ψυχική ανάταση, που πραγματοποιείται στις σοσιαλιστικές δημοκρατίες;

Ποια λοιπόν αλήθεια; Μήπως είναι συνειδητή απάτη;

Η Κα Καλιόπη Μπουστάκα, τώρα μάλιστα που ανέβηκε στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο, θα συναιστανθεί βαθύτερα την ευθύνη της, και θα δίνει, ελπίζω στους γονείς μεστές σε αληθινό περιεχόμενο συμβουλές και όχι ομορφοστολισμένες ρομαντικές ηθικολογίες….

ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Σ’ ένα άλλο της άρθρο στην ίδια πρωινή εφημερίδα («ΤΟ ΒΗΜΑ» 5 του Δεκέμβρη 1965) καταπιάνεται η Κα Καλιόπη Μουστάκα με «το πρόβλημα των νέων». Έπειτα από μια σοφή και τούτη, μα επιφανειακή κοινωνιολογική και παιδαγωγική ανάλυση, καταλήγει: Για να ανοίξουμε το δρόμο στους νέους «τρία είναι τα μέσα: παιδεία, εργασία, ελεύθερος χρόνος».

Παιδεία: Η Κα Καλιόπη Μπουστάκα ζητάει «ελεύθερη και δημοκρατική αγωγή» βασισμένη «σε ύλη και σε μέθοδο σύγχρονη και ζωντανή». Καλά κάνει και ζητάει τέτοια «αγωγή». Πιστεύει όμως πως σ’ ένα Κράτος φασιστικό ή κρυφοφασιστικό – δεν προλάβαμε να λυτρωθούμε, και το Κράτος μας ξαναγίνεται αστυνομικό και αντιδημοκρατικό – πιστεύει λοιπόν, πως δεν θα είναι φασιστική ή κρυφοφασιστική και η παιδεία;

Μα, για να συνεννοηθούμε καλύτερα, ποια είναι η γνήσια «ελεύθερη και δημοκρατική» παιδεία; Γιατί δεν καθορίζεται το περιεχόμενό της; Γιατί δε δίνονται τα ουσιαστικά γνωρίσματά της; Μήπως δεν κακοποιείται και σήμερα από όλους τους αντιδραστικούς και τους ψευτοδημοκρατικούς η ελευθερία και η δημοκρατία; Έχουμε σήμερα και είχαμε ως τώρα – οι προσπάθειες που έγιναν ναυαγήσανε και γκρεμίστηκαν – ελεύθερη και δημοκρατική παιδεία; Και αφού δεν είχαμε, γιατί στην κοινωνιολογική ανάλυση δεν ξεσκεπάζονται οι σκοτεινές, μα ολοφάνερες, αντιδραστικές δυνάμεις, που έχουν επιβάλλει την ανελεύθερη και αντιλαϊκή παιδεία και κρατάνε το δουλευτή λαό βυθισμένο στην αμορφωσιά;

Μήπως και σήμερα ακόμη οι ίδιες αυτές αντιδραστικές δυνάμεις δεν έχουν εξορμήσει να ματαιώσουν και την πρόσφατη σε πολλά σημεία προοδευτική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που νομοθέτησε και άρχισε να εφαρμόζει η Κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου;

Εργασία: Η εργασία μας λέει η Κα Μουστάκα, ανοίγει κι αυτή το δρόμο στους νέους. Μα ποια εργασία; Εδώ κάπως προσγειώνεται η Κα Μουστάκα. Αναγνωρίζει, πως πολλά παιδιά – πουλάνε κουλούρια, λουλούδια, όσα λουστραίνουν παπούτσια και κάνουνε θελήματα, καθώς και όσα δουλεύουνε σε Καφέ-Μπαρ και τόσα άλλα – όλα λοιπόν αυτά τα παιδιά τα τρώει η σκληρή πρόωρη δουλειά, και όλα «ζούνε αφύσικα… στο περιθώριο της αληθινής ζωής». Τα λυπάται βέβαια και αγαναχτεί, μα δεν πρέπει να πολυστεναχωριούνται οι αναγνώστες της, γιατί τα απόκληρα αυτά παιδιά «αποτελούνε πολύ μικρό ποσοστό, όταν τα συγκρίνωμε με τον μεγάλο αριθμό των παιδιών της χώρας μας, που ανατρέφονται κανονικά στο σπίτι και στο σχολείο»(!)

Μα πραγματικά τα απόκληρα αυτά παιδιά «αποτελούνε μικρό ποσοστό»; Μήπως μας ξεγελάει κάποια επίσημη στατιστική; Μια έρευνα στα χωριά, προπάντων τα ορεινά – και στις εργατικές συνοικίες θα μας έπειθε, πως το ποσοστό είναι πολύ μεγάλο. Και έπειτα τα βασανισμένα αυτά παιδιά ποιος τα έχει καταδικάσει «στη σκληρή και άωρη δουλιά»; Η τύχη; Γεννήθηκαν απόκληρα; Και θα τα παρατήσουμε στην κακομοιριά τους; Ή μήπως υπάρχουν ορισμένες αιτίες, που δημιουργούνε την απάνθρωπη αυτή κατάσταση; Και ποιες είναι οι αιτίες αυτές; Και γιατί στις άλλες τις γνήσια δημοκρατικές χώρες έχει εξαφανιστεί η «σκληρή και άωρη δουλιά»; Μήπως γιατί στις σοσιαλιστικές αυτές χώρες  έχουνε ξεριζωθεί οι αιτίες που τη γεννούσανε; Και στη χώρα μας; Θα μείνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί με σταυρωμένα τα χέρια;

Ελεύθερος χρόνος: Διαπιστώνει ακόμη στο άρθρο της η Κα Μουστάκα, πως «για τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών και των νέων, πολύ μικρή ή ανύπαρκτη είναι η μέριμνα στη χώρα μας». Οι νέοι καταφεύγουνε «στο καφενείο, στο σινεμά (!) σχεδόν πάντα κακής ποιότητας και σε …άλλα πολύ χειρότερα και πολύ πιο βλαβερά».

Θλιβερή λοιπόν η κατάσταση; Μα ποιος φταίει; Ποιος φταίει για τα πορνογραφήματα, τα πορνοθεάματα και τα άλλα «τα πολύ χειρότερα»; Και πως θα λυτρωθούνε τα παιδιά; Και πως μπορεί να οργανωθεί δημιουργικά ο «ελεύθερος χρόνος» των παιδιών, όταν το Κράτος, ύστερα από μια μικρή διακοπή, εξακολουθεί να είναι αστυνομικό, ανελεύθερο, αντιδημοκρατικό; Ή μήπως ένα τέτιο Κράτος ευνοεί αυτά «τα άλλα πολύ χειρότερα και πολύ πιο βλαβερά»;

Ίσως η κριτική μου να φανεί πολύ αυστηρή. Τα ελατήρια όμως δεν είναι προσωπικά. Ο σκοπός μου είναι καθαρά εκπαιδευτικός. Οι αληθινοί λειτουργοί της παιδείας χρέος έχουν να αγωνίζονται με ενθουσιασμό στις επάλξεις της προοδευτικής δημοκρατικής παιδείας για το καλό των παιδιών. Και τέτια αγωνίστρια πρέπει να υψωθεί η Κα Μουστάκα. Έχει όλη την ικανότητα.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΣΠΟΥΔΑΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ

Στο αξιόλογο περιοδικό : «Ηπειρωτική Εστία» στο τριπλό τεύχος 158-160 δημοσιεύει ο εκπαιδευτικός «Κων/τινος Κίτσου» το  πρώτο μέρος της μεγαλόστομης μελέτης του «Η παιδεία του ανθρώπου της εποχής μας». Το διάβασα με προσοχή. Τρία πράματα, ανάμεσα στα τόσα άλλα, μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Τα σημειώνω, να τα θαυμάσετε και σεις, αν συμφωνείτε:

α! Η Γλώσσα: Αντιγράφω την πρώτη φράση της μελέτης. «Πληθυσμιακή έκρηξη»(!) «Ο άνθρωπος των καιρών μας απλώνοντας τις κεραίες του στο σύγχρονο κόσμο, συλλαμβάνει ένα πρωτοφανή ρυθμό επιταχυνομένων εξελίξεων στην πληθυσμιακή σύνθεση των κοινωνιών». Μη μου ειπήτε, πως δεν είναι πετυχημένη σαλάτα. Θαυμάσια ανακατεμένη η καθαρεύουσα σε μεγάλη δόση, η δημοτική σε πολύ μικρή δόση και το καμάρι μας η νεοδημοτική μαζί με το προσωπικό ύφος του γλωσσοχαλαστή συγγραφέα. Φαίνεται πως έχει τις δικές του γλωσσικές θεωρίες και όλη την ασυδοσία να ανακατεύει όπως του καπνίσει. Θέλει την προσωπική του γλώσσα! Αυτή θα διδάξει και θα επιβάλει στους μαθητές του; Και με κριτήριο τις γλωσσικές  θεωρίες του, θα κρίνει και θα διορθώνει τα διδαχτικά βιβλία;

β! Η κοινωνιολογική ανάλυση. Πλούσιες στατιστικές, πλούσια –αστική – βιβλιογραφία. Περισπούδαστη, αν θέλετε, ανάλυση, μα επιφανειακή. Ο συγγραφέας διαπιστώνει, περιγράφει, μα δεν ερμηνεύει. Παρουσιάζει κάποιους παράγοντες, δε μας δίνει όμως τις πραγματικές αιτίες.

Να ένα παράδειγμα: Σύμφωνα με την αντίληψη του καθηγητή Ζακ Μεϊνώ, υπάρχουν, μας λέει ο κ. Κίτσου «στη διεθνή πολιτική, μερικές ομάδες πιέσεως, οι οποίες ενεργούν ως αόρατες δυνάμεις και επηρεάζουν την εσωτερική και εξωτερική πολιτική των Κρατών». Τέτοιες «ομάδες πιέσεως, που ενεργούν ως αόρατες (!) δυνάμεις» ανάμεσα στις άλλες είναι η μυστική κομμουνιστική υπηρεσία, η αμερικάνικη υπηρεσία Κ.Υ.Π., η Ιντέλιτζες Σέρβις, τα καπιταλιστικά  τραστ, το Βατικανό, και τα εθνικά κινήματα.

Απορώ αλήθεια, πως ο συγγραφέας δεν ξεχωρίζει μερικά τόσο απλά πράματα. Δε βλέπει, πως από αυτές τις «ομάδες πιέσεως» οι τρεις πρώτες είναι όργανα κρατικά για ορισμένο σκοπό, και εκτελούν εντολές,  που τους έχει αναθέσει το Κράτος; Η αμερικάνικη υπηρεσία Κ.Υ.Π.  αυτή λοιπόν γέννησε τον εμφύλιο πόλεμο στο Κογκό, στον Άγιο Δομίνικο; Η αμερικάνικη Κ.Υ.Π. πνίγει στο αίμα το απελευθερωτικό κίνημα στο Βειτνάμ; Αυτή χαντακώνει την Κύπρο; Αυτή είναι φιλοπόλεμη και θέλει, λάμια αχόρταγη, να πίνει ανθρώπινο αίμα; Και τα  πραγματικά αίτια απαγορεύεται να τα παρουσιάσουμε; Γιατί τάχα; Δε φαντάζομαι, βέβαια, πως ο τόσο μελετημένος συνάδελφος κ. Κίτσου τα αγνοεί.

γ! Η παιδεία: Η παιδεία μας λέει ο συγγραφέας – αυτό  είναι το πρώτο συμπέρασμα – «έργο της έχει» να καλλιεργήσει « στους πλούσιους λαούς την ανθρωπιστική ευαισθησία» και στους «φτωχούς να δείξη το δρόμο της προόδου» και να αναπτύξει «τις ικανότητές των»

Θα σωθεί λοιπόν τότε ο κόσμος! Θα βασιλέψει η ειρήνη και η ευημερία! Οι υποανάπτυχτοι και καθυστερημένοι λαοί θα προκόψουνε, θα υψωθούνε στον πολιτισμό! Και θα εξαφανιστεί ο αναλφαβητισμός και η αμορφωσιά! Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται. Ούτε αγώνας, ούτε, για όνομα του Θεού, εθνικά κινήματα. Οι παπάδες του Βατικανού με την αγιαστούρα θα ξορκίσουνε τα δαιμόνια, και οι εκπαιδευτικοί με την ηθικολογία τους θα συγκινήσουνε τους πλούσιους – άτομα και λαούς – και θα εξανθρωπίσουνε τις Κυβερνήσεις όλων των Κρατών.

Αληθινά,  λοιπόν, …. περισπούδαστη μελέτη!!

Κ.Δ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ

Με την ευκαιρία της ψηφιακής πλατφόρμας «ενστάσεων» του ΥΠΕΝ για τους οικισμούς. Το «τραπεζάκι του εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες, που καθιερώθηκε με την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους, είχε ένα και μοναδικό σκοπό, να εξαπατήσει το Λαό, το ότι σήμερα είναι «ψηφιακό» δεν αλλάζει τον σκοπό του.

 

Περιβάλλον: Διάβασα αυτό: «Οικισμοί: μπαράζ ψηφιακών ενστάσεων ιδιοκτητών για τα νέα όρια, σε πλατφόρμα του ΥΠΕΝ».   « Το υπουργείο προετοιμάζεται για μεγάλο κύμα ψηφιακών αντιδράσεων από τους πολίτες που χάνουν την αρτιότητα και την οικοδομησιμότητα των ακινήτων τους, καθώς στην απόφαση ένταξης του νέου έργου αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι η πλατφόρμα θα υποστηρίξει την ανάρτηση «δεκάδων χιλιάδων οικισμών» και την επεξεργασία «σημαντικού αριθμού ενστάσεων» γράφει το σχετικό ρεπορτάζ.

Αρχιτέκτονας: Από το «τραπεζάκι του εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες περάσαμε στο «ψηφιακό τραπεζάκι του εξειδικευμένου», και θα έχουμε και τις σχετικές διαφημίσεις στα site του τύπου, «ολοκληρωμένες ενστάσεις  από ειδικευμένο γραφείο Νομικών και Μηχανικών σε προσιτές τιμές!!».

Περιβάλλον: Βλέπω μια δόση ειρωνείας;

Αρχιτέκτονας: Όχι. Δεν το συνηθίζω άλλωστε. Κοίταξε η κυρίαρχη τάξη έχει ιστορική μνήμη, και έχει, γιατί  είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται για να διατηρεί την υπεροχή της. Ο Λαός θέλει να είναι ανιστόρητος!!! Γι αυτό φροντίζει το μάθημα της ιστορίας στα Σχολεία, από την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους, να είναι βαρετό. Να δούμε λίγο πως «φυτεύτηκε, ποτίστηκε, φύτρωσε και ρίζωσε γερά» αυτό το τραπεζάκι;

Αν θυμάσαι το 2013 είχαμε κάνει μια συζήτηση σχετικά με την Πολεοδομική ανάπτυξη της Αθήνας από την ίδρυσή της το 1834. Μπορείς να την διαβάσεις ολόκληρη εδώ: https://angelmois.blogspot.com/2013/04/blog-post.html Τότε είχαμε τους «καθαρευουσιάνους»  και τους «Δημοτικιστές». Οι «καθαρευουσιάνοι» δεν θέλανε να μάθει ο λαός γράμματα για να μη μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματά του, οι  «δημοτικιστές» θέλανε να μάθει ο λαός γράμματα για να μπορεί να διεκδικεί  τα δικαιώματά του. Τότε δημιουργήθηκε και μία τρίτη παράταξη η παράταξη της «ημικαθαρεύουσας». Πολύ καθαρεύουσα λίγη δημοτική, ώστε ο λαός να είναι σε σύγχυση. Είναι η παράταξη που καλλιέργησε στον λαό την «ημιμάθεια». Να τι σου είχα πει τότε για το «τραπεζάκι»:

«Το Κράτος δεν είχε καμιά διάθεση να εφαρμόσει το σχέδιο πόλης του Klenze και να προχωρήσει στην κατασκευή των έργων υποδομής που θα οριστικοποιούσαν το σχέδιο. Και δεν θέλησε να το οριστικοποιήσει και γιατί δεν είχε καμιά διάθεση να ξοδέψει χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για έργα υποδομής σε έναν χώρο που προοριζόταν για την εγκατάσταση των  κατώτερων τάξεων, αλλά το σπουδαιότερο για να μη έρθει σε σύγκρουση με τα μεγαλοϊδιοκτησιακά συμφέροντα που το στηρίζανε, έτσι άφησε την μεγαλοϊδιοκτησία να ρυθμίσει τα θέματα που αφορούσαν την οικιστική ανάπτυξη.

Η μεγαλοϊδιοκτησία λοιπόν καθιέρωσε τότε με την συνδρομή του Κράτους την «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως» όπως λέμε. Έτσι τεμάχιζε την ιδιοκτησία της (η κατάτμηση μείζονος εκτάσεως με ιδιωτικούς δρόμους, με τυφλά οικόπεδα κ.α συνεχίστηκε στην χώρα μας μέχρι τη δεκαετία του 1970 μετά το 70 τροποποιήθηκε και ονομάστηκε «σύσταση καθέτου συνιδιοκτησίας») κατά πως ήθελε με δικό της σχέδιο, πούλαγε με αυτό, αδιαφορώντας για το εγκεκριμένο σχέδιο πόλης. Και η Πολιτεία δεν πήρε κανένα μέτρο ούτε για την προστασία των αγοραστών, ούτε για την εξασφάλιση της τήρησης του σχεδίου. Έτσι πολλοί νέοι ιδιοκτήτες που αγόραζαν οικόπεδο διαπίστωναν μετά ότι, είτε το οικόπεδό τους ρυμοτομείται, είτε στη θέση αυτή έχει προβλεφθεί πλατεία, και πολλά άλλα. Ήταν λογικό λοιπόν να διαμαρτύρονται και να επαναστατούν. Η μεγαλοϊδιοκτησία από την άλλη μεριά  ποτέ δεν ήθελε οριστικοποίηση του σχεδίου γιατί ήθελε να έχει το δικαίωμα επιλογής στον τρόπο εκμετάλλευσης της ιδιοκτησία της, και αυτό γιατί η αστικοποίηση γινόταν με πολύ αργούς ρυθμούς.  Και το Κράτος βρήκε την λύση που δεν δέσμευε την μεγαλοϊδιοκτησία, αλλά δέσμευσε με τρόπο παραπλανητικό όλες τις κατώτερες τάξεις. Καθιέρωσε  το «δικαίωμα» σ’ όσους  θεωρούν ότι  θίγεται η ιδιοκτησία τους  από το σχέδιο να υποβάλουν «Αιτήσεις» στις τοπικές αρχές, οι οποίες στην συνέχεια υποβάλλονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και στον Βασιλιά, προκειμένου να  επιλυθεί το πρόβλημα τους. Έτσι κατάφερε δυό πράγματα μαζί. Εξυπηρέτησε την μεγαλοϊδιοκτησία, και παραπλάνησε τις κατώτερες τάξεις γιατί το «δικαίωμα» αυτό το έδωσε με «ταξική διαβάθμιση», με «ανταποδοτική υποχρέωση», και καλλιέργησε και την παραπλανητική πολιτική άποψη στις κατώτερες τάξεις ότι «η άρχουσα τάξη είναι η μόνη που σαν φιλάνθρωπη και εγγράμματη τάξη φροντίζει να ικανοποιούνται τα «δικαιώματα» των αδικημένων αγράμματων κατώτερων τάξεων. Όποιος είναι μαζί της «πετυχαίνει». Το «μόνο σου κοίτα να τα καταφέρεις, μη νοιάζεσαι για τους άλλους, ότι χρειαστείς εγώ είμαι εδώ» ήταν το σύνθημα με το οποίο  η κυρίαρχη τάξη  καλλιέργησε τον «ατομικισμό, την δουλική υποταγή στον ανώτερο, την περιφρονητική στον κατώτερο, τον μιμητισμό, τον ψευτοαριστοκατισμό» στις κατώτερες τάξεις και με τον τρόπο αυτό εξασφάλισε την υποστήριξη τους.    

Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε μια παρένθεση, για να δούμε, ποιο ήταν εκείνο το όπλο που είχε και έχει ακόμη  η κυρίαρχη συντηρητική τάξη στη χώρα μας, ώστε να καταφέρει με την παραπλανητική προπαγανδιστική πολιτική που καλλιέργησε στις κατώτερες τάξεις να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.

Ένα ήταν και είναι το όπλο  «Η ΠΑΙΔΕΙΑ». Η κυρίαρχη τάξη λοιπόν  καθόρισε τότε  σαν επίσημη γλώσσα την «υπερκαθαρεύουσα» στην Παιδεία, για να συνεχίσει ο λαός να ζει στο πνευματικό σκοτάδι, με περιεχόμενο της  «Παιδείας» σ όλες τις βαθμίδες από το δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο, τον  αντιπροοδευτικό  ψευτοκλασικισμό με τον  ιστορισμό και τον στείρο εγκυκλοπαιδισμό. Προσανατόλισε την Παιδεία σε ρόλο αντιοικονομικό και αντιλαϊκό, στη  μέση και στην ανώτερη Παιδεία καλλιέργησε τον «ψευτοαριστοκρατισμό», Το «όποιος μαθαίνει γράμματα δεν δουλεύει, παίρνει θέση, κάθεται και υψώνεται κοινωνικά», ή «το μάθε γράμματα να βρεις μια θέση να βολευτείς» και το «κοίτα να πάρεις το χαρτί όπως μπορείς, αυτό θα σου ανοίξει τις πόρτες»  ήταν τα συνθήματα που προσανατόλισαν τις κατώτερες τάξεις στην περιφρόνηση της παραγωγικής εργασίας, και τις ώθησαν στον παρασιτισμό και την θεσιθηρία.  Έτσι η κυρίαρχη τάξη εξασφάλισε το απαραίτητο προσωπικό για τον κρατικό γραφειοκρατικό μηχανισμό, με την θεσιθηρική παρασιτική νοοτροπία που εκδηλώνεται με την δουλική υποταγή  στον ανώτερο  την περιφρονητική στον κατώτερο και την υπερεσιακή στον πολίτη, εξυπηρετική στους σκοπούς και τις επιδιώξεις της, καταστροφική για την χώρα και το λαό. Καλλιέργησε με την προγονοπληξία «τον παθητικό θαυμασμό των περασμένων μεγαλείων και τον κούφιο αυτοθαυμασμό». «Κληρονομικός τίτλος» χωρίς αντίκρισμα «το αξία έχουμε εμείς οι Έλληνες επειδή είμαστε άξιοι απόγονοι ενδόξων προγόνων. Οι ένδοξοι ημών πρόγονοι εκπολιτίσανε τους λαούς της Ευρώπης». Μέσα σ’ αυτά ήταν και το ότι  «το σχέδιον πρέπει να είναι εφάμιλλον της αρχαίας δόξης και  λαμπρότητος της πόλεως ταύτης, και άξιον του αιώνος εις τον οποίον ζώμεν».

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας. Το ποσοστό των αγράμματων στην χώρα μας είναι εκείνη την εποχή γύρω στο 80%. Και όπως καταλαβαίνεις ανήκουν όλοι στις κατώτερες τάξεις. Στο λαό αυτό λοιπόν, αγράμματο στο μεγαλύτερο μέρος του, το Κράτος  του δίνει το « δήθεν δικαίωμα» να υποβάλλει «Γραπτώς Αιτήσεις» στην «καθαρεύουσα» για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Με τον τρόπο αυτό η κυρίαρχη τάξη καλλιέργησε και καθιέρωσε σιγά-σιγά τον τρόπο σχέσης  Πολίτη-Κρατικής Υπηρεσίας- Κρατικής εξουσίας που ήθελε να επιβάλλει.  Έτσι θεμελίωσε τη γραφειοκρατία, τη συναλλαγή, το μέσον, την εξυπηρέτηση, την εξάρτηση. Το τραπεζάκι του «εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες που έγραφε τις «Αιτήσεις στην καθαρεύουσα» για λογαριασμό του πολίτη με το αζημίωτο, διατηρήθηκε στη χώρα μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970.  Η γραφειοκρατία όμως, η συναλλαγή, το μέσον, η εξυπηρέτηση, η εξάρτηση εμπλουτίστηκαν και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να ισχύουν. Γι αυτό σου είπα ότι το «δικαίωμα» είχε «ταξική διαβάθμιση» εμπεριείχε «ανταποδοτική υποχρέωση» και καλλιέργησε και «παραπλανητικές πολιτικές πεποιθήσεις» στις κατώτερες τάξεις.»

 

Έτσι φυτεύτηκε, ποτίστηκε, φύτρωσε και ρίζωσε  από τις Κυβερνήσεις της Χώρας μας το «τραπεζάκι των  ενστάσεων». Οι «καθαρευουσιάνοι» το στήριξαν με σχολαστικό σθένος, οι «ημικαθαρευουσιάνοι» το εξοικείωσαν με πολλή καθαρεύουσα και λίγη δημοτική, οι Δημοτικιστές κυνηγήθηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν  γιατί προσβάλανε «το τραπεζάκι» που προστάτευε την «των προγόνων εύκλεια».

 

Μέχρι το 2010 το «τραπεζάκι» έκανε τις δουλίτσες του όποτε χρειαζόταν, αλλά  η χρήση του ήταν εποχιακή και με τα χρόνια η  Λαϊκή εκτίμηση είχε μειωθεί. Προκύπτει όμως ένα θέμα σοβαρό, για την κυρίαρχη τάξη του τόπου μας. Έχει επέλθει Πολεοδομικός κορεσμός, οι Πόλεις ασφυκτιούν, οι περιφέρειες των Πόλεων έχουν γεμίσει με αυθαίρετη δόμηση, οι εκτός σχεδίου περιοχές που είναι ελεύθερες πρέπει να τακτοποιηθούν γιατί τα μελλοντικά σχέδια απαιτούν εκτάσεις  που να ικανοποιούν τις νέες επενδύσεις, μην έχουμε ένα άλλο «Ελληνικό» που τους ταλαιπώρησε τόσο μέχρι να παραχωρηθεί εκεί που έπρεπε. Αρχίζουν λοιπόν να μιλούν για «τακτοποίηση αυθαιρέτων», για «επανάχρηση της Πόλης», για «εξευγενισμό της Πόλης», για «αναβάθμιση», για…………  για ……. Και αποφασίζουν να «αναβαθμίσουν» το «τραπεζάκι» που τόσο καλά τους εξυπηρέτησε τα προηγούμενα χρόνια, πρέπει όμως να το στολίσουν με νέα σύγχρονα στολίδια. Έχουν όμως ήδη φροντίσει γι αυτό. Οι «καθαρευουσιάνοι» αντικαθίστανται από  τους «άριστους», οι «ημικαθαρευουσιάνοι» αντικαθίστανται από τους «εξειδικευμένους», και στους  Δημοτικιστές που μιλούν για «Αγοραία Ανακατάταξη των Λαϊκών Τάξεων στην Πόλη με  Ληστρικούς Νόμους και Μοναδικό σκοπό την Ληστεία της Λαϊκής Ιδιοκτησίας»  εφαρμόζουν τον «Νόμο του ελάχιστου κόπου» που έλεγε και ο Γληνός και ξεμπερδεύουν, έτσι κι αλλιώς ο Λαός «ενημερώνεται» μόνο από τους «άριστους» και «εξειδικευμένους». Τα ΜΜΕ φροντίζουν σε καθημερινή βάση να φιλοξενούν μόνο «άριστους» και «εξειδικευμένους»!!!

Να τι μας λένε οι πρώην  «ημικαθαρευουσιάνοι» και σημερινοί «εξειδικευμένοι»  σε άρθρο τους 2011 με θέμα : « Η νεοκλασική πολεοδομία ως ιδεολογικός μηχανισμός, κατά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους»   γράφει:  «Η παρέμβαση, ωστόσο, των απλών κατοίκων συνήθως δεν αφορά σε συνολικά προβλήματα σχεδιασμού ή διαχείρισης του δημόσιου χώρου. Ενώ οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες φαντάζονταν την πόλη σαν μια ολότητα και επεδίωκαν να διατηρήσουν τη λογική του αρχικού σχεδίου, οι κάτοικοι την αντιλαμβάνονταν περισσότερο τεμαχισμένη και έδιναν προτεραιότητα σε εκείνα τα τμήματα που τους αφορούσαν ιδιαίτερα λόγω κατοικίας, εργασίας ή ιδιοκτησίας. Ως επί το πλείστον, οι προτάσεις και αιτήσεις των πολιτών αφορούσαν στον περιορισμό του πλάτους κάποιου δρόμου, ώστε να περιορισθεί το τμήμα της ιδιοκτησίας τους που προβλεπόταν να απαλλοτριωθεί. Αυτού του τύπου οι προτάσεις ή εξαιρέσεις συχνά εγκρίνονταν από τις τοπικές αρχές που ήταν άλλωστε και αυτές που επιβαρύνονταν τα έξοδα των απαλλοτριώσεων και στη συνέχεια υποβάλλονταν στο υπουργείο εσωτερικών και στον βασιλιά.  Αιτήσεις που αμφισβητούσαν τις πολεοδομικές αποφάσεις ή ζητούσαν εξαίρεση, δεν καταθέτονταν μόνο από τους μορφωμένους πολίτες. Κατά τη διαδικασία ανοικοδόμησης των νεοελληνικών πόλεων ακόμα και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα εξοικειώθηκαν με τα διάφορα πολεοδομικά και γραφειοκρατικά ζητήματα που ανέκυπταν. Έτσι, πολλές φορές «έβαζαν έναν γραφιά ή ένα μορφωμένο μέλος της οικογένειάς τους να τους [...] ετοιμάσει» τις όποιες ενστάσεις ή παρεμβάσεις.»

Μεγαλείο «ημικαθαρευουσιάνων!!! Συγνώμη, διορθώνω «εξειδικευμένων». Αγνοούν  πλήρως την ΑΙΤΙΑ του προβλήματος, που δημιούργησε η μεγαλοϊδιοκτησία με την «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως».  Απορούν, αλλά  συγχαίρουν  την συμπεριφορά των κατώτερων τάξεων  που, αν και  αγράμματες – το γιατί ήταν αγράμματες δεν τους ενδιαφέρει -  αντιστάθηκαν, έψαξαν, «εξοικειώθηκαν» με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, και πείστηκαν ότι ο μόνος δρόμος που έπρεπε να βαδίσουν ήταν αυτός που το φιλάνθρωπο Κράτος διέθεσε γι αυτές:  να προσφύγουν στο «τραπεζάκι του εγγράμματου» που με  Κρατική απλοχεριά στήθηκε  έξω από κάθε Δημόσια Υπηρεσία.   

Νομίζω ότι τώρα βλέπεις τις ομοιότητες του τότε με το τώρα. Το Κράτος επέτρεψε, στηρίζοντας συγκεκριμένα μεγαλοσυμφέροντα, να πουλήσουν ιδιοκτησίες με Νόμους κατά παράβαση των συνταγματικών διατάξεων, και τώρα που το συνταγματικό δικαστήριο έκρινε τις ιδιοκτησίες μη οικοδομήσιμες, δίνει το δικαίωμα στους θιγόμενους να υποβάλλουν «ενστάσεις». Και επειδή οι θιγόμενοι ανήκουν στα «κατώτερα κοινωνικά στρώματα», στολίζει τις «ενστάσεις»  με σύγχρονα μέσα «ψηφιακής υποστήριξης» και στήνει το «ψηφιακό τραπεζάκι του εξειδικευμένου»!!

Σημείωση: Το κείμενο τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε για να αποδώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια την ιστορική συνέχεια από το 1834 μέχρι σήμερα

Η απάντηση στο ερώτημα: «Αρχιτεκτονική εγκράτεια ή Γλυφαδοποίηση;» είναι «συνοδός πολυτελείας ή πόρνη;»

 

Περιβάλλον: Ήρθα για κάποιες ερωτήσεις σε θέματα που με απασχολούν!

Αρχιτέκτονας: Αυγουστιάτικα;

Περιβάλλον: Ναι!

Αρχιτέκτονας: Τέλος πάντων. Κάντες!

Περιβάλλον: Τι σημάνει «Αρχιτεκτονική  εγκράτεια»;

Αρχιτέκτονας: Δεν ξέρω.

Περιβάλλον: Εδώ έχει ολόκληρο άρθρο με τίτλο: «Μάθημα Αρχιτεκτονικής εγκράτειας»

Αρχιτέκτονας: Αφού το διάβασες γιατί με ζαλίζεις!! Η Αρχιτεκτονική είναι επιστήμη, και σαν επιστήμη δεν έχει χαρακτηριστικά ανθρώπινα. Έχει όμως ιδεολογικό προσανατολισμό. Εμπνέεται είτε από τις αρχές του αστικού ανθρωπισμού –της κυρίαρχης τάξης που λέμε σήμερα-  είτε από τις αρχές του γνήσιου κοινωνικού ανθρωπισμού. Ο πρώτος είναι ατομικιστικός και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, ο δεύτερος είναι κοινωνικός και εξυπηρετεί τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας. Ο Αρχιτέκτονας αποφασίζει σε ποιο ιδεολογικό προσανατολισμό θα ενταχθεί!!! Όταν ο Αρχιτέκτονας θέλει να κρύψει τον ιδεολογικό του προσανατολισμό, τότε βάζει την Αρχιτεκτονική μπροστά δίνοντάς της χαρακτηριστικά ανθρώπινα. Είναι συνήθως οι Αρχιτέκτονες που ενώ επί της ουσίας στηρίζουν και εξυπηρετούν ατομικά συμφέροντα, νομίζουν ότι με τον τρόπο αυτό δεν θα κατηγορηθούν ποτέ για την υποκρισία τους. Κάτι τέτοιο είναι και το παραπάνω. Διάβασέ το προσεκτικά, δες και τις φωτογραφίες, και ιδίως αυτή με την γαλάζια γούρνα και θα καταλάβεις.

Περιβάλλον: Συγνώμη, που σε διακόπτω, αλλά διάβασα και ένα άλλο άρθρο που γράφει για την «Γλυφαδοποίηση της Πόλης ». Μιλάει για τα κτίρια που κτίζονται στις περιοχές της Γλυφάδας, της Βούλας, της Βουλιαγμένης όπου κυριαρχεί η επίδειξη πλούτου, κτίζονται λένε κτίρια φουτουριστικά……

Αρχιτέκτονας: Μην συνεχίζεις. Εδώ οι «εγκρατείς» κατηγορούν τους «μη εγκρατείς». Και τους κατηγορούν γιατί εδώ γίνεται φανερό αυτό που λέει ο λαός μας «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει». Βλέπεις οι πρώτοι  σαν «εγκρατείς» θεωρούν ότι ανήκουν στην κατηγορία των «συνοδών πολυτελείας»!!!

 

Οι ΥΔΟΜ και η παροιμία «100 ξυλιές σε ξένο κώλο λίγες είναι»

Περιβάλλον: Ήρθα να  συζητήσουμε σε βάθος το πρόβλημα των ΥΔΟΜ. Βέβαια σαν Πολεοδομίες αναφέρονται και σήμερα 15 χρόνια μετά την αλλαγή ονόματος από το δίδυμο Παπακωνσταντίνου –Σηφουνάκη, που ήθελαν να δώσουν νέα «Αίγλη» στην Υπηρεσία, την αναβάπτισαν, την στόλισαν με «υγεία», την απάλλαξαν από τα  «καρκινώματα» που είχαν γεμίσει οι Πολεοδομίες, και την έστειλαν να στολίσει τα γραφεία των Δήμων, με ηλεκτρονικά πρωτόκολλα, με ηλεκτρονικούς ελέγχους, με δικαίωμα παρατηρήσεων σε έλεγχο αδειών χωρίς αιτιολόγηση, με …..με ……με…. και το πιο σπουδαίο χωρίς την παρουσία, στον χώρο εργασίας τους, Μηχανικών και πολιτών να ενοχλούν το «υψηλό» τους έργο.   Αλλά η ΕΜΔΥΔΑΣ που τις εκπροσωπεί κάθε λίγο και λιγάκι διαμαρτύρεται για έλλειψη προσωπικού, για δαίδαλο Νομοθετικό, για…. για… για… Και έχουμε πρόσφατα και το θέμα της ΥΔΟΜ Ρόδου όπου η Εθνική Αρχή Διαφάνειας αποκάλυψε «μπαράζ παραβάσεων της Πολεοδομικής Νομοθεσίας». Και είχαμε και την δήλωση προϊσταμένης ΥΔΟΜ για «επιδημία καταγγελιών», και πρόσφατα η ΕΜΔΥΔΑΣ διαπίστωσε «κενά και ασάφειες» στο Νέο Κώδικα Πολεοδομικής Νομοθεσίας.

Αρχιτέκτονας: Να σου θυμίσω ότι όταν ο Σηφουνάκης αποκάλεσε τις Πολεοδομίες «καρκίνωμα» το συζητήσαμε εδώ: https://angelmois.blogspot.com/2011/06/blog-post.html Θυμίσου πως έκλεισα τότε την συζήτηση: «Έτσι πάνω που το Υπουργείο νόμισε ότι έλυσε το πρόβλημα ήλθε ο Ν-3843/2010 η «τακτοποίηση των Η/Χ». Και τότε οι Πολεοδομίες δηλώσανε ότι για να κάνουν διεκπεραίωση της «τακτοποίησης» το Υπουργείο θα δώσει όλες τις διευκρινήσεις που θα ζητήσουν, την ευθύνη ποιοι  χώροι θα  ενταχθούν στην «ρύθμιση» και πως , θα την έχει το Υπουργείο. Το Υπουργείο έδωσε όλες τις διευκρινήσεις, δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, λεφτά ήθελε να μαζέψει. Και  «ξεφτίλισε την Επιστήμη της Πολεοδομίας». Ήταν η πρώτη φορά που το Υπουργείο «ξεφτιλίστηκε εγγράφως στην Πολεοδομία». Τώρα όμως έχει να κάνει άλλα πιο σοβαρά πράγματα, «αυθαίρετα» π.χ. κ.α  Δεν μπορεί να έχει την Πολεοδομία να του δημιουργεί προβλήματα. Για τον λόγο αυτό αποφάσισαν στο Υπουργείο να επαναφέρουν τον «Νόμο της χούντας» για τον «τρόπο έκδοσης των οικοδομικών αδειών» και να καταργήσουν τις Πολεοδομίες. Το «αποφασίζουμε και διατάσσουμε» επιστρέφει δια στόματος Υπουργού, και αυτό είναι επικίνδυνο.»  

Ξέρεις γιατί «ξεφτιλίστηκε εγγράφως» το Υπουργείο; Γιατί οι Πολεοδομίες τότε, κατάλαβαν, το γιατί χρησιμοποιήθηκε ο όρος «τακτοποίηση» τι επιπτώσεις έχει ο όρος, ζήτησαν διευκρινήσεις για το τι θα γίνει μετά το πέρας των 40χρόνων της «τακτοποίησης»[i], δήλωσαν ότι ο όρος «περιβαλλοντικό ισοζύγιο» έχει πλατύτερο περιεχόμενο από αυτό που αναφέρεται στο άρθρο 7 του  Ν3843/2010 και ότι η «αποκατάσταση» είναι εικονική και συνεπώς αντισυνταγματική, και ζήτησαν να φύγει η παρ. 2 του άρθρου 2 του Νόμου για την επέκταση της  υποχρέωσης της ταυτότητας κτιρίου  σε υφιστάμενα κτίρια προ 1-1-2011. Και αυτό γιατί οι Πολεοδομίες είχαν «ιστορική μνήμη». Γνωρίζανε ότι ο Νόμος Τρίτση ο 1337/1983 και ο 1512/1985 προέβλεπε ότι μετά την 31/12/1982 δεν θα γινόταν ποτέ πια στο μέλλον νέα μαζική νομιμοποίηση αυθαιρέτων. Γνωρίζανε ότι περιβαλλοντικό ισοζύγιο είναι : «Το περιβαλλοντικό ισοζύγιο δόμησης περιοχής ή πόλης ή οικισμού ορίζεται από το ρυμοτομικό σχέδιο της περιοχής της πόλης ή του οικισμού. Είναι το σχέδιο που  έχει εγκριθεί σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις και καθορίζει τους ειδικούς όρους δόμησης, τους κοινόχρηστους και δομήσιμους χώρους και τις επιτρεπόμενες χρήσεις σε κάθε τμήμα ή ζώνη του οικισμού. Είναι  σχέδιο με  ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που ορίζει ποσοτικά και κατανέμει ποιοτικά στον χώρο της περιοχής της πόλης ή του οικισμού το ποσοστό οικοδομήσιμου χώρου τμ/κάτοικο, τμ ελεύθερου χώρου/κάτοικο, τμ πρασίνου/κάτοικο, τμ. κοινόχρηστων χώρων/κάτοικο, κ.α.»[ii] Και αυτό δεν μπορεί να αποκατασταθεί. Εικονικό περιβαλλοντικό ισοζύγιο αποκαθιστά ο Νόμος και αυτό είναι αντισυνταγματικό!!! Και επίσης γνωρίζανε ότι η επέκταση της ταυτότητας κτιρίου σε κτίρια πριν από την 1/1/2011 θα προκαλούσε αδυναμία σύνταξης σε προϋφιστάμενα κτίρια γιατί γνώριζαν το ιστορικό των κατασκευών στη χώρα μας[iii]

 Θυμάμαι την ημέρα που κάλεσε ο Υπουργός τότε τους Διευθυντές των Πολεοδομιών στο Υπουργείο ήμουν στην Πολεοδομία Πειραιά, και έπρεπε να πάρω υπογραφή από την Διευθύντρια, περίμενα λοιπόν να επιστρέψει, για να τελειώσω την δουλειά μου. Γύρισε το μεσημέρι αργά, και όταν την ρώτησα τι έγινε μου είπε: Δεν ήρθε ο Υπουργός έστειλε τον Γραμματέα, ο οποίος …… άστο δεν θέλω να σου πω, αλλά από ότι φαίνεται  είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν, εμάς να ξέρεις δεν μας εκτιμούν, αντίθετα μας απεχθάνονται, γιατί φέρνουμε αντιρρήσεις!!! Οι αντιρρήσεις μας στον Ν3843/2010 της Μπιρμπίλη, τους θύμωσε πολύ!!!

Και είδαμε και βλέπουμε και σήμερα, ότι ακόμη δεν ξέρουμε τι θα γίνει μετά την χρονική λήξη των «τακτοποιήσεων», είδαμε ότι το «περιβαλλοντικό ισοζύγιο» μετατράπηκε σε «περιβαλλοντικό διαζύγιο», και η υποχρέωση σύνταξης  «ταυτότητας κτιρίου» για όλα τα ακίνητα από το 1955 και μετά, ήταν το μέσον της ληστείας της μικρής ιδιοκτησίας στα κέντρα των Πόλεων.

 Οι Πολεοδομίες χαρακτηρίστηκαν «καρκίνωμα» από τον Σηφουνάκη,  και οι ΥΔΟΜ προέκυψαν με λοβοτομή της ιστορικής μνήμης. Γι αυτό και τα αιτήματά τους αφορούν την «διεκπεραίωση» των Νόμων, το περιεχόμενο των Νόμων τους είναι αδιάφορο. Και όσο η ηγεσία των  ΥΔΟΜ αυτό δεν θέλει να το δει, και μιλώ για την ηγεσία, γιατί υπάρχουν Μηχανικοί, λίγοι βέβαια αλλά υπάρχουν, και στις σημερινές ΥΔΟΜ, που βλέπουν τον προορισμό που έχει χαράξει η Εξουσία του ΥΠΕΝ και του ΤΕΕ γι αυτές, δεν πρόκειται ποτέ αυτή η Υπηρεσία να ……….

Περιβάλλον: Να διακόψω γιατί θέλω να ρωτήσω κάτι που άκουσα.

Αρχιτέκτονας: Τι άκουσες;

Περιβάλλον: Άκουσα σε μια συζήτηση Μηχανικών υπαλλήλων ΥΔΟΜ να λέει κάποιος: Είχε δίκιο ο παλιός συνάδελφος που μας είπε το 2010: «Σας δημιουργούν με σκοπό να είστε ο ξένος κώλος που θα τρώει τις 100 ξυλιές». Την ξέρεις την ιστορία;

Αρχιτέκτονας: Ναι την ξέρω. Ήταν ο Ν.Τ. που έλεγε στους νέους τότε συναδέλφους να μελετήσουν τους Νόμους, και μάλιστα τους έλεγε και τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να το κάνουν. Τότε όμως στις Πολεοδομίες υπήρχαν εντάσεις ανάμεσα σε όσους στήριζαν το  νέο πνεύμα της Μπιρμπίλη και τις φανφάρες των Σηφουνάκη –Παπακωνσταντίνου, και σε όσους δεν το στήριζαν. Οι πρώτοι ήταν ευνοούμενοι και έπαιρναν θέσεις περιωπής οι δεύτεροι ήταν «τροχοπέδη» και ………

Ο συνάδελφος ήταν προϊστάμενος στο τμήμα αδειών. Μια μέρα λοιπόν δημιουργείται μια ένταση με ένα Μηχανικό που περνούσε από έλεγχο αδείας . Ο ελέγχων ήταν νέος υπάλληλος, και του είπε να κάνει κάποιες διορθώσεις, ο Μηχανικός του απάντησε ότι αυτά που ζητάει είναι  καθ΄ υπέρβαση των διατάξεων για την έκδοση οικοδομικών αδειών, και δεν πρόκειται να τα κάνει. Του απάντησε λοιπόν, ο ελέγχων υπάλληλος Μηχανικός,  ότι  αν δε τα κάνει , δεν υπογράφει. Και ο ελεγχόμενος Μηχανικός ζήτησε να γράψει τις παρατηρήσεις του στο φύλλο ελέγχου της αδείας, για να απευθυνθεί στον προϊστάμενο. Και επειδή ο ελέγχων δεν τις έγραφε πήγε κατευθείαν στον προϊστάμενο και όπως καταλαβαίνεις, ο προϊστάμενος έδωσε δίκιο στο ελεγχόμενο Μηχανικό, γιατί είχε δίκιο.  

Το μεσημέρι, της ίδιας μέρας είχα ραντεβού για έλεγχο αδείας. Και μπαίνοντας στην αίθουσα βλέπω τους υπαλλήλους του τμήματος όλους μέσα στο γραφείο του προϊστάμενου, και μπήκα και εγώ με έναν άλλο συνάδελφο που είχε και αυτός έλεγχο. Από την μια μεριά είχαν παραταχθεί οι υποστηρικτές του νέου «πνεύματος» και από την άλλη οι υποστηρικτές του προϊσταμένου. Στους πρώτους ήταν η πλειοψηφία των νέων  υπαλλήλων, από την άλλη μόνο ένας νέος υπάλληλος.

 Έχει δίκιο ο Υπουργός, του είπανε, που αποκάλεσε τις Πολεοδομίες «καρκίνωμα».  Με τις ΥΔΟΜ όλα αυτά θα λείψουν. Ο έλεγχος θα είναι ηλεκτρονικός, θα πάψουν να μας ζαλίζουν Μηχανικοί και πολίτες, θα γίνει κωδικοποίηση της Νομοθεσίας, με ένα κλικ θα απαντάμε, δεν θα έχουν δικαίωμα αντίρρησης οι ελεγχόμενοι Μηχανικοί, το ΤΕΕ μας το υποσχέθηκε,  θα ….θα… θα

Και η απάντηση του προϊστάμενου: Κοιτάξτε, εμάς θέλουν να μας φάνε γιατί δεν γίναμε ο «ξένος κώλος να τρώει τις 100 ξυλιές, κάθε φορά που κάνουν λάθος ». Εσείς προσέξτε γιατί θα γίνεται «ο ξένος κώλος που θα τρώει τις 100 ξυλιές, κάθε φορά που θα τους εξυπηρετεί ». Με τον σκοπό αυτό σας δημιουργούν!!! Να το ξέρετε!!!

Περιβάλλον: Θυμάμαι ότι και εσύ το έχεις πει  κάτι τέτοιο αλλά δεν χρησιμοποίησες την παροιμία αυτή. Μου είπες: « σκοπός τους δεν είναι να «λειτουργήσουν» ικανοποιητικά οι Υπηρεσίες Δόμησης, ούτε να «μη λειτουργήσουν», σκοπός τους είναι  να «κακολειτουργούν» για να μπορούν να ρίχνουν τις δικές τους ευθύνες στις Υπηρεσίες Δόμησης».

Αρχιτέκτονας: Ο συνάδελφος ήταν υπάλληλος της Πολεοδομίας, και είχε ζήσει στο πετσί του, την πραγματική  κατάσταση, εγώ ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας, γνώριζα αλλά δεν ήταν μέρος της επαγγελματικής μου ζωής. Γι αυτό και το είπα πιο «ευγενικά»!!! Και επειδή θα ρωτήσεις, να στο πω. Ο φίλος και συνάδελφος χαρακτηρίστηκε «τροχοπέδη» στο νέο «πνεύμα» μετατέθηκε σε θέση «ψυγείο» αρχές του 2011 στην Νομαρχία και μετά ένα χρόνο βγήκε στην σύνταξη (μειωμένη).  

 

 

---

[i] Η «τακτοποίηση» έχει χρόνο λήξης. Αυτό σημαίνει ότι μετά τον χρόνο λήξης πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη τι θα γίνει. Θα συνεχιστεί με νέα οικονομική επιβάρυνση, θα κατεδαφιστεί, θα πρέπει να νομιμοποιηθεί αν αυτό είναι δυνατό. Και αυτό πρέπει να το ορίζει ο Νόμος.

[ii] Όταν σε μια περιοχή έχουμε υπέρβαση των όρων δόμησης που ορίζει το ρυμοτομικό, σημαίνει ότι αυξάνονται τα  προβλεπόμενα  τ.μ οικοδομής/τ.μ οικοπέδου ,και μειώνονται  τμ ελεύθερου χώρου/κάτοικο, τμ πρασίνου/κάτοικο, τμ. κοινόχρηστων χώρων/κάτοικο. Αυτό σημαίνει ότι για να επανέλθει η περιοχή στο περιβαλλοντικό ισοζύγιο, πρέπει να βρεθεί γη. Να συμπληρωθεί η γη που λείπει σε κάθε  οικόπεδο που πραγματοποιήθηκε αυθαίρετη δόμηση, σε κάθε  κοινόχρηστο χώρο, κ.α .Και αυτό σε περιοχές ήδη δομημένες είναι αδύνατο. Η γη δεν είναι φόρεμα που μας κόντυνε και στένεψε να βάλουμε φάσες πάνω –κάτω, δεξιά –αριστερά να μας χωρέσει!!!

[iii] Το άρθρο 2 του Ν3843/2010 προέβλεπε στην παρ. 1 την σύνταξη ταυτότητας για τα κτίρια που θα ανεγειρόντουσαν μετά την 1/1/2011. Στην παρ. 2 όμως γράφει όμως ότι με Προεδρικό Διάταγμα μπορεί να επεκταθεί και για κτίρια που έχουν ανεγερθεί προ της 1/1/2011. Αν λάβουμε υπ΄οψιν ότι μέχρι το 1985, ούτε ο αρ. οικοδομικής αδείας αναγραφόταν  στα συμβόλαια, καταλαβαίνουμε ποια ήταν η αξία της οικοδομικής άδειας στις μεταβιβάσεις των ακινήτων. 

Για την «αστοχία» στην Κυψέλη.: Της είπαν της μελέτης να «στοχεύσει» κάτω στη γη να δει τι γίνεται αλλά αυτή ήταν αλλήθωρη και στόχευσε επάνω!!.

 

Περιβάλλον: Ήρθα να συζητήσουμε για το πρόβλημα που παρουσιάστηκε σε 200 κατοικίες στην Κυψέλη από τα έργα διάνοιξης για το μετρό. Όλοι οι ειδικοί δηλώνουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στατικής επάρκειας για τα κτίρια, και ότι η ανάδοχη εταιρεία είναι υποχρεωμένη να αποκαταστήσει όλες τις υλικές ζημιές.

Αρχιτέκτονας: Αφού το δηλώνουν οι ειδικοί, τι θέλεις από μένα.

Περιβάλλον: Να μου πεις την άποψή σου σαν Αρχιτέκτονας. Πρόκειται, λένε, για «αστοχία» της γεωτεχνικής μελέτης.

Αρχιτέκτονας: Ναι της είπαν της μελέτης να «στοχεύσει» κάτω στη γη να δει τι γίνεται αλλά αυτή ήταν αλλήθωρη, σαν τον Βασίλη Αυλωνίτη στην ταινία «Η σωφερίνα», και στόχευσε επάνω!!.

Περιβάλλον: Αυτό τώρα είναι απάντηση;

Αρχιτέκτονας: Ναι απάντηση είναι. Και μάλιστα τεκμηριωμένη. Κάθε φορά που θίγονται με τρόπο  βάρβαρο και αγοραίο λαϊκά δικαιώματα  ακούω την λέξη «αστοχία». Και αυτό ξέρεις τι σημαίνει «στοχεύαμε σε αυτό τον βαθμό να θίξουμε τα λαϊκά σας δικαιώματα, αλλά στην πορεία αποφασίσαμε για κάτι παραπάνω, μια που η νομοθετημένη ανομία μάς δίνει το δικαίωμα να ξεπεράσουμε τα όρια, και αν αυτό βρει εμπόδια, έχουμε τον όρο «αστοχία» για να καλύψουμε την ευθύνη μας!!!».

Περιβάλλον: Τώρα όμως λένε ότι μπαίνουν «ανεξάρτητοι» πραγματογνώμονες από το ΤΕΕ, την Ελληνικό Μετρό, ……

  Αρχιτέκτονας: Θυμήσου την συζήτηση που κάναμε το 2019 για το «ανεξάρτητο» πόρισμα των σοφών για το Μάτι.  Για να μην ψάχνεις,  βάζω εδώ ένα μικρό απόσπασμα  να την θυμηθείς:

Αρχιτέκτονας: Το «Ανεξάρτητη» δεν ισχύει. Είναι «εξαρτημένη». Όλα τα υπόλοιπα είναι «κουραφέξαλα» όπως λέμε στη γλώσσα μας. Ξέρεις κάθε φορά που «θάβουμε  νεκρούς» το ίδιο γίνεται. Η Κυβέρνηση Συγκροτεί μια «Επιτροπή», προσεκτικά επιλεγμένη, της αναθέτει την «διερεύνηση των αιτιών»,  η «Επιτροπή» «μελετά σε βάθος το πρόβλημα» και βγάζει το «πόρισμα». που τυπώνεται σε χαρτί πολυτελείας σαν το σημερινό, με χρώματα επιλεγμένα με μεγάλη προσοχή –πράσινο και πορτοκαλί - στην περίπτωση μας, με περιθώρια μεγάλα για να πιάσει περισσότερες σελίδες, παραδίδεται στους αρμόδιους, οι οποίοι πάντα δηλώνουν ότι «θα λάβουν νομοθετικές πρωτοβουλίες». Όταν οι «νεκροί» είναι λίγοι «κάτω από 100», τα «πορίσματα» ανατίθενται στους «ντόπιους εξαρτημένους», αυτή τη φορά όμως που ξεπέρασαν τους 100 φέραμε και «ξένους εξαρτημένους».

Περιβάλλον: Τι εννοείς;

Αρχιτέκτονας: Τι εννοώ; Γεμίσανε τα νεκροταφεία μας με «διανομείς» που σκοτώνονται γιατί τρέχουν να προλάβουν την παράδοση, ανθρώπους που σκοτώνονται στους χώρους εργασίας γιατί δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες ασφαλείας, ανθρώπους που σε κάθε νεροποντή πνίγεται το βιός του και πνίγονται και οι ίδιοι, σε κάθε πυρκαγιά καίγεται το βιός του και καίγονται και οι ίδιοι, ανθρώπους που πεθαίνουν από τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας που επιβάλλει η εργοδοσία, νεκροί …..νεκροί ……νεκροί. Και συ μου μιλάς για το  «πόρισμα» μιας «Εξαρτημένης Επιτροπής», και μου ζητάς να το σχολιάσω. Τι να σχολιάσω. Τα «αίτια του προβλήματος» ή τις «προτάσεις για την διαχείριση των πυρκαγιών». Οι τεχνικές ελλείψεις που αναφέρονται, είναι γνωστές, όπως είναι γνωστό πως θα εκλείψουν. Ξέρεις πόσα τέτοια «πορίσματα» έχουμε στη χώρα μας; Έχουμε τον μεγαλύτερο χώρο σε εμβαδόν και όγκο φύλαξης «πορισμάτων». Έχουν όλα το ίδιο περιεχόμενο. Λείπουν απ’ όλα  τα «πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά αίτια» και η «πολιτική-κοινωνική-οικονομική πρόταση».

Περιβάλλον: Γι'  αυτό είπες ότι είναι «εξαρτημένη»

Αρχιτέκτονας: Ναι. Τα «πολιτικά-κοινωνικά-οικονομικά αίτια» θέλουν οι Κυβερνήσεις να λείπουν από τα «πορίσματα» που αναθέτουν και να λείπει η «πολιτική-κοινωνική-οικονομική πρόταση» και αυτή η «Επιτροπή» με το περιεχόμενο της «Έκθεσής» της νομίζω ότι την ικανοποίησε.
 Κοίταξε οι «πολιτικές-κοινωνικές-οικονομικές επιλογές» των Κυβερνήσεων, οι «πολιτικές επιλογές» που λέμε χάριν συντομίας,  καθορίζουν  την «ποιότητα των σχέσεων εργασίας» «την ποιότητα του περιβάλλοντος» την «ποιότητα της ζωής του Λαού». Τα «τεχνικά χαρακτηριστικά» των «σχέσεων εργασίας» της «ποιότητας του περιβάλλοντος» της «ποιότητας ζωής του Λαού» πηγάζουν από τις «πολιτικές επιλογές» που καθορίζουν οι Κυβερνήσεις, για να αλλάξουν λοιπόν, πρέπει να αλλάξουν οι «πολιτικές επιλογές».

 

 

 

Οι ΥΔΟΜ και η «βερικοκιά»

Περιβάλλον: Ήρθα για κάποιες ερωτήσεις.

Αρχιτέκτονας: Ακούω!!

Περιβάλλον: σχετικά με την πολυκατοικία που «κατέρρευσε» στα Πετράλωνα, λένε κάποιοι μεγαλόσχημοι Μηχανικοί, που φιλοξενήθηκαν στα ΜΜΕ,  απαιτούνται εργασίες αντιστήριξης όταν η εκσκαφή γίνεται κάτω από τα θεμέλια του γειτονικού κτίσματος, αλλά, συμπληρώνουν με στόμφο,  η γειτονική πολυκατοικία, αυτή που έπεσε εννοούν,  ήταν χτισμένη πριν την εφαρμογή των αντισεισμικών κανονισμών, κάπου λένε εκεί γύρω στο 72-74. Και η πολύχρονη φθορά και η γήρανση των υλικών ενδέχεται να είχαν μειώσει την αντοχή του φέροντος οργανισμού.

 Αρχιτέκτονας: Ωραίος συλλογισμός!!! Αν δηλαδή ένας Νέος 20 χρονών πέσει με δύναμη επάνω σε έναν ηλικιωμένο και «καταρρεύσει» ο ηλικιωμένος, φταίει ο Νέος που έπεσε επάνω του αλλά φταίει και ο ηλικιωμένος που «κατέρρευσε» γιατί δεν φρόντισε να έχει την αντοχή που είχε σαν Νέος. Είναι αυτό που λέγαμε όταν στο Γυμνάσιο κάναμε «λογική» . «Το μπουζούκι είναι όργανο. Ο χωροφύλακας είναι όργανο. Άρα ο Χωροφύλακας είναι μπουζούκι». Το κτίριο ήταν εκεί εδώ και χρόνια, πέρασε σεισμούς, πέρασε φυσική φθορά, αλλά παρέμενε όρθιο!!! Γερασμένο αλλά όρθιο!!! Και δεν ήταν ερωτευμένο με το διπλανό οικόπεδο, και αποφάσισε να πέσει επάνω του, επειδή το σκάβανε,  για να μείνουν  αγκαλιασμένοι  για πάντα  σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα.

Περιβάλλον: Χθες, γράφουν τα ΜΜΕ, έπεσε τριώροφη πολυκατοικία στη Βαλένθια της Ισπανίας, μάλλον λένε λόγο εργασιών στο γειτονικό οικόπεδο. Και εκεί λένε οι κάτοικοι άκουγαν περίεργους θορύβους, και είδαν ρωγμές. Ευτυχώς εκκενώθηκε η πολυκατοικία και δεν υπήρξαν νεκροί.

Αρχιτέκτονας: Κάποιοι όμως στην Βαλένθια μας ξεπεράσανε. Έχουν και video με την «κατάρρευση». Εμείς έχουμε μόνο «φωτό»!!! Μείναμε πίσω σ’ αυτό!!! Στην επόμενη «κατάρρευση» να φροντίσουμε να έχουμε video.

Περιβάλλον: Δεν έχεις, νομίζω, διάθεση για συζήτηση σήμερα.

Αρχιτέκτονας: Διάθεση έχω, αλλά κάποια πράγματα ξεπερνούν την λογική μου. Άλλη ερώτηση.  

 Περιβάλλον: Επιδημία καταγγελιών στην Πολεοδομία από γείτονες με χρήση τεχνητής νοημοσύνης, δηλώνει Προϊσταμένη ΥΔΟΜ:  «Η Δημοτική Υπηρεσία, κυριολεκτικά, «σηκώνει τα χέρια ψηλά» από τη φρενίτιδα των καταγγελιών που δεν έχουν τέλος, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται οι δημοτικοί υπάλληλοι να θυσιάζουν ζωτικό εργασιακό χρόνο με την επίλυση μικροδιαφορών που μπορεί να διχάζουν δύο ή και περισσότερους ιδιώτες, αφού είναι αναγκασμένοι από τον νόμο να απαντήσουν σε όλες, με αποτέλεσμα να μην έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν με τα κρίσιμα ζητήματα τα οποία οφείλουν να διαχειριστούν.….. Από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία των καταγγελιών που καταφθάνουν στην Πολεοδομία είναι ότι πολλές από αυτές είναι φτιαγμένες με την Τεχνητή Νοημοσύνη, στην οποία καταφεύγουν πολίτες για να τεκμηριώσουν τις κατηγορίες, που αποδίδουν σε αυτούς που επιχειρούν να οικοδομήσουν. Αυτό, είναι μια εντελώς στρεβλή πρακτική, διότι η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει πάρα πολλά λάθη και δεν πρέπει να την κάνουν «Ευαγγέλιο» όσοι θέλουν να κάνουν μια καταγγελία»

Αρχιτέκτονας: «Επιδημία καταγγελιών» υπήρχε πάντα στις Πολεοδομίες. Και οι Πολεοδομίες το αντιμετώπιζαν άλλες φορές με χιούμορ, άλλες φορές με σοβαρότητα όταν έπρεπε, άλλες φορές…. Και αυτό γιατί μόνο η καταγγελία για επικίνδυνο απαιτούσε τεχνική έκθεση Μηχανικού. Όλες οι υπόλοιπες δεν απαιτούσαν. Και στο τμήμα έκδοσης οικοδομικών αδειών υπήρχε υπάλληλος που έδινε πληροφορίες ΓΟΚ και πληροφορίες στο πολίτη που ερχόταν για να υποβάλλει καταγγελία. Και κάθε μέρα υπήρχε και ένα περιστατικό  το οποίο μας έφτιαχνε το κέφι. Να σου πω ένα από αυτά. Η υπάλληλος είναι ένας άνθρωπος ήρεμος , καλοσυνάτος, με υπομονή, και χιούμορ. Το χιούμορ ήταν απαραίτητο γιατί διαφορετικά δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τις ερωτήσεις που γινότανε. Έρχεται ένα πρωί μια κυρία, θυμωμένη, αγχωμένη, και  της λέει:

Κυρία: Θέλω να μου πείτε πως θα βγάλω άδεια για να κόψω το δέντρο του διπλανού οικοπέδου.

Υπάλληλος: Το δέντρο του διπλανού δεν μπορείτε να το κόψετε γιατί είναι του διπλανού, δεν είναι στο δικό σας οικόπεδο.

 Κυρία: Ναι αλλά εμένα με ενοχλεί. Είναι μια βερικοκιά που τα μισά κλαδιά της γέρνουν στο δικό μου οικόπεδο, πέφτουν τα βερίκοκα κάτω και μαζεύονται μύγες.

Υπάλληλος: Γιατί δεν τα μαζεύετε πριν πέσουν να τα φάτε. Δεν σας αρέσουν τα βερίκοκα;

Κυρία :Όχι είναι του διπλανού, και δεν τα θέλω.

Υπάλληλος: Μη τα φάτε. Μαζέψετε τα και κάντε τα μαρμελάδα. Είναι ωραία μαρμελάδα.

 Κυρία : Εγώ θα φέρω άνθρωπο να κόψει τα κλαδιά του δέντρου που γέρνουν στο δικό μου οικόπεδο.

 Υπάλληλος: Μη τον φέρετε, γιατί αν κόψετε τα κλαδιά και το δέντρο γύρει και πέσει, και κάνει ζημιά στην μάντρα,  θα έρθω με την αστυνομία και θα συλλάβω και εσάς και τον άνθρωπο, και μετά θα υποχρεωθείτε να πληρώσετε και την ζημιά. Και δεν θέλω να το κάνω αυτό, μου είστε τόσο συμπαθής!!!

 Κυρία : Δεν θα το κάνω. Αλλά τι να κάνω με το πρόβλημα που έχω.

Υπάλληλος: Μαζέψτε τα βερίκοκα και φέρτε τα σε μένα να τα κάνω μαρμελάδα. Μου αρέσει πολύ η μαρμελάδα βερίκοκο.

Κυρία : Όχι. Θα τα μαζέψω εγώ, θα τα κάνω μαρμελάδα και θα σου φέρω ένα βαζάκι. Σε ευχαριστώ. Έχεις δίκιο, θύμωσα και τα έβαλα με ένα δέντρο. Και να σου πω και την αλήθεια, είναι νόστιμα βερίκοκα.

Οι ΥΔΟΜ επέλεξαν η επαφή με τον πολίτη να μην είναι ανθρώπινη, αλλά να γίνεται ψηφιακά. Δεν κατάλαβαν ότι η ανθρώπινη επαφή λύνει προβλήματα, η ψηφιακή όχι.

 

  

Ας σταματήσουμε την υποκρισία!! Οι ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ της ΑΣΚΗΣΗΣ του ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ του ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ορίζουν την «προστασία και ασφάλεια» των όμορων οικοπέδων και κτιρίων κατά την εκσκαφή.

 

Περιβάλλον: Σταμάτησαν τα παράθυρα των ΜΜΕ να γεμίζουν με Μηχανικούς, για το θέμα της κατάρρευσης της πολυκατοικίας στα Πετράλωνα.

Αρχιτέκτονας: Και πολύ κράτησαν. Δεν πουλάει πιά. Τα είπαν όλα!!!! Οι ειδικοί ανέλυσαν το θέμα από τις πλευρές που έπρεπε να το αναλύσουν.

Περιβάλλον: Μας είπαν ότι δεν προβλέπονται γεωτεχνικές μελέτες για τα ιδιωτικά κτίρια, μας είπαν ότι δεν προβλέπεται ασφαλιστική κάλυψη, μας είπαν ότι καμιά φορά υποχωρεί ο Μηχανικός στις ορέξεις του εργολάβου γιατί η αντιστήριξη απαιτεί επί πλέον έξοδα, μας είπαν ότι το υφιστάμενο βέβαια κτίριο ήταν του ’70 και βέβαια πρέπει να ελεγχθεί η στατικότατα του, η καλή συντήρηση του γιατί έπεσε πολύ εύκολα, μας είπαν να μη σπέρνουμε τον πανικό γιατί είναι ένα περιστατικό που δεν συμβαίνει συχνά, μας είπαν ότι δεν υπάρχει Νόμος που να υποχρεώνει αντιστήριξη, μας είπαν………

Αρχιτέκτονας: Αυτές είναι οι πλευρές που αναλύονται διεξοδικά. Υπάρχει όμως και μια πλευρά φωτεινή, πολύ φωτεινή, που φωτίζει έντονα, αλλά όλοι φορούν μαύρα γυαλιά, όταν περνά από μπροστά τους, και προσποιούνται ότι είναι τόσο σκοτεινή που κανείς δεν μπορεί να την διαβάσει.  Είναι η πλευρά που γράφει όταν η οικοδομική άδεια προβλέπει εκσκαφές: «Κατά την εκσκαφή θα τηρηθούν όλοι οι ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΕΧΝΗΣ, ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, για την ασφάλεια της εκσκαφής, και  την ασφάλεια και προστασία των όμορων οικοπέδων και κτιρίων». Το κείμενο αυτό το γράφει ο Μηχανικός που έχει την Γενική ευθύνη της έκδοσης της οικοδομικής αδείας στην ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ του, και είναι υποχρεωμένος να την εφαρμόσει ο έχων την ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΊΒΛΕΨΗ του έργου.  Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ σφραγίζεται και υπογράφεται από τον Μηχανικό, και φέρει την σφραγίδα της αρμόδιας Υπηρεσίας. Και είναι ένα από τα υποχρεωτικά έγγραφα που πρέπει να κατατεθούν προκειμένου να εκδοθεί η οικοδομική άδεια. Είναι ΒΑΣΙΚΟΣ  ΚΑΝΟΝΑΣ του ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ. Ένας/ Μία Μηχανικός που έχει δικαίωμα υπογραφής οικοδομικού έργου είναι υποχρεωμένος/η να γνωρίζει τους ΚΑΝΟΝΕΣ του ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ που ασκεί. Γι αυτό και έχει δικαίωμα υπογραφής και άσκησης του επαγγέλματος!!!

Περιβάλλον: Αυτό πράγματι δεν το άκουσα!!

Αρχιτέκτονας: …………..