Απάντηση στο ερώτημα: Εσείς οι «παλιοί» τι κάνατε για να μη συνεχιστεί η κατάσταση «Sαloon του far west» στις Πολεοδομίες;

Περιβάλλον: Πολλοί σχολίασαν την τελευταία συζήτησή μας. Ιδίως αυτό το «Saloon του far west», με το ερώτημα, τι κάνατε εσείς οι παλιοί για να μη συνεχιστεί η κατάσταση αυτή:

Αρχιτέκτονας: Αυτή είναι μια ερώτηση, για μένα ………. αλλά θα σου απαντήσω. Εμείς περνούσαμε και  έλεγχο  για την έκδοση οικοδομικής αδείας  και αυτοψία της κατασκευής. Αυτό μας υποχρέωνε και να μελετούμε τους Νόμους και να ενημερωνόμαστε για τις αλλαγές, και να μην επιτρέπουμε υπερβάσεις κατά την ανέγερση. Και τότε στους διαδρόμους των Πολεοδομιών, συζητούσαμε θέματα, απορίες και μεθόδους αντιμετώπισης των προβλημάτων που είχε ο καθένας από εμάς. Και πολλές φορές στις συζητήσεις αυτές συμμετείχαν και οι ελέγχοντες υπάλληλοι της Υπηρεσίας. Έτσι αποκτούσαμε εμπειρία!!! Και το πιο σημαντικό διαβάζαμε πέρα από το τεχνικό μέρος του Νόμου και την αιτιολογική έκθεση του Νόμου που περιείχε το πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό περιεχόμενο του Νόμου. Γι’  αυτό από την αρχή διαπιστώναμε και μαθαίναμε ότι, το Υπουργείο που συντάσσει τους Νόμους που μας αφορούν έχει μια κλίση στους Αντισυνταγματικούς Νόμους, και έπρεπε να προσέχουμε!!! Και το πιο σημαντικό κατανοούσαμε  τον πολιτικό-κοινωνικό προσανατολισμό του Νόμου!!! Και αυτά είχαν  κόπο!!! Είχαν όμως και άλλα πράγματα. Είχαν συναδελφικότητα, αλληλεγγύη, σεβασμό στην συζήτηση, σεβασμό στη γνώση του πιο έμπειρου. Υπήρχαν βέβαια και συνάδελφοι και ιδίως όσοι εξυπηρετούσαν μεγαλοκατασκευαστικά ή μεγαλοϊδιοκτησιακά συμφέροντα που δεν συμμετείχαν  σε αυτά, αλλά όλοι οι υπόλοιποι με μικρές εξαιρέσεις συμμετείχαμε. Και υπήρχε και αλληλοσεβασμός ανάμεσα σε εμάς και τους υπαλλήλους των Πολεοδομιών. Με τον ερχομό όμως του 30% ελεγχόμενων αδειών με αυτοψία  και το 70% μη ελεγχόμενων στο τέλος της δεκαετίας του ’80,  δημιουργήθηκε μια κατάσταση που ανέτρεψε τη «νομιμότητα». Οι άδειες ελέγχονταν προκειμένου να εκδοθούν, αλλά ο έλεγχος μόνο του 30% των κατασκευών που προέκυπταν δημιούργησε αυθαίρετη δόμηση. Υποβαθμίστηκε η «νομιμότητα» και αναβαθμίστηκε η «αυθαιρεσία». Και όσοι μπήκαν τότε στο χώρο της δουλειάς, βρήκαν μια πραγματικότητα που έλεγε: δεν χρειάζεται να μελετήσεις νόμους και διαδικασίες, πλήρωσε έναν «αδειά» να σου βγάλει την άδεια, ή βρες τον κατάλληλο υπάλληλο που με το αζημίωτο βέβαια θα σου την διορθώσει, και ξεφορτώσου κόπο και  χάσιμο χρόνου, έτσι κι αλλιώς στην κατασκευή θα κάνεις ότι θέλεις!! Μη ξεχνάς ότι τότε καλλιεργήθηκε στις λαϊκές τάξεις  ο ψευτοαριστοκρτισμός, ο μιμητισμός, ο εύκολος πλουτισμός, η ανάδειξη χωρίς ηθικούς φραγμούς, κ.α  Τότε εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες του κλάδου  βγάλαμε τον χαρακτηρισμό  «Saloon του far west»  και οι συνάδελφοι των Πολεοδομιών τον χαρακτηρισμό «Μηχανικοσαβούρα». Και ήταν λογικό πολλοί τότε νέοι συνάδελφοι να ακολουθήσουν αυτό τον δρόμο, που τους εξασφάλιζε άμεσα  δουλειά, γιατί ήταν άπειροι και στην μελέτη της τεχνικής των Νόμων, και στη μελέτη της διαδικασίας έκδοσης οικοδομικών αδειών. Και αυτό κράτησε σχεδόν 25 χρόνια. Όσο κι αν προσπαθήσαμε τότε να πούμε στους νέους συναδέλφους, ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι ο «σωστός», δεν εισακουστήκαμε γιατί ο δρόμος ο δικός μας είχε «κόπο». Τα φερέφωνα των εργολάβων στους διαδρόμους των Πολεοδομιών διηγούνταν ιστορίες εύκολης «επιτυχίας, ανάδειξης και πλουτισμού» που εντυπωσίαζαν!!! Η περιφρόνηση στην Υπηρεσία της Πολεοδομίας στολίστηκε με «ιστορίες για αγρίους» στους διαδρόμους, με κομπορρημοσύνη και αναίδεια. Βάφτισαν την δικιά τους «άγνοια» γνώση, και την γνώση του υπαλλήλου «δυστροπία». Και στην Υπηρεσία κυριαρχούσε καθημερινά μια ένταση.  Αυτή η πραγματικότητα οδήγησε όσους συναδέλφους  βγήκαν στην δουλειά μετά το ’90 να μη μάθουν ποτέ, στην πλειοψηφία τους, γιατί υπήρχαν και εξαιρέσεις αρκετές,  ούτε την τεχνική μελέτης των Νόμων, ούτε τις διαδικασίες έκδοσης αδειών. Για το πολιτικό-κοινωνικό περιεχόμενο του Νόμου, βέβαια, δεν συζητάμε. Ούτε ακόμη και σήμερα γνωρίζουν τι σημαίνει «αιτιολογική έκθεση» του Νόμου, και πιο είναι το περιεχόμενό της.   Και αυτό αποδείχθηκε περίτρανα με το 2010 με την διεκπεραίωση του Ν3843/2010, του Νόμου για τους ημιυπαίθριους, όπως χαρακτηρίστηκε, που ήταν μια απλή, πολύ απλή διεκπεραιωτική διαδικασία. Με την ανεργία που πλήττει τον κλάδο στο τέλος του  2000, πολλοί μένουν άνεργοι και στρέφονται υποχρεωτικά σε εργασίες που μέχρι τότε τις περιφρονούσαν. Δεν μπορούν όμως να τα βγάλουν εύκολα πέρα  γιατί μεσολαβεί ο «έλεγχος της Υπηρεσίας» και αυτό αντί να τους κάνει να αναλογιστούν το «γιατί», θυμώνουν, διαμαρτύρονται και ρίχνουν την ευθύνη στους υπαλλήλους της Πολεοδομίας. Είναι τραγικά όσα συνέβησαν τότε. Ξενύχτια έξω από τις Πολεοδομίες, για να πάρουν σειρά προτεραιότητας, καυγάδες για δήθεν «απαράδεκτες» απαιτήσεις των υπαλλήλων, κ.α. Τον Νόμο, δεν τον διαβάζουν, γιατί δεν μπορούν, προσπαθούν με σκόρπιες γνώσεις, που παίρνουν ή στους διαδρόμους των Πολεοδομιών ή στα social  να συντάξουν δηλώσεις, αλλά ……….  Γι αυτό και τότε πέρασε απαρατήρητο το άρθρο 2 του Νόμου για την «ταυτότητα κτιρίου» όπως και το άρθρο 7 για το «Περιβαλλοντικό ισοζύγιο». Το μόνο που κυριάρχησε από το 2010 και μετά ήταν: Για όλα φταίει η Πολυνομία και ξεμπερδεύουν. Και το 2011 βγαίνει ο Ν. Σηφουνάκης και τους δικαιώνει πανηγυρικά με το :  "Με το σχέδιο νόμου τελειώνει το καρκίνωμα των πολεοδομιών" επαναφέροντας τον ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ «ΈΚΔΟΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ!!!»

Εμείς τότε το είπαμε και το διαλαλήσαμε τι σημαίνει!!! Αλλά, κανείς δεν μας άκουσε!!!

  

Με αφορμή τα προβλήματα των ΥΔΟΜ Μυκόνου και Αργοστολίου: Η ιστορία μας λέει ότι όταν οι Κυβερνήσεις μετατρέπουν τις Πολεοδομίες σε «saloon του far west» το «πλιάτσικο της ιδιοκτησίας του Λαού» έχουν στόχο!!!

 

Περιβάλλον: Τα διάβασες;   Έκλεισε, γράφουν, η Πολεοδομία Μυκόνου προκειμένου να γίνουν σαρωτικοί έλεγχοι από ειδικό κλιμάκιο που μεταβαίνει στο νησί. «Σύμφωνα με τη δημοτική Αρχή, το πρόβλημα οφείλεται σε δυσλειτουργία του προγράμματος e-poleodomia, το οποίο χρησιμοποιείται για πρωτοκόλληση εγγράφων σχετικά με πολεοδομικά θέματα, όπως οι αυθαιρεσίες και οι καταγγελίες.» Υπάρχουν, λένε, πολλές καταγγελίες για αυθαίρετα, και ενώ έχουν περάσει χρόνια, δεν έρχονται να κάνουν αυτοψίες.  

Αρχιτέκτονας: Μη συνεχίζεις. Ξέρεις στα χρόνια τα δικά μου, δεν λέγαμε «Πολεοδομία Μυκόνου» λέγαμε το «Saloon Μύκονος του Far West»  και εννοούσαμε τότε την Πολεοδομία. Και ξέρεις δεν φταίγανε τότε όλοι οι υπάλληλοι, έφταιγε η «αυθαίρετη δόμηση» που είχε πριμοδοτηθεί από τις Κυβερνήσεις του τόπου μας, με την κατάργηση της αυτοψίας σε όλες τις οικοδομές αλλά μόνο στο 30% με κλήρωση. Η κλήρωση ήταν «δήθεν» μυστική, αλλά πάντα υπήρχαν οι «ενημερωμένοι» που γνώριζαν τους 3 λήγοντες.

 Το 70% που την γλύτωνε την «αυτοψία» πανηγύριζε «αγοραία» τις περισσότερες φορές για τα αυθαίρετά του, γιατί έπαιρνε και την «τετράγωνη σφραγίδα»,  που λέγαμε τότε, για την σύνδεση με ΔΕΗ-ΕΥΔΑΠ-ΟΤΕ. Το 30% που δεν την «γλύτωνε»,  και λόγω «αυθαιρέτων», όχι μόνο δεν έπαιρνε την «τετράγωνη σφραγίδα» αλλά του τοιχοκολλούσαν και «έκθεση αυθαιρέτων κατασκευών» με υπολογισμό προστίμου ανέγερσης και διατήρησης, την επόμενη μέρα έβγαινε  σύσσωμο και ποικιλόμορφο - ιδιοκτήτες, εργολάβοι, Μηχανικοί κ.α.- με «καριοφίλι» και όποιον πάρει ο χάρος…. Σκηνές απείρου κάλλους στους διαδρόμους του Saloon!!! Και δεν είχαμε μόνο τέτοια επεισόδια. Είχαμε πολυμορφία. Αλλά δεν θέλω να σε κουράσω.

  Και αυτό δεν συνέβαινε μόνο στην Πολεοδομία Μυκόνου, συνέβαινε και σε άλλες Πολεοδομίες. Απλά η Μύκονος ήταν η σημαία. Και ήταν η σημαία γιατί ήταν ο τόπος των «celebrities» και ο ανταγωνισμός μεγάλος. Τότε όμως, ήταν απαραίτητη  η μαζική παρουσία της «πλέμπα» στις παραλίες, και κατά συνέπεια και οι απαραίτητοι χώροι διαμονής της στο νησί.  Και ήταν απαραίτητη γιατί μόνο έτσι οι «celebrities» αποκτούσαν και ασκούσαν επιρροή σε νεανικά λαϊκά στρώματα, και  διαμόρφωναν νεανικούς χαρακτήρες, εξυπηρετικούς στα σχέδια της κυρίαρχης τάξης τότε, που ήταν, τότε,  ένας από τους βασικούς στόχους της.

  Γι αυτό και εκείνη την εποχή, επιτρεπόταν η δόμηση σε οικόπεδα 4 στρ.  εκτός σχεδίου χωρίς πρόσωπο σε δρόμο, και άλλες παραλλαγές δόμησης μικρών οικοπέδων. Γι αυτό και τότε μαζί με τις εντυπωσιακές βίλες των «celebrities», είχαμε, μακριά βέβαια από τις βίλες,  και τα μικρά «Rooms to Let».

Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Ο «οργανωμένος μαζικός τουρισμός» απαιτεί  εκτάσεις γης μεγάλου εμβαδού για να απλωθεί και να προσφέρει υπηρεσίες πολύμορφες!!! Γι αυτό και έχουμε κατάργηση της δόμησης σε οικόπεδα εκτός σχεδίου χωρίς πρόσωπο σε δρόμο, νέους όρους δόμησης σε οικόπεδα εκτός σχεδίου, γι αυτό έχουμε τα νέα Πολεοδομικά σχέδια, γι αυτό ……γι αυτό….. Και επειδή η Κυβέρνηση αυτό δεν θέλει να φανεί, γιατί θα χάσει ψήφους, πάντα η «πλέμπα» ήταν και  είναι πολυάριθμη, υπόσχεται να βάλει τάξη αλλά δεν πράττει. Θέλει χρόνο, ισχυρίζεται για να αντιμετωπίσει τόσο σύνθετα Περιβαλλοντικά προβλήματα. Αλλά έχουμε νέα «έκρηξη» καταγγελιών η «πλέμπα» αντιδρά, γιατί θέλει και αυτή το μερίδιό της, η Κυβέρνηση,  για να δείξει ότι κάτι κάνει , στέλνει «κλιμάκια» να «κλιμακώσουν» καταγγέλλοντες και καταγγελμένους. Δεν πρόκειται λοιπόν για «δυσλειτουργία» του e-poleodomia. Πρόκειται για επαναφορά του «Saloon far west» στις ΥΔΟΜ, για να συνεχιστεί το στοχευμένο Πολεοδομικό μπάχαλο, που ευνοεί σήμερα τους «επενδυτές» να κάνουν «πλιάτσικο γης» στη χώρα μας, όπως ευνοήθηκε παλαιότερα  το «πλιάτσικο» της λαϊκής κατοικίας στα κέντρα των πόλεων, και βλέπουμε σήμερα τα αποτελέσματα.   

Περιβάλλον: Διάβασα και αυτό :  «Έρχονται στο φως νέα φαινόμενα διακριτικής μεταχείρισης ιδιοκτητών και επενδυτών αλλά και διαφορετικής αντιμετώπισης των υπηρεσιακών καθηκόντων τους από υπαλλήλους της ίδιας Πολεοδομίας, στην έκδοση οικοδομικών αδειών στην εκτός σχεδίου δόμηση, για παλαιά και νέα γήπεδα τεσσάρων στρεμμάτων χωρίς «πρόσωπο», σε πολεοδομικά αναγνωρισμένο δρόμο.» ….. «Το θέμα που θέτουν οι μηχανικοί της Κεφαλονιάς δεν εμφανίζεται αποκομμένο από όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στις Υπηρεσίες Δόμησης της χώρας. Μετά την απόφαση 176/2023 της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την οποία ακυρώθηκε οικοδομική άδεια στην Πάτμο και κρίθηκε κρίσιμη για την οικοδομησιμότητα η ύπαρξη προσώπου σε νομίμως υφιστάμενο κοινόχρηστο δρόμο, η διοικητική πρακτική στις εκτός σχεδίου περιοχές έχει αποτελέσει αντικείμενο επανειλημμένων παρεμβάσεων ΥΠΕΝ, ΤΕΕ, βουλευτών, μηχανικών, ιδιοκτητών και αυτοδιοικητικών φορέων»…. «Στην επιστολή τους προς τον δήμαρχο Αργοστολίου οι μηχανικοί της Κεφαλονιάς περιγράφουν μια ακόμη πιο σύνθετη κατάσταση: υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει απλώς διαφορετική αντιμετώπιση από ΥΔΟΜ σε ΥΔΟΜ, αλλά διαφορετική πρακτική μέσα στην ίδια υπηρεσία»

Αρχιτέκτονας: Τι να σου απαντήσω. Αυτή η ιστορία, η «διαφορετική πρακτική από υπαλλήλους μέσα στην ίδια Υπηρεσία» υπάρχει από την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους. Δεν είναι κάτι νέο. Όποιος γνωρίζει την ιστορία της Υπηρεσίας το ξέρει αυτό. Και έχουμε γιατί κάποιοι πρέπει «να μπορούν να κάνουν την δουλειά τους». Ξεχνάς, ενώ δεν πρέπει!!  Ο Κωστής  Χατζηδάκης ως Υπουργός Περιβάλλοντος, όταν το 2020 παρουσίασε τον Νέο Νόμο για τον  «Εκσυγχρονισμό της Πολεοδομικής και Χωροταξικής Νομοθεσίας» είπε :«Το νομοσχέδιο αυτό πράγματι είναι φιλικότερο στις επενδύσεις» δεν είπε «φιλικότερο στο Λαό!!!»

Η  ιστορία  μας λέει ότι όταν οι Κυβερνήσεις μετατρέπουν τις  Πολεοδομίες σε  «saloon του far west» το «πλιάτσικο της ιδιοκτησίας του Λαού» έχουν στόχο!!!

 

 

Από την «Κυψέλη», από τις «στεγαστικές συλλογικότητες» , από τα «προσφυγικά της Αλεξάνδρας», από τα «μπάζα» στα Πετράλωνα, στον «καθωσπρεπισμό του κέντρου της Αθήνας».

Για την "παρέα" που έστειλε τα "ερωτήματα"

Περιβάλλον: Διάβασα ότι παραιτήθηκε ο Πρόεδρος της «Ελληνικό Μετρό» για προσωπικούς λόγους, λένε. Επίσης διάβασα ότι :«Αλλαγή πορείας στη στεγαστική πολιτική» ζητούν 11 στεγαστικές συλλογικότητες. Στεγαστικές συλλογικότητες απ' όλη την Ελλάδα ασκούν κριτική στην κυβέρνηση και ζητούν από την αντιπολίτευση να έρθει σε ρήξη με την πολιτική που μετατρέπει τη στέγη σε επενδυτικό προϊόν. Και για τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας διάβασα αυτό: Προσφυγικά Αλεξάνδρας: Τι μπλοκάρει την ανάπλαση και πότε μπορεί να βγει ο διαγωνισμός. Η ανάπλαση των Προσφυγικών στη Λ. Αλεξάνδρας μπαίνει στην κρίσιμη φάση, με την εκκένωση να αποτελεί βασική προϋπόθεση για τον διαγωνισμό.

Αρχιτέκτονας: Εγώ διάβασα αυτό: Αθήνα: «Η παραίτηση της πόλης έγινε κανονικότητα». Παρά τις μεμονωμένες κινήσεις ανάταξης στο κέντρο, η ευρύτερη εικόνα της πρωτεύουσας παραμένει προβληματική. Έψαξα να μάθω τι γίνεται και με την απομάκρυνση των «μπαζών» από τα Πετράλωνα αλλά δεν βρήκα κάτι.

Περιβάλλον: Από ποιο να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας;

Αρχιτέκτονας: Από όπου θέλεις

Περιβάλλον: Να ξεκινήσουμε από τη παραίτηση του Προέδρου της «Ελληνικό Μετρό»;  Τι έχεις να πεις;

Αρχιτέκτονας: Τίποτα!! Είναι μια είδηση που δεν έχει νόημα να την σχολιάσω.

Περιβάλλον: Μα πως, εδώ γράφτηκαν ήδη ένα σωρό. Και ο Δήμαρχος Αθηναίων έκανε δήλωση : «Η παραίτηση του Προέδρου της «Ελληνικό Μετρό» την ώρα που μεγαλώνουν τα προβλήματα στην Κυψέλη, εντείνει τις ανησυχίες μας. Τη Δευτέρα στις 5 μ.μ. θα συναντηθώ με τους εκπροσώπους των κατοίκων που επλήγησαν, για τις νέες πρωτοβουλίες μας. Ο Δήμος Αθηναίων είναι πάντα στο πλευρό τους.

Αρχιτέκτονας: Εμένα εκείνο που με ανησυχεί είναι η καθυστέρηση της αντιμετώπισης του προβλήματος, και όχι η παραίτηση του Προέδρου. Η «Ελληνικό Μετρό Α.Ε.»  Υπάγεται στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών. Την Πολιτική της λοιπόν δεν την καθορίζει ο Πρόεδρος, την καθορίζει το Υπουργείο, δηλαδή η Κυβέρνηση. Και τι σημαίνει «νέες πρωτοβουλίες»; Οι παλιές τι γίνανε; Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα τέτοιου είδους πρόβλημα, όπου υπάρχει και η ένδειξη «επείγον», καθορίζεις τις ενέργειές σου (τις πρωτοβουλίες σου) σε όλο το πλάτος και το μήκος. Δεν τις καθορίζεις τμηματικά. Εδώ δεν υπάρχουν «απρόβλεπτα». Είναι τεχνικό πρόβλημα.  Και η λύση του είναι μία!!!

Περιβάλλον: «Αλλαγή πορείας στη στεγαστική πολιτική» ζητούν 11 στεγαστικές συλλογικότητες». Στεγαστικές συλλογικότητες απ' όλη την Ελλάδα ασκούν κριτική στην κυβέρνηση και ζητούν από την αντιπολίτευση να έρθει σε ρήξη με την πολιτική που μετατρέπει τη στέγη σε επενδυτικό προϊόν.

Αρχιτέκτονας: Η στέγη στη χώρα μας ήταν πάντα «επενδυτικό προϊόν». Απλά απευθυνόταν παλαιότερα μόνο στη ντόπια αγορά. Τώρα απευθύνεται στην «παγκόσμια αγορά». Μορφή άλλαξε, δεν άλλαξε ουσία. Και η «νέα μορφή» δεν έπεσε ένα πρωί από τον ουρανό, γεννήθηκε με την υποβάθμιση των κέντρων των πόλεων, με την αυθαίρετη δόμηση της εικοσιπενταετίας 1985-2010, ενηλικιώθηκε με την «τακτοποίηση αυθαιρέτων», με την «ταυτότητα κτιρίου», με τον ΝΟΚ, με την έκδοση οικοδομικών άδειών χωρίς έλεγχο, με την έκδοση οικοδομικών αδειών σε περιοχές εκτός σχεδίου σε οικόπεδα χωρίς πρόσωπο σε δρόμο, με….. με…. Το «αλαλούμ» που επικρατεί σήμερα στους κανόνες δόμησης, ένα σκοπό έχει να εξυπηρετήσει την νέα ληστρική αρπαγή του προϊόντος που λέγεται «στέγη» και του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος της χώρας μας. Η «στέγη» θα προσφέρεται σαν «φιλανθρωπική παραχώρηση», θα ονομάζεται βέβαια «κοινωνική» αλλά το «κοινωνικό» της χαρακτηριστικό, θα είναι «κούφιο» και σε περιεχόμενο και σε ουσία. Κατανοώ το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι «συλλογικότητες», αλλά η λύση που ζητούν είναι η λύση που πλάσαρε η «επενδυτική ληστρική κοινότητα» για να παραπλανήσει. Και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν!!!

Περιβάλλον: Προσφυγικά Αλεξάνδρας: Τι μπλοκάρει την ανάπλαση και πότε μπορεί να βγει ο διαγωνισμός. Η ανάπλαση των Προσφυγικών στη Λ. Αλεξάνδρας μπαίνει στην κρίσιμη φάση, με την εκκένωση να αποτελεί βασική προϋπόθεση για τον διαγωνισμό.

Αρχιτέκτονας: Για να μην ξεχνιόμαστε!!!

Περιβάλλον: Έχεις δίκιο. Και εγώ έψαξα αλλά δεν βρήκα κάτι για το θέμα των μπαζών στα Πετράλωνα.

Αρχιτέκτονας: Δεν πουλάει «κλικ» αυτό.

Περιβάλλον: Το διάβασα το : «Η παραίτηση της πόλης έγινε κανονικότητα». Παρά τις μεμονωμένες κινήσεις ανάταξης στο κέντρο, η ευρύτερη εικόνα της πρωτεύουσας παραμένει προβληματική. Τι θέλει να μας πει;

Αρχιτέκτονας: Τίποτα. Απλά θέλει να υπάρχει «καθωσπρεπισμός!!!» στην Πόλη.

Υστερόγραφο: Απορίες δεκτές.

Όταν η «βλακεία» ξεπερνά τα όρια: «Τέλος η κλασική θήκη περιοδικών στο μπάνιο -Η κομψή λύση που προτείνουν τώρα οι αρχιτέκτονες».

 

Περιβάλλον: Διάβασα αυτό: «Τέλος η κλασική θήκη περιοδικών στο μπάνιο -Η κομψή λύση που προτείνουν τώρα οι αρχιτέκτονες»: «Η κλασική θήκη για περιοδικά δίπλα στη λεκάνη γίνεται παρελθόν. Οι αρχιτέκτονες προτείνουν νέες λύσεις για το μπάνιο, πρακτικές και κομψές. Για χρόνια καταλάμβανε μια γωνιά του δαπέδου, ανάμεσα στον νιπτήρα και τη λεκάνη, γεμάτη περιοδικά που κανείς δεν διαβάζει ποτέ μέχρι το τέλος. Η θήκη για περιοδικά, αυτό το έπιπλο που πλέον περνά σχεδόν απαρατήρητο, ετοιμάζεται να εξαφανιστεί από τις τουαλέτες. Μέσα στο 2026, οι αρχιτέκτονες στρέφονται σε μια πολύ πιο διακριτική λύση, σχεδιασμένη απευθείας πάνω στον τοίχο.».

Αρχιτέκτονας:  « Φοβερό!!» που έλεγε και ο Μπονάτσος!!!

Περιβάλλον: Αυτό έχεις μόνο να πεις;

Αρχιτέκτονας: Τι άλλο να πω; Τώρα που κανείς δεν διαβάζει περιοδικό ή εφημερίδα στο μπάνιο ανακάλυψαν διακοσμητική λύση; Θέση για το tablet έπρεπε να σχεδιάσουν!!! Σοβαρέψου!! Θέμα για συζήτηση είναι τώρα αυτό;

 Περιβάλλον: Κάποιοι όμως θα το διαβάσουν και θα ενθουσιαστούν με την επινόηση των Αρχιτεκτόνων.

Αρχιτέκτονας: Θα ενθουσιαστούν όταν το δουν στο «φωτορεαλισμό». Όταν το δουν στην πραγματικότητα ……… Κοίταξε στην Ελλάδα έχουμε δύο τύπους «μπάνιο». Μέχρι το 1985 στις περιοχές που ίσχυε το συνεχές σύστημα δόμησης, όλα βλέπανε σε φωταγωγούς στις καλύτερες περιπτώσεις 1,20μx1,20μ, στη συνήθη 0,60x0,60, με ένα παραθυράκι 0,30x0,40, μετά το 1985 στις ίδιες περιοχές, τα περισσότερα είναι σκοτεινά με ένα εξαεριστηράκι στην οροφή όπου, μετά το πολύ τα 10 λεπτά, δεν αντέχεις, θέλεις να βγεις έξω γιατί σε πνίγει. Και τώρα για να καλύψουμε την τότε υποταγή μας στα εργολαβικά συμφέροντα, και το λέω αυτό, γιατί το μπάνιο πρέπει να έχει επαρκή φυσικό φωτισμό και αερισμό σύμφωνα με τις Αρχιτεκτονικές επιταγές, προτείνουμε διακοσμητικές «βλακείες» για να κρύψουμε την συνέχιση της υποταγής μας!!!

Για να δημιουργήσουμε «άποψη» σαν Λαός για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε πρέπει να διαλέξουμε ποιόν δρόμο θα ακολουθήσουμε. Και η ιστορία μας λέει ότι υπάρχουν δύο. Ας τους δούμε!!!

 

Περιβάλλον: Μέσα στον Αύγουστο διάβασα, το τι γίνεται με τα μπάζα που ακόμη δεν έχουν απομακρυνθεί από το οικόπεδο στα Πετράλωνα, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι στην Κυψέλη λόγω των έργων του Μετρό, για τα προβλήματα που έχουν οι κάτοικοι στο Πολύδροσο Αμαρουσίου , για  ……. αλλά είδα και πολλές δημοσιεύσεις, όπως αυτό: «Real estate: Επενδυτικό comeback στο κέντρο της Αθήνας – Τα μεγάλα deals που αλλάζουν τον χάρτη»,άλλες με project νέων υπόσκαφων  κτιρίων, ψηλά στη πλαγιά του λόφου, στο  «μπαΐρι» που λέγαμε κάποτε, έρημο και μόνο, για να προστατεύεται η «privacy» από τα γλαροπούλια, απ’ όπου οι απαιτητικοί κάτοικοι  μπορούν να  αγναντεύουν  το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, ακόμη και όταν παίρνουν το  μπάνιο τους στην πισίνα που έχουν προβλέψει οι Αρχιτέκτονες να υπάρχει μπροστά από το υπόσκαφο , ανακατασκευών που σέβονται, ικανοποιούν και αναδεικνύουν  με την Αρχιτεκτονική τους επιδεξιότητα  τις απαιτήσεις του «εντολέα», οι οποίες σερβίρονται ως «υψηλή» Αρχιτεκτονική του τύπου πως ένας υπόγειος χώρος μετατράπηκε σε «φωτεινή κατοικία», ή  το καθιστικό που σε γοητεύει, .ή πως μια κατοικία του 60 ξαναγεννιέται……

Αρχιτέκτονας: Καλά κάνεις και διαβάζεις. Ενημερώνεσαι!!!

Περιβάλλον: Εσύ τα διάβασες;

Αρχιτέκτονας: Τα διαβάζω. Είναι μέσα στις υποχρεώσεις μου να διαβάζω κάθε τι που αφορά την επιστήμη μου.

Περιβάλλον: Εδώ όμως εγώ βλέπω, από τη μια, σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τμήματα λαού, που αντιμετωπίζονται από τα ΜΜΕ με «συμπόνια» χωρίς αντίκρισμα,  και από την άλλη ενθουσιασμό, για τα νέα «deals» που στην πραγματικότητα λυμαίνονται το κέντρο της Αθήνας, για «projects» που με ενθουσιασμό ικανοποιούν τα «εγώ» του έχοντα τα πρώτα, τα δεύτερα στηρίζουν και υποστηρίζουν τα  δήθεν «εγώ», του μη έχοντα, γιατί  θέλουν να τον πείσουν ότι με την αγορά της υπόγειας φωτεινής κατοικίας μετατρέπεται αυτόματα σε «έχοντα», και….. και……   

Αρχιτέκτονας: Η «ποικιλία» σπάει την μονοτονία.

 Περιβάλλον: Και εσείς οι Αρχιτέκτονες τι κάνετε; Ποια είναι η θέση σας;

Αρχιτέκτονας: Στηρίζουμε την «ποικιλία»!!! Και υπάρχει «ποικιλία» που αξίζει να «δημοσιευθεί» στα ΜΜΕ και στα site, και «ποικιλία» που δεν αξίζει!!! Και αυτό δεν είναι καινούργιο, είναι παλιό. Διάβασε το παρακάτω από το αρχείο του Παιδαγωγού Κώστα Δ. Σωτηρίου και θα καταλάβεις. Τα άρθρα του  Ε. Παπανούτσου και της  Καλλιόπη Μουστάκα, στα οποία αναφέρεται  ο Σωτηρίου, είχαν  δημοσιευθεί στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» και του Σωτηρίου στο περιοδικό «Λαϊκός Λόγος». Την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» την έβρισκες με μεγάλη ευκολία, το περιοδικό «Λαϊκός Λόγος» έπρεπε να το ψάξεις πολύ για να το βρεις. Και αυτό εξελίχθηκε με τον χρόνο, και σήμερα λέγεται «κλικ». Τα πολλά «κλικ» βγαίνουν πρώτα-πρώτα στην αναζήτηση, τα λίγα τελευταία. Το θέμα είναι σε ποιες απορίες και ποιά ερωτήματα ζητάς απαντήσεις. Τα άρθρα που έχεις διαβάσει ακολουθούν τον δρόμο που χάραξε ο Ε. Παπανούτσος και η Κ. Μουστάκα, αν τον διαλέξεις τίποτε δεν θα αλλάξει. Αν διαλέξεις όμως τον δρόμο που προτείνει ο Παιδαγωγός Κώστας Δ. Σωτηρίου θα δεις ότι κάτι θα αρχίσει σιγά- σιγά να αλλάζει!!!

Αναδημοσίευση  του άρθρου του Παιδαγωγού Κώστα Δ. Σωτηρίου από το arxeiokdsotiriou.blogspot.com  Πατήστε για προβολή σε κινητό 

Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2017

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ (ΚΡΙΤΙΚΗ-ΣΧΟΛΙΑ): 1. «Δεν φτάνει η ταπεινοφροσύνη» 2. «Ποια αλήθεια;» 3. «Μερικά ερωτήματα» 4. «Μια περισπούδαστη μελέτη»

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ

ΚΡΙΤΙΚΗ – ΣΧΟΛΙΑ

Δημοσιεύθηκε στο «λαϊκό λόγο» στη στήλη «Εκπαιδευτικά»

Γενάρης 1966 Αρ. φύλλου 6 σελ.7-10

Ο «λαϊκός λόγος» σε pdf:"ΛΑΪΚΟΣ ΛΟΓΟΣ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ

Το πρώτο είναι κριτική σε «επιφυλλίδα» του Ε.Π. Πααπανούτσου στο

« ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 5/12/1965 με  τίτλο «Το ήθος της επιστήμης»

Το δεύτερο και το τρίτο  είναι κριτική σε άρθρα της Καλλιόπης Μουστάκα

 στην ίδια εφημερίδα («Το Βήμα»)

το πρώτο στις 21/11/1965 με τίτλο «ΑΓΩΓΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ»

 και το δεύτερο στις 5/12/1965 με τίτλο «ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ»   

Στο αρχείο του υπάρχουν τα αποκόμματα  της εφημερίδας.

Το τέταρτο είναι κριτική  στη μελέτη του εκπαιδευτικού

Κων/ντινου Κίτσου «Η παιδεία του ανθρώπου της εποχής μας». 

Δεν φτάνει η ταπεινοφροσύνη

Σε μια του επιφυλλίδα (στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» 5 του Δεκέμβρη 1965) ο φίλος Ε .Π. Παπανούτσος τονίζει, πως το «ήθος της επιστήμης» «με λίγες λέξεις είναι εφεκτικότητα, άγρυπνος έλεγχος και ταπεινοφροσύνη» γιατί οι θεωρίες αλλάζουν και «δεν αποκλείεται ακόμη να έχωμε καταδικαστή»  να μην καταχτήσουμε την αλήθεια. Παραθέτει μάλιστα και τη γνώμη του H.  Poincaré  (από το βιβλίο του «Η αξία της επιστήμης») πως «Όχι μόνο η επιστήμη δεν μπορεί να μας κάνει γνωστή τη φύση των πραγμάτων, αλλά και τίποτε άλλο δεν είναι ικανό να την κάνει γνωστή». Και καταλήγει ο φίλος Παπανούτσος «Αυτά όλα δεν σημαίνουν ότι ο επιστήμονας ερευνητής πρέπει ν’ απελπιστή. Αλλά μόνον ότι πρέπει να είναι ταπεινόφρων».

Μα πως μπορεί να μην απελπιστεί ο επιστήμονας, όταν του ενσταλάζουμε με το σκεπτικισμό  την αμφιβολία και μαζί και την απαισιοδοξία, όταν του λέμε, πως είμαστε καταδικασμένοι να μην καταχτήσουμε την αλήθεια; Η ιστορία των επιστημών μας προσφέρει πλουσιότατο υλικό, για να μελετήσουμε την πορεία, που βάδισε και βαδίζει η ανθρωπότητα, για να καταχτήσει την αλήθεια. Μας διδάσκει, πως ο άνθρωπος καταχτάει σιγά- σιγά την αλήθεια στην ανηφορική πορεία του να γνωρίσει και να κυριαρχήσει τη φύση. Η πάλη ανάμεσα στην αντικειμενική πραγματικότητα και την επιστήμη, είναι αδιάκοπη. Η επιστήμη αναθεωρεί, τροποποιεί και ξεπερνάει τον εαυτό της. Και σε κάθε ξεπέρασμα μάς δίνει μεγαλύτερη δύναμη επάνω στη φύση. Αδιάκοπα ο άνθρωπος καταχτάει την αλήθεια,  αδιάκοπα προχωρεί και προοδεύει η επιστήμη. «Δεν υπάρχουν αντικείμενα, πράματα, που να μην μπορούμε να τα γνωρίσουμε. Υπάρχουν μόνο αντικείμενα, πράγματα, που δεν τα γνωρίσαμε ακόμη, που θα τα γνωρίσουμε όμως με την επιστήμη και την πράξη». Ο επιστήμονας λοιπόν πρέπει να είναι αισιόδοξος.

Και βέβαια πρέπει να είναι και «ταπεινόφρων» και όχι φουσκωμένος διάνος. Βέβαια η ταπεινοφροσύνη είναι στολίδι για τον επιστήμονα, μα και για κάθε δημιουργικό άνθρωπο. Μα δε φτάνει. Είναι στολίδι, όσο κι αν θέλετε λαμπερό. Πως μπορούμε όμως να αναγνωρίσουμε και να εχτιμήσουμε το στολισμένο με ταπεινοφροσύνη επιστήμονα, που γίνεται κακοποιός, όταν έχει θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία των εχθρών του λαού;  Όταν δουλεύει για τους αχόρταγους ιμπεριαλιστές (Χιροσίμα, Βιετνάμ) και τους πολεμοκάπηλους;

Εκείνο, που θα πρέπει να διδάξει στους νέους επιστήμονες ο φίλος Παπανούτσος είναι, εκτός από τη ρεαλιστική αισιοδοξία, η βαθιά συναίστηση για την κοινωνική τους αποστολή. Στη συναίστηση αυτή συμπυκνώνεται το «ήθος του επιστήμονα». Ο επιστήμονας πρέπει να νιώσει το χρέος του να υπηρετεί το δουλευτή λαό και όχι τους εχθρούς του, το χρέος του  λοιπόν να αγωνίζεται με την επιστήμη στο πλευρό του λαού, για να χαρεί και ο λαός τα υλικά και πνευματικά αγαθά, που ενώ τα παράγει με κόπο και ιδρώτα, τα καρπώνονται οι λίγοι, οι εκμεταλλευτές του. Ο επιστήμονας είναι άξιος ιεροφάντης, μόνο άμα εξυπηρετεί το λαό.  

ΠΟΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ;

Η Κα Καλλιόπη Μουστάκα δίνει από τις στήλες μιας πρωινής εφημερίδας («ΤΟ ΒΗΜΑ» 21 Νοεμβρίου 1965) ωραιοποιημένες χωρίς όμως καθορισμένο περιεχόμενο, συμβουλές στους γονείς για τα παιδιά τους. Στο άρθρο της με τίτλο «Αγωγή αληθείας» ύστερα από μια σοφή μα επιφανειακή , ας την ειπούμε, κοινωνιολογική ανάλυση, καταλήγει: «Το κρίμα δεν είναι δικό τους (δηλαδή των παιδιών) αλλά δικό μας. και δική μας είναι η ευθύνη να ξαναφέρωμε τα παιδιά στη χαρά της αλήθειας». «Ας κάνωμε την αλήθεια πίστη μας σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής. Στο σπίτι, το σχολείο. Στη δουλειά….»

Βέβαια η αλήθεια είναι το φως και το λουλούδι της ζωής. Μα ποια αλήθεια; Θα ειπούμε εμείς οι γονείς και δασκάλοι στα παιδιά, πως το δόγμα Τζόνσον είναι συνειδητή απάτη; Θα ειπούμε πως ο Πρόεδρος Τζόνσον δε λέει την αλήθεια, όταν διαλαλεί, πως πολεμάει, για να χαρίσει την ελευθερία στους Νοτιοβιετναμέζους; Πως, ενώ ο σκοπός του είναι να απλώσει την ιμπεριαλιστική σκλαβιά στη χώρα τους, πνίγει την ελευθερία τους και μαζί και την αλήθεια στο αίμα; Θα ειπεί ο βιομήχανος στο παιδί του την αλήθεια, πως καρπώνεται, με το μεροκάματο της πείνας, τον κόπο και τον ιδρώτα του εργάτη; Και η μητέρα που ξημεροβραδιάζει χαρτοπαίζοντας, θα ειπεί την αλήθεια στην κόρη της, πως δεν είναι καλή μητέρα; Και ο δάσκαλος θα τολμήσει να ειπεί την αλήθεια στο παιδί για τη γοργή πρόοδο και την υλική ευημερία και την ψυχική ανάταση, που πραγματοποιείται στις σοσιαλιστικές δημοκρατίες;

Ποια λοιπόν αλήθεια; Μήπως είναι συνειδητή απάτη;

Η Κα Καλιόπη Μπουστάκα, τώρα μάλιστα που ανέβηκε στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο, θα συναιστανθεί βαθύτερα την ευθύνη της, και θα δίνει, ελπίζω στους γονείς μεστές σε αληθινό περιεχόμενο συμβουλές και όχι ομορφοστολισμένες ρομαντικές ηθικολογίες….

ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Σ’ ένα άλλο της άρθρο στην ίδια πρωινή εφημερίδα («ΤΟ ΒΗΜΑ» 5 του Δεκέμβρη 1965) καταπιάνεται η Κα Καλιόπη Μουστάκα με «το πρόβλημα των νέων». Έπειτα από μια σοφή και τούτη, μα επιφανειακή κοινωνιολογική και παιδαγωγική ανάλυση, καταλήγει: Για να ανοίξουμε το δρόμο στους νέους «τρία είναι τα μέσα: παιδεία, εργασία, ελεύθερος χρόνος».

Παιδεία: Η Κα Καλιόπη Μπουστάκα ζητάει «ελεύθερη και δημοκρατική αγωγή» βασισμένη «σε ύλη και σε μέθοδο σύγχρονη και ζωντανή». Καλά κάνει και ζητάει τέτοια «αγωγή». Πιστεύει όμως πως σ’ ένα Κράτος φασιστικό ή κρυφοφασιστικό – δεν προλάβαμε να λυτρωθούμε, και το Κράτος μας ξαναγίνεται αστυνομικό και αντιδημοκρατικό – πιστεύει λοιπόν, πως δεν θα είναι φασιστική ή κρυφοφασιστική και η παιδεία;

Μα, για να συνεννοηθούμε καλύτερα, ποια είναι η γνήσια «ελεύθερη και δημοκρατική» παιδεία; Γιατί δεν καθορίζεται το περιεχόμενό της; Γιατί δε δίνονται τα ουσιαστικά γνωρίσματά της; Μήπως δεν κακοποιείται και σήμερα από όλους τους αντιδραστικούς και τους ψευτοδημοκρατικούς η ελευθερία και η δημοκρατία; Έχουμε σήμερα και είχαμε ως τώρα – οι προσπάθειες που έγιναν ναυαγήσανε και γκρεμίστηκαν – ελεύθερη και δημοκρατική παιδεία; Και αφού δεν είχαμε, γιατί στην κοινωνιολογική ανάλυση δεν ξεσκεπάζονται οι σκοτεινές, μα ολοφάνερες, αντιδραστικές δυνάμεις, που έχουν επιβάλλει την ανελεύθερη και αντιλαϊκή παιδεία και κρατάνε το δουλευτή λαό βυθισμένο στην αμορφωσιά;

Μήπως και σήμερα ακόμη οι ίδιες αυτές αντιδραστικές δυνάμεις δεν έχουν εξορμήσει να ματαιώσουν και την πρόσφατη σε πολλά σημεία προοδευτική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που νομοθέτησε και άρχισε να εφαρμόζει η Κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου;

Εργασία: Η εργασία μας λέει η Κα Μουστάκα, ανοίγει κι αυτή το δρόμο στους νέους. Μα ποια εργασία; Εδώ κάπως προσγειώνεται η Κα Μουστάκα. Αναγνωρίζει, πως πολλά παιδιά – πουλάνε κουλούρια, λουλούδια, όσα λουστραίνουν παπούτσια και κάνουνε θελήματα, καθώς και όσα δουλεύουνε σε Καφέ-Μπαρ και τόσα άλλα – όλα λοιπόν αυτά τα παιδιά τα τρώει η σκληρή πρόωρη δουλειά, και όλα «ζούνε αφύσικα… στο περιθώριο της αληθινής ζωής». Τα λυπάται βέβαια και αγαναχτεί, μα δεν πρέπει να πολυστεναχωριούνται οι αναγνώστες της, γιατί τα απόκληρα αυτά παιδιά «αποτελούνε πολύ μικρό ποσοστό, όταν τα συγκρίνωμε με τον μεγάλο αριθμό των παιδιών της χώρας μας, που ανατρέφονται κανονικά στο σπίτι και στο σχολείο»(!)

Μα πραγματικά τα απόκληρα αυτά παιδιά «αποτελούνε μικρό ποσοστό»; Μήπως μας ξεγελάει κάποια επίσημη στατιστική; Μια έρευνα στα χωριά, προπάντων τα ορεινά – και στις εργατικές συνοικίες θα μας έπειθε, πως το ποσοστό είναι πολύ μεγάλο. Και έπειτα τα βασανισμένα αυτά παιδιά ποιος τα έχει καταδικάσει «στη σκληρή και άωρη δουλιά»; Η τύχη; Γεννήθηκαν απόκληρα; Και θα τα παρατήσουμε στην κακομοιριά τους; Ή μήπως υπάρχουν ορισμένες αιτίες, που δημιουργούνε την απάνθρωπη αυτή κατάσταση; Και ποιες είναι οι αιτίες αυτές; Και γιατί στις άλλες τις γνήσια δημοκρατικές χώρες έχει εξαφανιστεί η «σκληρή και άωρη δουλιά»; Μήπως γιατί στις σοσιαλιστικές αυτές χώρες  έχουνε ξεριζωθεί οι αιτίες που τη γεννούσανε; Και στη χώρα μας; Θα μείνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί με σταυρωμένα τα χέρια;

Ελεύθερος χρόνος: Διαπιστώνει ακόμη στο άρθρο της η Κα Μουστάκα, πως «για τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών και των νέων, πολύ μικρή ή ανύπαρκτη είναι η μέριμνα στη χώρα μας». Οι νέοι καταφεύγουνε «στο καφενείο, στο σινεμά (!) σχεδόν πάντα κακής ποιότητας και σε …άλλα πολύ χειρότερα και πολύ πιο βλαβερά».

Θλιβερή λοιπόν η κατάσταση; Μα ποιος φταίει; Ποιος φταίει για τα πορνογραφήματα, τα πορνοθεάματα και τα άλλα «τα πολύ χειρότερα»; Και πως θα λυτρωθούνε τα παιδιά; Και πως μπορεί να οργανωθεί δημιουργικά ο «ελεύθερος χρόνος» των παιδιών, όταν το Κράτος, ύστερα από μια μικρή διακοπή, εξακολουθεί να είναι αστυνομικό, ανελεύθερο, αντιδημοκρατικό; Ή μήπως ένα τέτιο Κράτος ευνοεί αυτά «τα άλλα πολύ χειρότερα και πολύ πιο βλαβερά»;

Ίσως η κριτική μου να φανεί πολύ αυστηρή. Τα ελατήρια όμως δεν είναι προσωπικά. Ο σκοπός μου είναι καθαρά εκπαιδευτικός. Οι αληθινοί λειτουργοί της παιδείας χρέος έχουν να αγωνίζονται με ενθουσιασμό στις επάλξεις της προοδευτικής δημοκρατικής παιδείας για το καλό των παιδιών. Και τέτια αγωνίστρια πρέπει να υψωθεί η Κα Μουστάκα. Έχει όλη την ικανότητα.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΣΠΟΥΔΑΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ

Στο αξιόλογο περιοδικό : «Ηπειρωτική Εστία» στο τριπλό τεύχος 158-160 δημοσιεύει ο εκπαιδευτικός «Κων/τινος Κίτσου» το  πρώτο μέρος της μεγαλόστομης μελέτης του «Η παιδεία του ανθρώπου της εποχής μας». Το διάβασα με προσοχή. Τρία πράματα, ανάμεσα στα τόσα άλλα, μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Τα σημειώνω, να τα θαυμάσετε και σεις, αν συμφωνείτε:

α! Η Γλώσσα: Αντιγράφω την πρώτη φράση της μελέτης. «Πληθυσμιακή έκρηξη»(!) «Ο άνθρωπος των καιρών μας απλώνοντας τις κεραίες του στο σύγχρονο κόσμο, συλλαμβάνει ένα πρωτοφανή ρυθμό επιταχυνομένων εξελίξεων στην πληθυσμιακή σύνθεση των κοινωνιών». Μη μου ειπήτε, πως δεν είναι πετυχημένη σαλάτα. Θαυμάσια ανακατεμένη η καθαρεύουσα σε μεγάλη δόση, η δημοτική σε πολύ μικρή δόση και το καμάρι μας η νεοδημοτική μαζί με το προσωπικό ύφος του γλωσσοχαλαστή συγγραφέα. Φαίνεται πως έχει τις δικές του γλωσσικές θεωρίες και όλη την ασυδοσία να ανακατεύει όπως του καπνίσει. Θέλει την προσωπική του γλώσσα! Αυτή θα διδάξει και θα επιβάλει στους μαθητές του; Και με κριτήριο τις γλωσσικές  θεωρίες του, θα κρίνει και θα διορθώνει τα διδαχτικά βιβλία;

β! Η κοινωνιολογική ανάλυση. Πλούσιες στατιστικές, πλούσια –αστική – βιβλιογραφία. Περισπούδαστη, αν θέλετε, ανάλυση, μα επιφανειακή. Ο συγγραφέας διαπιστώνει, περιγράφει, μα δεν ερμηνεύει. Παρουσιάζει κάποιους παράγοντες, δε μας δίνει όμως τις πραγματικές αιτίες.

Να ένα παράδειγμα: Σύμφωνα με την αντίληψη του καθηγητή Ζακ Μεϊνώ, υπάρχουν, μας λέει ο κ. Κίτσου «στη διεθνή πολιτική, μερικές ομάδες πιέσεως, οι οποίες ενεργούν ως αόρατες δυνάμεις και επηρεάζουν την εσωτερική και εξωτερική πολιτική των Κρατών». Τέτοιες «ομάδες πιέσεως, που ενεργούν ως αόρατες (!) δυνάμεις» ανάμεσα στις άλλες είναι η μυστική κομμουνιστική υπηρεσία, η αμερικάνικη υπηρεσία Κ.Υ.Π., η Ιντέλιτζες Σέρβις, τα καπιταλιστικά  τραστ, το Βατικανό, και τα εθνικά κινήματα.

Απορώ αλήθεια, πως ο συγγραφέας δεν ξεχωρίζει μερικά τόσο απλά πράματα. Δε βλέπει, πως από αυτές τις «ομάδες πιέσεως» οι τρεις πρώτες είναι όργανα κρατικά για ορισμένο σκοπό, και εκτελούν εντολές,  που τους έχει αναθέσει το Κράτος; Η αμερικάνικη υπηρεσία Κ.Υ.Π.  αυτή λοιπόν γέννησε τον εμφύλιο πόλεμο στο Κογκό, στον Άγιο Δομίνικο; Η αμερικάνικη Κ.Υ.Π. πνίγει στο αίμα το απελευθερωτικό κίνημα στο Βειτνάμ; Αυτή χαντακώνει την Κύπρο; Αυτή είναι φιλοπόλεμη και θέλει, λάμια αχόρταγη, να πίνει ανθρώπινο αίμα; Και τα  πραγματικά αίτια απαγορεύεται να τα παρουσιάσουμε; Γιατί τάχα; Δε φαντάζομαι, βέβαια, πως ο τόσο μελετημένος συνάδελφος κ. Κίτσου τα αγνοεί.

γ! Η παιδεία: Η παιδεία μας λέει ο συγγραφέας – αυτό  είναι το πρώτο συμπέρασμα – «έργο της έχει» να καλλιεργήσει « στους πλούσιους λαούς την ανθρωπιστική ευαισθησία» και στους «φτωχούς να δείξη το δρόμο της προόδου» και να αναπτύξει «τις ικανότητές των»

Θα σωθεί λοιπόν τότε ο κόσμος! Θα βασιλέψει η ειρήνη και η ευημερία! Οι υποανάπτυχτοι και καθυστερημένοι λαοί θα προκόψουνε, θα υψωθούνε στον πολιτισμό! Και θα εξαφανιστεί ο αναλφαβητισμός και η αμορφωσιά! Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται. Ούτε αγώνας, ούτε, για όνομα του Θεού, εθνικά κινήματα. Οι παπάδες του Βατικανού με την αγιαστούρα θα ξορκίσουνε τα δαιμόνια, και οι εκπαιδευτικοί με την ηθικολογία τους θα συγκινήσουνε τους πλούσιους – άτομα και λαούς – και θα εξανθρωπίσουνε τις Κυβερνήσεις όλων των Κρατών.

Αληθινά,  λοιπόν, …. περισπούδαστη μελέτη!!

Κ.Δ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ

Με την ευκαιρία της ψηφιακής πλατφόρμας «ενστάσεων» του ΥΠΕΝ για τους οικισμούς. Το «τραπεζάκι του εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες, που καθιερώθηκε με την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους, είχε ένα και μοναδικό σκοπό, να εξαπατήσει το Λαό, το ότι σήμερα είναι «ψηφιακό» δεν αλλάζει τον σκοπό του.

 

Περιβάλλον: Διάβασα αυτό: «Οικισμοί: μπαράζ ψηφιακών ενστάσεων ιδιοκτητών για τα νέα όρια, σε πλατφόρμα του ΥΠΕΝ».   « Το υπουργείο προετοιμάζεται για μεγάλο κύμα ψηφιακών αντιδράσεων από τους πολίτες που χάνουν την αρτιότητα και την οικοδομησιμότητα των ακινήτων τους, καθώς στην απόφαση ένταξης του νέου έργου αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι η πλατφόρμα θα υποστηρίξει την ανάρτηση «δεκάδων χιλιάδων οικισμών» και την επεξεργασία «σημαντικού αριθμού ενστάσεων» γράφει το σχετικό ρεπορτάζ.

Αρχιτέκτονας: Από το «τραπεζάκι του εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες περάσαμε στο «ψηφιακό τραπεζάκι του εξειδικευμένου», και θα έχουμε και τις σχετικές διαφημίσεις στα site του τύπου, «ολοκληρωμένες ενστάσεις  από ειδικευμένο γραφείο Νομικών και Μηχανικών σε προσιτές τιμές!!».

Περιβάλλον: Βλέπω μια δόση ειρωνείας;

Αρχιτέκτονας: Όχι. Δεν το συνηθίζω άλλωστε. Κοίταξε η κυρίαρχη τάξη έχει ιστορική μνήμη, και έχει, γιατί  είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται για να διατηρεί την υπεροχή της. Ο Λαός θέλει να είναι ανιστόρητος!!! Γι αυτό φροντίζει το μάθημα της ιστορίας στα Σχολεία, από την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους, να είναι βαρετό. Να δούμε λίγο πως «φυτεύτηκε, ποτίστηκε, φύτρωσε και ρίζωσε γερά» αυτό το τραπεζάκι;

Αν θυμάσαι το 2013 είχαμε κάνει μια συζήτηση σχετικά με την Πολεοδομική ανάπτυξη της Αθήνας από την ίδρυσή της το 1834. Μπορείς να την διαβάσεις ολόκληρη εδώ: https://angelmois.blogspot.com/2013/04/blog-post.html Τότε είχαμε τους «καθαρευουσιάνους»  και τους «Δημοτικιστές». Οι «καθαρευουσιάνοι» δεν θέλανε να μάθει ο λαός γράμματα για να μη μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματά του, οι  «δημοτικιστές» θέλανε να μάθει ο λαός γράμματα για να μπορεί να διεκδικεί  τα δικαιώματά του. Τότε δημιουργήθηκε και μία τρίτη παράταξη η παράταξη της «ημικαθαρεύουσας». Πολύ καθαρεύουσα λίγη δημοτική, ώστε ο λαός να είναι σε σύγχυση. Είναι η παράταξη που καλλιέργησε στον λαό την «ημιμάθεια». Να τι σου είχα πει τότε για το «τραπεζάκι»:

«Το Κράτος δεν είχε καμιά διάθεση να εφαρμόσει το σχέδιο πόλης του Klenze και να προχωρήσει στην κατασκευή των έργων υποδομής που θα οριστικοποιούσαν το σχέδιο. Και δεν θέλησε να το οριστικοποιήσει και γιατί δεν είχε καμιά διάθεση να ξοδέψει χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για έργα υποδομής σε έναν χώρο που προοριζόταν για την εγκατάσταση των  κατώτερων τάξεων, αλλά το σπουδαιότερο για να μη έρθει σε σύγκρουση με τα μεγαλοϊδιοκτησιακά συμφέροντα που το στηρίζανε, έτσι άφησε την μεγαλοϊδιοκτησία να ρυθμίσει τα θέματα που αφορούσαν την οικιστική ανάπτυξη.

Η μεγαλοϊδιοκτησία λοιπόν καθιέρωσε τότε με την συνδρομή του Κράτους την «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως» όπως λέμε. Έτσι τεμάχιζε την ιδιοκτησία της (η κατάτμηση μείζονος εκτάσεως με ιδιωτικούς δρόμους, με τυφλά οικόπεδα κ.α συνεχίστηκε στην χώρα μας μέχρι τη δεκαετία του 1970 μετά το 70 τροποποιήθηκε και ονομάστηκε «σύσταση καθέτου συνιδιοκτησίας») κατά πως ήθελε με δικό της σχέδιο, πούλαγε με αυτό, αδιαφορώντας για το εγκεκριμένο σχέδιο πόλης. Και η Πολιτεία δεν πήρε κανένα μέτρο ούτε για την προστασία των αγοραστών, ούτε για την εξασφάλιση της τήρησης του σχεδίου. Έτσι πολλοί νέοι ιδιοκτήτες που αγόραζαν οικόπεδο διαπίστωναν μετά ότι, είτε το οικόπεδό τους ρυμοτομείται, είτε στη θέση αυτή έχει προβλεφθεί πλατεία, και πολλά άλλα. Ήταν λογικό λοιπόν να διαμαρτύρονται και να επαναστατούν. Η μεγαλοϊδιοκτησία από την άλλη μεριά  ποτέ δεν ήθελε οριστικοποίηση του σχεδίου γιατί ήθελε να έχει το δικαίωμα επιλογής στον τρόπο εκμετάλλευσης της ιδιοκτησία της, και αυτό γιατί η αστικοποίηση γινόταν με πολύ αργούς ρυθμούς.  Και το Κράτος βρήκε την λύση που δεν δέσμευε την μεγαλοϊδιοκτησία, αλλά δέσμευσε με τρόπο παραπλανητικό όλες τις κατώτερες τάξεις. Καθιέρωσε  το «δικαίωμα» σ’ όσους  θεωρούν ότι  θίγεται η ιδιοκτησία τους  από το σχέδιο να υποβάλουν «Αιτήσεις» στις τοπικές αρχές, οι οποίες στην συνέχεια υποβάλλονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και στον Βασιλιά, προκειμένου να  επιλυθεί το πρόβλημα τους. Έτσι κατάφερε δυό πράγματα μαζί. Εξυπηρέτησε την μεγαλοϊδιοκτησία, και παραπλάνησε τις κατώτερες τάξεις γιατί το «δικαίωμα» αυτό το έδωσε με «ταξική διαβάθμιση», με «ανταποδοτική υποχρέωση», και καλλιέργησε και την παραπλανητική πολιτική άποψη στις κατώτερες τάξεις ότι «η άρχουσα τάξη είναι η μόνη που σαν φιλάνθρωπη και εγγράμματη τάξη φροντίζει να ικανοποιούνται τα «δικαιώματα» των αδικημένων αγράμματων κατώτερων τάξεων. Όποιος είναι μαζί της «πετυχαίνει». Το «μόνο σου κοίτα να τα καταφέρεις, μη νοιάζεσαι για τους άλλους, ότι χρειαστείς εγώ είμαι εδώ» ήταν το σύνθημα με το οποίο  η κυρίαρχη τάξη  καλλιέργησε τον «ατομικισμό, την δουλική υποταγή στον ανώτερο, την περιφρονητική στον κατώτερο, τον μιμητισμό, τον ψευτοαριστοκατισμό» στις κατώτερες τάξεις και με τον τρόπο αυτό εξασφάλισε την υποστήριξη τους.    

Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε μια παρένθεση, για να δούμε, ποιο ήταν εκείνο το όπλο που είχε και έχει ακόμη  η κυρίαρχη συντηρητική τάξη στη χώρα μας, ώστε να καταφέρει με την παραπλανητική προπαγανδιστική πολιτική που καλλιέργησε στις κατώτερες τάξεις να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.

Ένα ήταν και είναι το όπλο  «Η ΠΑΙΔΕΙΑ». Η κυρίαρχη τάξη λοιπόν  καθόρισε τότε  σαν επίσημη γλώσσα την «υπερκαθαρεύουσα» στην Παιδεία, για να συνεχίσει ο λαός να ζει στο πνευματικό σκοτάδι, με περιεχόμενο της  «Παιδείας» σ όλες τις βαθμίδες από το δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο, τον  αντιπροοδευτικό  ψευτοκλασικισμό με τον  ιστορισμό και τον στείρο εγκυκλοπαιδισμό. Προσανατόλισε την Παιδεία σε ρόλο αντιοικονομικό και αντιλαϊκό, στη  μέση και στην ανώτερη Παιδεία καλλιέργησε τον «ψευτοαριστοκρατισμό», Το «όποιος μαθαίνει γράμματα δεν δουλεύει, παίρνει θέση, κάθεται και υψώνεται κοινωνικά», ή «το μάθε γράμματα να βρεις μια θέση να βολευτείς» και το «κοίτα να πάρεις το χαρτί όπως μπορείς, αυτό θα σου ανοίξει τις πόρτες»  ήταν τα συνθήματα που προσανατόλισαν τις κατώτερες τάξεις στην περιφρόνηση της παραγωγικής εργασίας, και τις ώθησαν στον παρασιτισμό και την θεσιθηρία.  Έτσι η κυρίαρχη τάξη εξασφάλισε το απαραίτητο προσωπικό για τον κρατικό γραφειοκρατικό μηχανισμό, με την θεσιθηρική παρασιτική νοοτροπία που εκδηλώνεται με την δουλική υποταγή  στον ανώτερο  την περιφρονητική στον κατώτερο και την υπερεσιακή στον πολίτη, εξυπηρετική στους σκοπούς και τις επιδιώξεις της, καταστροφική για την χώρα και το λαό. Καλλιέργησε με την προγονοπληξία «τον παθητικό θαυμασμό των περασμένων μεγαλείων και τον κούφιο αυτοθαυμασμό». «Κληρονομικός τίτλος» χωρίς αντίκρισμα «το αξία έχουμε εμείς οι Έλληνες επειδή είμαστε άξιοι απόγονοι ενδόξων προγόνων. Οι ένδοξοι ημών πρόγονοι εκπολιτίσανε τους λαούς της Ευρώπης». Μέσα σ’ αυτά ήταν και το ότι  «το σχέδιον πρέπει να είναι εφάμιλλον της αρχαίας δόξης και  λαμπρότητος της πόλεως ταύτης, και άξιον του αιώνος εις τον οποίον ζώμεν».

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας. Το ποσοστό των αγράμματων στην χώρα μας είναι εκείνη την εποχή γύρω στο 80%. Και όπως καταλαβαίνεις ανήκουν όλοι στις κατώτερες τάξεις. Στο λαό αυτό λοιπόν, αγράμματο στο μεγαλύτερο μέρος του, το Κράτος  του δίνει το « δήθεν δικαίωμα» να υποβάλλει «Γραπτώς Αιτήσεις» στην «καθαρεύουσα» για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Με τον τρόπο αυτό η κυρίαρχη τάξη καλλιέργησε και καθιέρωσε σιγά-σιγά τον τρόπο σχέσης  Πολίτη-Κρατικής Υπηρεσίας- Κρατικής εξουσίας που ήθελε να επιβάλλει.  Έτσι θεμελίωσε τη γραφειοκρατία, τη συναλλαγή, το μέσον, την εξυπηρέτηση, την εξάρτηση. Το τραπεζάκι του «εγγράμματου» έξω από τις Δημόσιες Υπηρεσίες που έγραφε τις «Αιτήσεις στην καθαρεύουσα» για λογαριασμό του πολίτη με το αζημίωτο, διατηρήθηκε στη χώρα μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970.  Η γραφειοκρατία όμως, η συναλλαγή, το μέσον, η εξυπηρέτηση, η εξάρτηση εμπλουτίστηκαν και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να ισχύουν. Γι αυτό σου είπα ότι το «δικαίωμα» είχε «ταξική διαβάθμιση» εμπεριείχε «ανταποδοτική υποχρέωση» και καλλιέργησε και «παραπλανητικές πολιτικές πεποιθήσεις» στις κατώτερες τάξεις.»

 

Έτσι φυτεύτηκε, ποτίστηκε, φύτρωσε και ρίζωσε  από τις Κυβερνήσεις της Χώρας μας το «τραπεζάκι των  ενστάσεων». Οι «καθαρευουσιάνοι» το στήριξαν με σχολαστικό σθένος, οι «ημικαθαρευουσιάνοι» το εξοικείωσαν με πολλή καθαρεύουσα και λίγη δημοτική, οι Δημοτικιστές κυνηγήθηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν  γιατί προσβάλανε «το τραπεζάκι» που προστάτευε την «των προγόνων εύκλεια».

 

Μέχρι το 2010 το «τραπεζάκι» έκανε τις δουλίτσες του όποτε χρειαζόταν, αλλά  η χρήση του ήταν εποχιακή και με τα χρόνια η  Λαϊκή εκτίμηση είχε μειωθεί. Προκύπτει όμως ένα θέμα σοβαρό, για την κυρίαρχη τάξη του τόπου μας. Έχει επέλθει Πολεοδομικός κορεσμός, οι Πόλεις ασφυκτιούν, οι περιφέρειες των Πόλεων έχουν γεμίσει με αυθαίρετη δόμηση, οι εκτός σχεδίου περιοχές που είναι ελεύθερες πρέπει να τακτοποιηθούν γιατί τα μελλοντικά σχέδια απαιτούν εκτάσεις  που να ικανοποιούν τις νέες επενδύσεις, μην έχουμε ένα άλλο «Ελληνικό» που τους ταλαιπώρησε τόσο μέχρι να παραχωρηθεί εκεί που έπρεπε. Αρχίζουν λοιπόν να μιλούν για «τακτοποίηση αυθαιρέτων», για «επανάχρηση της Πόλης», για «εξευγενισμό της Πόλης», για «αναβάθμιση», για…………  για ……. Και αποφασίζουν να «αναβαθμίσουν» το «τραπεζάκι» που τόσο καλά τους εξυπηρέτησε τα προηγούμενα χρόνια, πρέπει όμως να το στολίσουν με νέα σύγχρονα στολίδια. Έχουν όμως ήδη φροντίσει γι αυτό. Οι «καθαρευουσιάνοι» αντικαθίστανται από  τους «άριστους», οι «ημικαθαρευουσιάνοι» αντικαθίστανται από τους «εξειδικευμένους», και στους  Δημοτικιστές που μιλούν για «Αγοραία Ανακατάταξη των Λαϊκών Τάξεων στην Πόλη με  Ληστρικούς Νόμους και Μοναδικό σκοπό την Ληστεία της Λαϊκής Ιδιοκτησίας»  εφαρμόζουν τον «Νόμο του ελάχιστου κόπου» που έλεγε και ο Γληνός και ξεμπερδεύουν, έτσι κι αλλιώς ο Λαός «ενημερώνεται» μόνο από τους «άριστους» και «εξειδικευμένους». Τα ΜΜΕ φροντίζουν σε καθημερινή βάση να φιλοξενούν μόνο «άριστους» και «εξειδικευμένους»!!!

Να τι μας λένε οι πρώην  «ημικαθαρευουσιάνοι» και σημερινοί «εξειδικευμένοι»  σε άρθρο τους 2011 με θέμα : « Η νεοκλασική πολεοδομία ως ιδεολογικός μηχανισμός, κατά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους»   γράφει:  «Η παρέμβαση, ωστόσο, των απλών κατοίκων συνήθως δεν αφορά σε συνολικά προβλήματα σχεδιασμού ή διαχείρισης του δημόσιου χώρου. Ενώ οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες φαντάζονταν την πόλη σαν μια ολότητα και επεδίωκαν να διατηρήσουν τη λογική του αρχικού σχεδίου, οι κάτοικοι την αντιλαμβάνονταν περισσότερο τεμαχισμένη και έδιναν προτεραιότητα σε εκείνα τα τμήματα που τους αφορούσαν ιδιαίτερα λόγω κατοικίας, εργασίας ή ιδιοκτησίας. Ως επί το πλείστον, οι προτάσεις και αιτήσεις των πολιτών αφορούσαν στον περιορισμό του πλάτους κάποιου δρόμου, ώστε να περιορισθεί το τμήμα της ιδιοκτησίας τους που προβλεπόταν να απαλλοτριωθεί. Αυτού του τύπου οι προτάσεις ή εξαιρέσεις συχνά εγκρίνονταν από τις τοπικές αρχές που ήταν άλλωστε και αυτές που επιβαρύνονταν τα έξοδα των απαλλοτριώσεων και στη συνέχεια υποβάλλονταν στο υπουργείο εσωτερικών και στον βασιλιά.  Αιτήσεις που αμφισβητούσαν τις πολεοδομικές αποφάσεις ή ζητούσαν εξαίρεση, δεν καταθέτονταν μόνο από τους μορφωμένους πολίτες. Κατά τη διαδικασία ανοικοδόμησης των νεοελληνικών πόλεων ακόμα και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα εξοικειώθηκαν με τα διάφορα πολεοδομικά και γραφειοκρατικά ζητήματα που ανέκυπταν. Έτσι, πολλές φορές «έβαζαν έναν γραφιά ή ένα μορφωμένο μέλος της οικογένειάς τους να τους [...] ετοιμάσει» τις όποιες ενστάσεις ή παρεμβάσεις.»

Μεγαλείο «ημικαθαρευουσιάνων!!! Συγνώμη, διορθώνω «εξειδικευμένων». Αγνοούν  πλήρως την ΑΙΤΙΑ του προβλήματος, που δημιούργησε η μεγαλοϊδιοκτησία με την «κατάτμηση μείζονος εκτάσεως».  Απορούν, αλλά  συγχαίρουν  την συμπεριφορά των κατώτερων τάξεων  που, αν και  αγράμματες – το γιατί ήταν αγράμματες δεν τους ενδιαφέρει -  αντιστάθηκαν, έψαξαν, «εξοικειώθηκαν» με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, και πείστηκαν ότι ο μόνος δρόμος που έπρεπε να βαδίσουν ήταν αυτός που το φιλάνθρωπο Κράτος διέθεσε γι αυτές:  να προσφύγουν στο «τραπεζάκι του εγγράμματου» που με  Κρατική απλοχεριά στήθηκε  έξω από κάθε Δημόσια Υπηρεσία.   

Νομίζω ότι τώρα βλέπεις τις ομοιότητες του τότε με το τώρα. Το Κράτος επέτρεψε, στηρίζοντας συγκεκριμένα μεγαλοσυμφέροντα, να πουλήσουν ιδιοκτησίες με Νόμους κατά παράβαση των συνταγματικών διατάξεων, και τώρα που το συνταγματικό δικαστήριο έκρινε τις ιδιοκτησίες μη οικοδομήσιμες, δίνει το δικαίωμα στους θιγόμενους να υποβάλλουν «ενστάσεις». Και επειδή οι θιγόμενοι ανήκουν στα «κατώτερα κοινωνικά στρώματα», στολίζει τις «ενστάσεις»  με σύγχρονα μέσα «ψηφιακής υποστήριξης» και στήνει το «ψηφιακό τραπεζάκι του εξειδικευμένου»!!

Σημείωση: Το κείμενο τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε για να αποδώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια την ιστορική συνέχεια από το 1834 μέχρι σήμερα

Η απάντηση στο ερώτημα: «Αρχιτεκτονική εγκράτεια ή Γλυφαδοποίηση;» είναι «συνοδός πολυτελείας ή πόρνη;»

 

Περιβάλλον: Ήρθα για κάποιες ερωτήσεις σε θέματα που με απασχολούν!

Αρχιτέκτονας: Αυγουστιάτικα;

Περιβάλλον: Ναι!

Αρχιτέκτονας: Τέλος πάντων. Κάντες!

Περιβάλλον: Τι σημάνει «Αρχιτεκτονική  εγκράτεια»;

Αρχιτέκτονας: Δεν ξέρω.

Περιβάλλον: Εδώ έχει ολόκληρο άρθρο με τίτλο: «Μάθημα Αρχιτεκτονικής εγκράτειας»

Αρχιτέκτονας: Αφού το διάβασες γιατί με ζαλίζεις!! Η Αρχιτεκτονική είναι επιστήμη, και σαν επιστήμη δεν έχει χαρακτηριστικά ανθρώπινα. Έχει όμως ιδεολογικό προσανατολισμό. Εμπνέεται είτε από τις αρχές του αστικού ανθρωπισμού –της κυρίαρχης τάξης που λέμε σήμερα-  είτε από τις αρχές του γνήσιου κοινωνικού ανθρωπισμού. Ο πρώτος είναι ατομικιστικός και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, ο δεύτερος είναι κοινωνικός και εξυπηρετεί τα συμφέροντα ολόκληρης της κοινωνίας. Ο Αρχιτέκτονας αποφασίζει σε ποιο ιδεολογικό προσανατολισμό θα ενταχθεί!!! Όταν ο Αρχιτέκτονας θέλει να κρύψει τον ιδεολογικό του προσανατολισμό, τότε βάζει την Αρχιτεκτονική μπροστά δίνοντάς της χαρακτηριστικά ανθρώπινα. Είναι συνήθως οι Αρχιτέκτονες που ενώ επί της ουσίας στηρίζουν και εξυπηρετούν ατομικά συμφέροντα, νομίζουν ότι με τον τρόπο αυτό δεν θα κατηγορηθούν ποτέ για την υποκρισία τους. Κάτι τέτοιο είναι και το παραπάνω. Διάβασέ το προσεκτικά, δες και τις φωτογραφίες, και ιδίως αυτή με την γαλάζια γούρνα και θα καταλάβεις.

Περιβάλλον: Συγνώμη, που σε διακόπτω, αλλά διάβασα και ένα άλλο άρθρο που γράφει για την «Γλυφαδοποίηση της Πόλης ». Μιλάει για τα κτίρια που κτίζονται στις περιοχές της Γλυφάδας, της Βούλας, της Βουλιαγμένης όπου κυριαρχεί η επίδειξη πλούτου, κτίζονται λένε κτίρια φουτουριστικά……

Αρχιτέκτονας: Μην συνεχίζεις. Εδώ οι «εγκρατείς» κατηγορούν τους «μη εγκρατείς». Και τους κατηγορούν γιατί εδώ γίνεται φανερό αυτό που λέει ο λαός μας «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει». Βλέπεις οι πρώτοι  σαν «εγκρατείς» θεωρούν ότι ανήκουν στην κατηγορία των «συνοδών πολυτελείας»!!!