Το «Reporting from the front» του Aravena, και το «Επινοώντας στο εργοτάξιο της κρίσης» του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ καλούν τους Αρχιτέκτονες να στηρίξουν με «ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΝ ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ»

 Ανακοινώθηκε πριν από λίγο  καιρό το θέμα της Biennale της Αρχιτεκτονικής στη Βενετία «Reporting from the front- Ανταπόκριση από το μέτωπο» από τον  Χιλιανό Αρχιτέκτονα Alejandro Aravena,  ο οποίος παρουσιάζοντας το θέμα, σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της έκθεσης, έκανε και μια «εμπνευσμένη δήλωση», όπως είπαν πολλοί, προκειμένου να ερμηνεύσει την επιλογή του.

Ας δούμε λοιπόν τι μας λέει[1]:

 «Υπάρχουν πολλές μάχες που πρέπει να κερδηθούν και πολλά μέτωπα  χρειάζεται  να εξαπλωθούν, για να καλυτερέψει η ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος, και κατά συνέπεια η ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι στη γη αναζητούν έναν αξιοπρεπή χώρο για να ζήσουν αλλά οι συνθήκες που πρέπει να ξεπεραστούν γίνονται  ώρα με την ώρα πιο δύσκολες. Κάθε προσπάθεια να παρακαμφθούν και να ξεπεραστούν οι μορφές εμπορευματοποίησης συναντά πάντα την ισχυρή αντίσταση των υπαρκτών δυνάμεων της αδράνειας, και κάθε προσπάθεια που γίνεται για να αντιμετωπιστούν τα σοβαρά προβλήματα, έρχεται  αντιμέτωπη και πρέπει να υπερβεί  την αυξανόμενη πολυπλοκότητα του κόσμου. Αλλά σε αντίθεση με τους πολέμους όπου κανείς δεν κερδίζει και πάνω από τους οποίους αιωρείται μια διάχυτη αίσθηση της ήττας, στο μέτωπο του δομημένου περιβάλλοντος, φυσάει ένας αέρας ζωτικότητας γιατί  Αρχιτεκτονική είναι να κοιτάς την πραγματικότητα σαν βάση (κλειδί)  για την πρότασή σου.

    «Reporting from  the front» προτείνει να αποδείξει σε ένα πλατύ κοινό τι σημαίνει καλυτέρεψη της ποιότητας της ζωής δουλεύοντας στα όρια, σε δύσκολες συνθήκες, αντιμετωπίζοντας πιεστικές προκλήσεις Ή τι χρειάζεται για να είσαι στην πρώτη γραμμή αναζητώντας να καταχτήσεις νέα πεδία.

Θέλουμε να μάθουμε από εκείνες τις Αρχιτεκτονικές που παρά την έλλειψη μέσων, εξυψώνουν αυτό που είναι διαθέσιμο αντί να διαμαρτύρονται γι αυτό που λείπει. Θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι εκείνα τα εργαλεία σχεδιασμού που χρειάζονται για να ανατραπούν οι δυνάμεις εκείνες που προωθούν το ατομικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό όφελος, υποβαθμίζοντας το ΕΜΕΙΣ σε ένα πολύ απλό  ΕΓΩ θα θέλαμε να ενημερωθούμε για περιπτώσεις αντίστασης στην ελαχιστοποίηση και στην υπεραπλούστευση, που δεν  αποποιούνται την  αποστολή της Αρχιτεκτονικής να διεισδύει στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κατανοητό με ποιο τρόπο η  Αρχιτεκτονική μπορεί να εισαγάγει μια ευρύτερη έννοια του κέρδους: τον σχεδιασμό (progettazione) σαν προστιθέμενη αξία και όχι σαν προστιθέμενο κόστος ή την Αρχιτεκτονική σαν την παράκαμψη που οδηγεί πιο γρήγορα  στην ισότητα.

Θα παρουσιάσουμε περιπτώσεις και πρακτικές στις οποίες η δημιουργικότητα χρησιμοποιήθηκε για να καταχτήσει έστω και μια μικρή νίκη, γιατί όταν το πρόβλημα είναι μεγάλο, το να προχωρήσεις έστω και ένα χιλιοστό γίνεται σημαντικό. Γίνεται λοιπόν αναγκαίο  να προσαρμόσουμε την σημασία της λέξης  «επιτυχία» που έχουμε στην αντίληψή μας, γιατί οι κατακτήσεις στο μέτωπο είναι σχετικές και όχι απόλυτες.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι η μάχη για ένα καλύτερα δομημένο περιβάλλον είναι μια προσπάθεια συλλογική και χρειάζεται την δύναμη και την γνώση όλων μας. Για το λόγο αυτό θέλουμε αυτή η Βiennale να είναι περιεκτικότατη, να ακούσει ιστορίες, σκέψεις και εμπειρίες προερχόμενες από διαφορετικές αντιλήψεις.

Γι αυτό η 15 Διεθνής Έκθεση Αρχιτεκτονικής θα επικεντρωθεί και θα διδαχθεί από εκείνες τις Αρχιτεκτονικές που εξισορροπώντας την ευφυΐα  με την διορατικότητα, είναι σε θέση να ξεφύγουν από το status quo. Θέλουμε να παρουσιάσουμε παραδείγματα όπου παρά τις δυσκολίες ( ή χάρη σε αυτές) αντί να εκφραστούν (οι Αρχιτεκτονικές εννοεί) με υποταγή και πικρία , προτείνουν και πραγματοποιούν κάτι. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι στην πολύχρονη και συνεχή αντιπαράθεση για την ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος, δεν υπάρχει μόνο η ανάγκη αλλά και ο χώρος για δράση».

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε Αρχιτέκτονες  και αναφέρεται σε ένα θέμα που εννοείται ότι απασχολεί την Αρχιτεκτονική κοινότητα, η οποία θα μπορέσει να εκθέσει τις απόψεις της στην Biennale της Αρχιτεκτονικής στην Βενετία. Η αλήθεια όμως είναι ότι μέσω της Biennale  προωθούνται εξυπηρετούνται στηρίζονται και προπαγανδίζονται  από την Αστική Αρχιτεκτονική κοινότητα, οι στόχοι της κυρίαρχης τάξης, και αυτό δεν συμβαίνει τώρα, αλλά εδώ και αρκετά χρόνια, για να μην πω πάντα.  

Διαβάζοντας κανείς το κείμενο της δήλωσης του Αρχιτέκτονα  Aravena καταλαβαίνει  αμέσως  ποιος είναι ο στόχος της Έκθεσης. Στόχος είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι Αρχιτέκτονες να στηρίξουν με «ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΗΝ ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ». Αυτός είναι ο πραγματικός στόχος και η δήλωση του Αρχιτέκτονα Aravena περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία της αστικής Αρχιτεκτονικής για την στήριξη του στόχου αυτού. Ας δούμε το γιατί:

1. Η Αρχιτεκτονική έχει ιδεολογικό περιεχόμενο και ταξικό προσανατολισμό. Και είναι το ιδεολογικό της περιεχόμενο και ο ταξικός προσανατολισμός της ο λόγος για τον οποίο υπάρχει μεταξύ Αρχιτεκτόνων διαφορετική προσέγγιση στα θέματα της ποιότητας του δομημένου περιβάλλοντος. Οι «μάχες» λοιπόν και τα «μέτωπα» έχουν ταξικό προσδιορισμό, και υπάρχουν Αρχιτέκτονες που στηρίζουν και εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, και Αρχιτέκτονες που στηρίζουν και εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού. Ο ταξικός χαρακτήρας της Αρχιτεκτονικής και κατά συνέπεια των Αρχιτεκτόνων δεν είναι κάτι καινούργιο, γεννήθηκε με την γέννηση της καπιταλιστικής πόλης και η αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο παρατάξεις κρατάει από τότε. Βασικό χαρακτηριστικό των Αρχιτεκτόνων που εξυπηρετούν και στηρίζουν την κυρίαρχη τάξη είναι  ότι η Αρχιτεκτονική  είναι «αταξική».

Στην «αταξική» Αρχιτεκτονική πιστεύει και ο Αρχιτέκτονας Aravena γι αυτό και  μας μιλάει για «μάχες» και «μέτωπα» όπου από την μια πλευρά είναι «άνθρωποι», γενικά και απροσδιόριστα, που αναζητούν ένα «αξιοπρεπές περιβάλλον για να ζήσουν» και από την άλλη πλευρά είναι «δυνάμεις αδρανείς», αόρατες με υπερφυσικές όμως δυνατότητες, αφού παρά την «αδράνειά» τους αντιστέκονται  και δεν αφήνουν τους «ανθρώπους» να κατακτήσουν μια καλύτερη ποιότητα δομημένου περιβάλλοντος.

2. Αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας θα διαπιστώσουμε ότι σήμερα όλο και μεγαλύτερα τμήματα των λαών φτωχοποιούνται και αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης. Τα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν δεν τους επιτρέπουν να αναζητήσουν νέο καλύτερο περιβάλλον διαβίωσης, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν, αλλά προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να κρατήσουν τον χώρο που έχουν, για να μην γίνουν άστεγοι. Από την άλλη μεριά βλέπουμε ότι οι κυρίαρχες οικονομικές τάξεις έχουν βάλει ως στόχο σήμερα την υφαρπαγή της κατοικίας των λαών, με κάθε τρόπο, κόκκινα δάνεια, φόροι, κ.α. Τη δημόσια περιουσία την ξεπουλούν οι Κυβερνήσεις. Στόχος της κυρίαρχης τάξης είναι να περάσει στα χέρια της η ιδιοκτησία της κατοικίας των λαών, γιατί με τον τρόπο αυτό μετατρέπει την «μόνιμη διαμονή» των λαών σε «προσωρινή διαμονή» και την βοηθά να προχωρήσει στη ΓΚΕΤΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ και κατ’ επέκταση στη χώρα.

Αυτή τη ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ έχει αναλάβει ο Αρχιτέκτονας Aravena να ωραιοποιήσει αποκρύπτοντας την αλήθεια, για το λόγο αυτό μας μιλάει για μια πραγματική κατάσταση που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Η «αναζήτηση ενός αξιοπρεπούς χώρου διαβίωσης» είναι η «τεχνητή αναζήτηση» που θέλει να δημιουργήσει η κυρίαρχη τάξη, για να πετύχει τον  στόχο της. Ας μην ξεχνάμε αυτό που ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι όποτε η κυρίαρχη τάξη θέλει να επέμβει  στην πόλη, προκειμένου να εξυπηρετήσει δικά της συμφέροντα, πάντα τα συνδέει με «δήθεν» απαιτήσεις του λαού.

3. Απόδειξη ότι ο Αρχιτέκτονας  Aravena αναλαμβάνει να ωραιοποιήσει την «ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ» είναι αυτό που μας λέει  παρακάτω και μάλιστα κάποιοι τον θαύμασαν για αυτή την επινόηση : «Θέλουμε να μάθουμε από εκείνες τις Αρχιτεκτονικές που παρά την έλλειψη μέσων, εξυψώνουν αυτό που είναι διαθέσιμο αντί να διαμαρτύρονται γι αυτό που λείπει». Γιατί «διαθέσιμο» σήμερα είναι όλα εκείνα που στηρίζουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης και αυτό που «λείπει» είναι όλα εκείνα που στερούνται οι λαοί. Και αυτό γιατί  η ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος έχει «ταξικές προδιαγραφές» τις οποίες καθορίζει και διαχειρίζεται στην καπιταλιστική πόλη η κυρίαρχη οικονομικά τάξη, μέσω της πολιτικής ηγεσίας. Τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά  του δομημένου περιβάλλοντος της πόλης που επιβάλλει η πολιτική ηγεσία με τους νόμους  ( όροι δόμησης, χρήσεις γης, αναλογία κοινοχρήστων χώρων, αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο κλπ)  εκφράζουν  τον ταξικό προσανατολισμό  και της κυρίαρχης τάξης και της πολιτικής ηγεσίας. Και είναι αυτά τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά  τα οποία  σε στενή  σχέση με τις διάφορες μορφές εμπορευματοποίησης που ρυθμίζει η κυρίαρχη τάξη στηρίζοντας τα οικονομικά της συμφέροντα  καθορίζουν και την κατανομή των τάξεων στην πόλη, και την ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος στις κατώτερες τάξεις.

 Και ο Αρχιτέκτονας Aravena μας λέει να μην διαμαρτυρηθούμε γι αυτά που «λείπουν» από τον λαό.

4. Όλα τα υπόλοιπα που λέει ο Αρχιτέκτονας Aravena δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απαραίτητη «σάλτσα» προκειμένου να χρυσώσει το χάπι της «ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗΣ». Ας δούμε μερικά:

 «Θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι εκείνα τα εργαλεία σχεδιασμού που χρειάζονται για να ανατραπούν οι δυνάμεις εκείνες που προωθούν το ατομικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό όφελος, υποβαθμίζοντας το ΕΜΕΙΣ σε ένα πολύ απλό  ΕΓΩ». Τα εργαλεία σχεδιασμού υπάρχουν, είναι εκείνα που στηρίζουν τα συμφέροντα του λαού, και ανατρέπουν τα σχέδια της κυρίαρχης τάξης.

 «Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να γίνει κατανοητό με ποιο τρόπο η  Αρχιτεκτονική μπορεί να εισαγάγει μια ευρύτερη έννοια του κέρδους: τον σχεδιασμό (progettazione) σαν προστιθέμενη αξία και όχι σαν προστιθέμενο κόστος ή την Αρχιτεκτονική σαν την παράκαμψη που οδηγεί πιο γρήγορα  στην ισότητα». Η Αρχιτεκτονική ανάλογα με τον ταξικό προσανατολισμό της καθορίζει και τι είναι «προστιθέμενη αξία» ή τι είναι «προστιθέμενο κόστος». Όταν στηρίζει τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης τότε «προστιθέμενη αξία» είναι κάθε τι που ευνοεί την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της στην χρήση της πόλης, ενώ «προστιθέμενο κόστος» έχει κάθε τι που διατίθεται για την αναβάθμιση ή την συντήρηση των περιοχών της πόλης που προορίζονται για τις κατώτερες τάξεις. Η Αρχιτεκτονική δεν είναι  «Θεότητα» για να οδηγήσει στην ισότητα. Ας κατέβουμε από το τραίνο του ψευτοαριστοκρατισμού.

 «Θα παρουσιάσουμε περιπτώσεις και πρακτικές στις οποίες η δημιουργικότητα χρησιμοποιήθηκε για να καταχτήσει έστω και μια μικρή νίκη, γιατί όταν το πρόβλημα είναι μεγάλο, το να προχωρήσεις έστω και ένα χιλιοστό γίνεται σημαντικό.  Γίνεται λοιπόν αναγκαίο  να προσαρμόσουμε την σημασία της λέξης  «επιτυχία» που έχουμε στην αντίληψή μας, γιατί οι κατακτήσεις στο μέτωπο είναι σχετικές και όχι απόλυτες». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καλλιεργήσουμε στο λαό την νέα σημασία της λέξης «επιτυχία». Δεν θα εξετάσουμε ποιος έκανε το «πρόβλημα μεγάλο», ούτε θα προσπαθήσουμε να τον σταματήσουμε, να τον ανατρέψουμε ούτε καν να το διανοηθούμε, αλλά θα αρκεστούμε στην επιτυχία του «ενός χιλιοστού». Θα έχουμε δηλαδή την «Αρχιτεκτονική του ενός χιλιοστού» για τον λαό και την «Αρχιτεκτονική των 999 χιλιοστών» για την κυρίαρχη τάξη.

Ο Αρχιτέκτονας Aravena με την «εμπνευσμένη δήλωσή» του, υπηρετώντας πιστά την κυρίαρχη τάξη,  θέλει να μας πείσει ότι δεν πρόκειται για  ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ αλλά για μια άλλη «θεώρηση της Αρχιτεκτονικής». Και αυτό γιατί θέλει με τον τρόπο αυτό να παρασύρει όσο το δυνατόν περισσότερους Αρχιτέκτονες να στηρίξουν τον στόχο αυτό, και για το λόγο αυτό απογυμνώνει την Αρχιτεκτονική από κάθε ιδεολογικό στοιχείο, την αποταξικοποιεί  και την μεταμορφώνει σε «υπερφυσική δύναμη»  που έχει το προνόμιο να «γίνει η παράκαμψη που θα οδηγήσει πιο γρήγορα στην ισότητα».

Και ερχόμαστε τώρα στον ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ που σαν υπεύθυνος «Επίτροπος» επέλεξε τον τίτλο του θέματος με το οποίο θα παρουσιαστεί στην Έκθεση «Επινοώντας στο εργοτάξιο της κρίσης» και λέει στην ανακοίνωσή του μεταξύ άλλων: «καλώντας ανοιχτά σε συμμετοχή όλους τους Έλληνες Αρχιτέκτονες, έρχεται να προβάλλει με έναν ουσιαστικά συλλογικό τρόπο, την ήδη διαπιστωμένη αγωνία τους, με κύριο ζητούμενο τον επαναπροσδιορισμό του αρχιτεκτονικού αντικειμένου, αλλά και την αποτίμηση της ευρύτερης πραγματικότητας, έτσι όπως διαμορφώνεται στις μέρες μας……. Το κύριο ερώτημα που τίθεται είναι το πώς η Ελλάδα, ταυτόχρονα χώρα σε κρίση αλλά και διεθνές μονοπάτι – σταυροδρόμι  πληθυσμιακών ροών, καταγράφει και επαναπροσδιορίζει την αρχιτεκτονική πράξη, σε σχέση με τις νέες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που διαμορφώνονται στην εποχή μας. Και πιο συγκεκριμένα το πώς, ένα τέτοιο πλαίσιο, ωθεί στην ανεύρεση πιθανών νέων προτάσεων και σχεδιαστικών μεθόδων μέσα στη συνθήκη της εξαναγκαστικής λιτότητας και φτωχοποίησης, αλλά και στην προοπτική υπέρβασής τους».

Και ο Aravena βρήκε τον πρώτο θερμό θαυμαστή και υποστηρικτή. Και είναι υπερήφανη η «αριστερή»  ηγεσία του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων για την «επινόηση» του τίτλου. Φιλοδόξησε να γίνει η πρώτη «αριστερή» ηγεσία που θα πραγματοποιήσει το «όνειρο» της κυρίαρχης τάξης που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «ΓΚΕΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ με ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ».  

---

[1] Το κείμενο έχει μεταφραστεί από εμένα από την Ιταλική ανακοίνωση.  http://www.archiportale.com/news/2015/09/architettura/biennale-di-architettura-2016-presentato-il-tema_47490_3.html                                                  

Το περιοδικό «Αρχιτέκτονες» αρωγός στην εξυπηρέτηση των «νέων συμφερόντων» της κυρίαρχης τάξης

Περιβάλλον: Κυκλοφόρησε το 16 τεύχος του περιοδικού «Αρχιτέκτονες». Πρόκειται για μία έκδοση του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ και στο σημείωμα της σύνταξης αναφέρονται τα εξής: «Η περιοδική έκδοση “αρχιτέκτονες” επιστρέφει με ένα συλλογικό τεύχος. Πρόκειται για μια από κοινού προσπάθεια καταγραφής και διερεύνησης του νέου(;) δυνητικού αντικειμένου της αρχιτεκτονικής πράξης στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα και σε συσχετισμό με το διεθνές περιβάλλον. Τα τελευταία χρόνια, ως μέρος μιας διεθνούς τάσης, υποκινούμενη σε σημαντικό βαθμό και από την κρίση, η αρχιτεκτονική στην Ελλάδα μετατοπίζεται από την κατασκευή του χώρου στη διαχείρισή του. Μέσα από μια πλήθος δράσεων, εργαστηρίων, ερευνών, αστικών ξεναγήσεων, χαρτογραφήσεων, ουτοπικών διαγωνισμών, καλλιτεχνικών προσεγγίσεων και αντίστοιχων μεταπτυχιακών, διαμορφώνεται ένα καινούριο προφίλ αρχιτέκτονα, αυτό του παιδαγωγού-διαμεσολαβητή- ερμηνευτή όχι μόνο της σύγχρονης ιστορίας της πόλης, των κτισμάτων και του δημόσιου χώρου της, αλλά κυρίαρχα ενός αρχιτέκτονα ερμηνευτή-διαμεσολαβητή στη μετατόπιση του τρόπου ζωής και πρόσληψης, με δημιουργικό τρόπο, των αστικών προκλήσεων. Πρόκειται για προσωρινή απάντηση στην κρίση, απλή προσθήκη στο βιογραφικό, εθελοντική προσφορά, μόνιμη δυνατότητα επαγγελματικής διεξόδου ή εντέλει οι παραπάνω πρακτικές διευρύνουν και εμπλουτίζουν ριζικά το πεδίο της αρχιτεκτονικής; Προσπαθώντας να σχηματοποιήσουμε το «νέο πεδίο», παρουσιάζουμε τις δικές σας προσωπικές εμπειρίες και τοποθετήσεις που διερμηνεύουν τον ρόλο του «αρχιτέκτονα» στην Ελλάδα τώρα.»[i]

Αρχιτέκτονας: Το διάβασα. Και διάβασα και όλα τα άρθρα που έχει το Περιοδικό. Τέτοια υπομονή είχα.

Περιβάλλον: Γιατί;

Αρχιτέκτονας: Γιατί  βλέπω να προωθούνται  πάλι μέσα από τις σελίδες του περιοδικού, απόψεις και θέσεις που μόνο προοδευτικές δεν είναι. Αλλά ας ξεκινήσουμε από το κείμενο της επιτροπής σύνταξης του περιοδικού. Αρχικά τρείς παρατηρήσεις:

 1. Η «αρχιτεκτονική πράξη», δηλαδή η αρχιτεκτονική επέμβαση στο χώρο είτε σε επίπεδο κτιρίων είτε σε επίπεδο πόλης, έχει ιδεολογικό περιεχόμενο και ταξικό προσανατολισμό. Η «καπιταλιστική ταξική πόλη»  εκφράζει την «αρχιτεκτονική πράξη της κυρίαρχης τάξης», γιατί διέπεται από νόμους και κανόνες που στηρίζουν τα συμφέροντά της στη διαχείριση του χώρου της πόλης. 

2. Το « νέο δυνητικό αντικείμενο της αρχιτεκτονικής πράξης στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα»   έχει να κάνει με την «μετατόπιση της κυρίαρχης τάξης σε άλλους τρόπους εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας του δομημένου  και αδόμητου χώρου  της πόλης, και κατ’ επέκταση της χώρας» και όχι με την μετατόπιση της «Αρχιτεκτονικής από την κατασκευή του χώρου στη διαχείριση του».

3.  Η «μετατόπιση» αυτή της κυρίαρχης τάξης σε νέους τρόπους εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας του δομημένου και αδόμητου χώρου της πόλης, συνοδεύεται με μια σειρά νόμων και κανόνων που στηρίζουν τα συμφέροντα της τάξης αυτής στο νέο πεδίο που θέλει να επέμβει. Είναι οι νέοι κανόνες που διέπουν την «διαχείριση του χώρου» της πόλης. Η «διαχείριση» λοιπόν του χώρου της πόλης είναι στα χέρια της κυρίαρχης τάξης.    

 Η κυρίαρχη τάξη σήμερα στη χώρα μας, προκειμένου να πραγματοποιήσει τον σκοπό της που δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση των νέων συμφερόντων της σε βάρος του λαού, έχει ανάγκη να δημιουργήσει ένα επιστημονικό προσωπικό, που θα την στηρίξει, στη «νέα διαχείριση του χώρου» που θέλει να επιβάλλει και θα «διεκπεραιώσει» για λογαριασμό της τις διαδικασίες που θα της εξασφαλίσουν και τα κέρδη της και την κυριαρχία της.

 Και το  Περιοδικό «Αρχιτέκτονες», και με το κείμενο της σύνταξης και με τα άρθρα που δημοσιεύονται σ’ αυτό γίνεται αρωγός στην εξυπηρέτηση των «νέων» συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης στη χώρα μας, και αναλαμβάνει να στολίσει με «φανταχτερούς τίτλους» τον «ρόλο του νέου διεκπεραιωτή Αρχιτέκτονα» που χρειάζεται η κυρίαρχη τάξη για την επίτευξη του σκοπού της, και  μας λέει ότι «στη σημερινή πραγματικότητα δημιουργείται ένα καινούργιο προφίλ Αρχιτέκτονα αυτό του «Παιδαγωγού-διαμεσολαβητή- ερμηνευτή». Άλλα δεν μας λέει, και δεν ντρέπεται που δεν το λέει,  «Παιδαγωγού» τίνος και με ποιόν ιδεολογικό προσανατολισμό, «διαμεσολαβητή» ανάμεσα σε ποιους και με ποια ταξική θέση, «ερμηνευτή» με ποια ιδεολογική σκοπιά.

---

[i] http://www.syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr/2015/10/16.html#more

  http://www.sadas-pea.gr/architektones-periodiki-ekdosi-tou-sadas-pea-tefchos-16-periodos-g-oktovrios-2015/

Το σύνθημα: «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο» και το δόγμα: «Βαφτίζουμε τα «δικαιώματα» του λαού «προνόμια», και τα «προνόμια» της ολιγαρχίας «δικαιώματα»»

Περιβάλλον: Ο κ. Τσίπρας προκήρυξε εκλογές με το σύνθημα «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο».

Αρχιτέκτονας: Μόνο που δεν μας λέει πιο είναι το «παλιό». Δηλαδή ο Κουρής είναι «καινούργιο» που πήγε στο κανάλι του να δώσει συνέντευξη; Ο Πανούσης που παρά τις διαμαρτυρίες του λαού και ιδίως των νέων, τον κράτησε στο Υπουργείο και τον αναβάθμισε κιόλας είναι «καινούργιο»; Ο Σπίρτζης είναι «καινούργιο»; Ο Παπάς με τα «περσινά ξινά σταφύλια» είναι «καινούργιο»; Ο Φίλης με το «τεφτέρι» στο χέρι είναι  «καινούργιο»;  

Περιβάλλον: Τότε γιατί χρησιμοποιεί αυτό το σύνθημα;

Αρχιτέκτονας: Κάποτε στην Ιταλία στην δεκαετία του 70 υπήρχε ένας δημοσιογράφος της RAI2 Emmanuele Rocco λεγότανε, που έκανε μια εκπομπή και εξηγούσε γιατί οι πολιτικοί χρησιμοποιούν στον πολιτικό τους λόγο κάποια συνθήματα και τι θέλουν να πουν με αυτά. Και όταν κάποτε τον ρώτησαν γιατί κάνει αυτή την εκπομπή είπε «για να μπορεί ο λαός να καταλαβαίνει όταν ακούει τους πολιτικούς και όχι να τους ακολουθεί χωρίς να κατανοεί την πραγματική αλήθεια».

Μια  αλήθεια λοιπόν είναι ότι στην προηγούμενη  Κυβέρνηση ο κ. Τσίπρας μάζεψε αρκετό «παλιό».

Μια άλλη αλήθεια είναι ότι το ποσοστό του ΌΧΙ στο δημοψήφισμα (σχεδόν 62%) ο κ. Τσίπρας το παρέδωσε σε ότι πιο «παλιό» υπάρχει στην χώρα μας. Και ζήτησε από αυτό το «παλιό» να τον στηρίξει για να μην επικρατήσει το «καινούργιο».

Μια άλλη αλήθεια είναι ότι σε αγαστή συνεργασία με το «παλιό» πέρασε μέσα στη Βουλή το «τρίτο μνημόνιο».

Μια άλλη αλήθεια είναι ότι στηρίχτηκε σε ότι πιο «παλιό» για να συκοφαντήσει όποιον στήριζε το «καινούργιο».

Μια άλλη αλήθεια είναι ότι χρησιμοποίησε ότι πιο «παλιό» υπήρχε στις διαδικασίες τις κομματικές για να βγάλει από τη μέση το «καινούργιο». Ενώ υπήρχε απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για Συνέδριο παραιτήθηκε και προκήρυξε εκλογές. Έτσι ανάγκασε το «καινούργιο» να αποχωρήσει, και κράτησε την «σφραγίδα» του κόμματος, και τον τίτλο «Αριστερά».

 Αυτό το τελευταίο ήταν και το χειρότερο.

Όταν λοιπόν ο κ. Τσίπρας λέει «ξεμπερδεύουμε με το παλιό» εννοεί «ξεμπερδεύουμε με τον λαό που δεν φοβήθηκε που δεν πειθάρχησε και ψήφισε περήφανα ΌΧΙ, ξεμπερδεύουμε με τους βουλευτές που δεν ψήφισαν το μνημόνιο, ξεμπερδεύουμε με τις δημοκρατικές διαδικασίες και στο κόμμα και στην Βουλή, ξεμπερδεύουμε με την νεολαία που θέλει να γκρεμίσει ότι σάπιο και αναχρονιστικό και να χτίσει τη νέα Ελλάδα».

 Αυτό ο κ.Τσίπρας θεωρεί «παλιό».

Ξέρεις υπάρχει ένα «δόγμα» που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη που λέει ότι: «Βαφτίζουμε τα «δικαιώματα» του λαού  «προνόμια», και τα «προνόμια» της ολιγαρχίας  «δικαιώματα».  Δίνουμε ή  καταργούμε μόνο «προνόμια» του λαού, δίνουμε ή καταργούμε μόνο «δικαιώματα» της ολιγαρχίας».

 Αυτό το «δόγμα» ασπάστηκε ο κ. Τσίπρας.

 Περιβάλλον: Λέει όμως «κερδίζουμε το αύριο».

Αρχιτέκτονας: Ξέρεις στην δεκαετία του ’50 στα «μπακάλικα» της χώρας υπήρχε μια ταμπέλλα σταθερή που έλεγε «Βερεσέ σήμερα δεν έχει, αύριο έχει». Αυτή  έβλεπες κάθε μέρα που πήγαινες να ψωνίσεις, και το «αύριο» δεν ερχότανε ποτέ. Αυτό σημαίνει το «κερδίζουμε το αύριο».  

Το «Αριστερό Μνημόνιο» και το δόγμα «Η Δημοκρατία πρέπει να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των αγορών»

Περιβάλλον: Το τρίτο «Μνημόνιο» ήρθε. Το έμαθες; Ο κ. Τσακαλώτος πήρε και εύσημα στο Eurogroup. Η «ατάκα» γράφει το «Κουτί της Πανδώρας» του κ. Τσακαλώτου ότι η «συμφωνία ψηφίστηκε από περισσότερο από τα  2/3 της Βουλής» χαιρετίστηκε με ικανοποίηση από τον κ. Σόϊμπλε, ενώ στην επισήμανση του Ισπανού Υπουργού ότι το 1/3 του ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισε την συμφωνία είπε: « Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, ο Πρωθυπουργός ελέγχει την κατάσταση».  

Αρχιτέκτονας: Όλα καλά και όλα ωραία λοιπόν. Να καθιερωθεί η 14 Αυγούστου «εθνική γιορτή». Να γιορτάζουμε την επιτυχία της Κυβέρνησης της «Αριστεράς» που σε μια νύχτα (αυτή της 5^ης του Ιούλη) «ωρίμασε». Μόνο που όταν η «ωριμότητα» γίνεται σε τόσο «ασφυκτικό» χρονικό διάστημα έχει ανάγκη από «ενέσεις ταχείας ωρίμανσης» δηλαδή από  «αναβολικά» που όπως όλοι  ξέρουμε πολλές φορές έχουν και παρενέργειες,  που οδηγούν σε «μεταλλάξεις» χωρίς επιστροφή και στην «εξάρτηση». Υπάρχουν τα «ακριβά αναβολικά» που πουλιούνται στα φόρα της Ευρώπης, και πουλιούνται μόνο σε πρωθυπουργούς, και τα «φτηνά αναβολικά» που πουλιούνται στην «εσωτερική αγορά» των ΜΜΕ. Και το Μαξίμου αγόρασε και από τα δύο. Και πήρε μεγάλες δόσεις και από τα δύο.

Και ξαφνικά το πολιτικό τοπίο άλλαξε.

Ο Βαρουφάκης οδηγήθηκε στην παραίτηση, τα λουλουδάτα πουκάμισα δεν εκπέμπουν θετικά στοιχεία «υποταγής» στο περιβάλλον της Ευρώπης, και αντικαταστάθηκε από τον κ. Τσακαλώτο ό οποίος «έχει και χιούμορ» στο εσωτερικό, στο εξωτερικό φοράει τον «μανδύα» του «συνετού οσφυοκάμπτη», και είναι και «Μαρξιστής» γιατί έχει και μπλουζάκι με την φωτογραφία του Μαρξ στην «καρδαρόμπα» του.

Η Βαλαβάνη οδηγήθηκε στην παραίτηση γιατί «πήρε πρωτοβουλίες» χωρίς «έγκριση» και επειδή θα έπαιρνε και άλλες που θα περιόριζαν ή και θα καταργούσαν την «πώληση των αναβολικών της εσωτερικής αγοράς», οι μεγαλύτερες εταιρείες πώλησης «αναβολικών» ανέλαβαν την «καμπάνια» «δυσφήμισης της Βαλαβάνη και διαφήμισης των προϊόντων τους». Και το Μαξίμου ποτέ δε είδε το «σποτ» της «δυσφήμισης» έβλεπε  όμως καθημερινά το «σποτ» της «διαφήμισης» και έμενε ικανοποιημένο από την «προώθηση του προϊόντος».

Οι  ίδιες «εταιρείες» έκαναν τον Λαφαζάνη «μποκαδόρο» τον Στρατούλη «τσιράκη του» και έλαμψαν με τις ικανότητες των στελεχών τους στην «προώθηση των προϊόντων τους».

Και ερχόμαστε τώρα στην Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν. Για δύο λόγους. Πρώτα γιατί η θέση της είναι θεσμική αφού ως Πρόεδρος της Βουλής, έχει λόγο στην διαδικασία λειτουργίας της, και δεύτερο έχει το δικαίωμα να μιλά στη Βουλή όποτε κρίνει η ίδια ότι πρέπει να μιλήσει.   Εδώ οι «εταιρείες πώλησης αναβολικών» σήκωσαν τα χέρια ψηλά, και ζήτησαν βοήθεια από αυτούς που τιμούν σήμερα το «προϊόν» τους αφού μέσα σε μια νύχτα τους βοήθησε από «ανώριμοι» να γίνουν «ώριμοι». Και δημιουργήθηκε ουρά από «ώριμους» που εκδήλωσαν την επιθυμία να συνεργαστούν.

Η συνεργασία αυτή οργανώθηκε με το σύνθημα «ή πείθεται να πάρει «αναβολικά» και να «ωριμάσει» ή την «τελειώνουμε»».

Αλλά η Ζωή όχι μόνο δεν δέχτηκε να πάρει τα «αναβολικά ταχείας ωρίμανσης» αλλά τόλμησε μέσα στην Βουλή να καταγγείλει τις «εταιρείες πώλησης αναβολικών» και τους «πωλητές τους». Και αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, θύμωσε ο «μέντορας», θύμωσε ο «στενός φίλος και συνεργάτης», θύμωσε ο «κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος με το μπλοκάκι στο χέρι», θύμωσε ο Υπουργός με το «μπλαζέ και βαριεστημένο ύφος», θύμωσε ο Υπουργός που πουλάει «χιούμορ» και εκδήλωσε και την έκπληξή του γιατί κάποιοι δεν καταλαβαίνουν το «χιούμορ» του.

«Θυμώσανε» με την Ζωή και γιατί υποστήριξε, ότι πρέπει να μιλήσουν οι Βουλευτές στη Βουλή, ότι πρέπει να ακουστούν οι φωνές των «φορέων» κοινωνικών ομάδων, ότι πρέπει να διασφαλιστούν οι ελάχιστες δημοκρατικές διαδικασίες που προβλέπονται από το Σύνταγμα και τον κανονισμό  της Βουλής.

Αλλά όλα αυτά δεν αφορούν πια το Μαξίμου αφού η «ωριμότητα» η σημερινή λέει ότι «Η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις  των αγορών» από το δόγμα της Μέρκελ που λέει ότι «Η Δημοκρατία πρέπει να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των αγορών».

Αυτή ήταν η «προσαρμογή» που έπρεπε να εφαρμοστεί προχθές στη Βουλή. Αυτή ήταν η «απαίτηση του Μαξίμου». Για το λόγο αυτό ο κ. Φίλης με το «μπλοκάκι» στο χέρι έλεγε σε όλους τους τόνους ότι πρέπει να ελαχιστοποιηθούν χρονικά όλες οι διαδικασίες της Βουλής. Ας μη μιλήσουν οι Βουλευτές, δεν χρειάζεται, τι να πουν, ότι δεν συμφωνούν με το «Αριστερό Μνημόνιο», δεν μας χρειάζονται τέτοιες απόψεις, να μιλήσουν μόνο οι εισηγητές που ξέρουμε ότι το στηρίζουν. Δεν χρειάζεται να ακουστούν μέσα στη Βουλή οι απόψεις των«φορέων»,, γιατί, να μας πουν ότι θίγονται, δεν μας χρειάζεται, θα μιλήσει ο αρμόδιος Υπουργός που θα ισχυριστεί ότι δεν θίγονται απλώς δεν κατάλαβαν τι γράφει η «συμφωνία». Το «χαρτί» με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας μας χρειάζεται, όλα τα άλλα είναι επουσιώδη.

Σ’ αυτό το πλαίσιο «προσαρμογής» ήταν και η «αποχώρηση» του Πρωθυπουργού και όλου του Υπουργικού Συμβουλίου από την αίθουσα της Βουλής, όταν στο βήμα ανέβηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Και αποχώρησαν γιατί πια πιστεύουν ότι το Σύνταγμα και ο κανονισμός της Βουλής πρέπει να προσαρμοστεί στις «απαιτήσεις των αγορών», πράγμα που σημαίνει ότι η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος το άρθρο 120 σήμερα, το 114 που λέγαμε παλιά, θα παραμείνει αλλά θα παραμείνει για λόγους διακοσμητικούς.

Και δεν θέλανε να ακούσουν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να τους υπενθυμίζει το ουσιαστικό περιεχόμενο της ακροτελεύτιας διάταξης του Συντάγματος.

Το «δικαίωμα στη στέγη» είναι «ταξικό δικαίωμα» και σ’ αυτό πρέπει να πάρουμε θέση.

Περιβάλλον: Πολύ μεγάλη συζήτηση γίνεται σήμερα για το «δικαίωμα στη στέγη». Έχουν γραφεί πολλά, πρόσφατα δε έγινε και μια διεθνής  συνάντηση «για το δικαίωμα στη στέγη» στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Μετσόβιου.  

Αρχιτέκτονας: Για το δικαίωμα στη στέγη ποιανού; Δικαίωμα στη στέγη  έχουν όλοι οι άνθρωποι. Το «δικαίωμα στη στέγη» όμως στις καπιταλιστικές κοινωνίες το στερούνται  τα λαϊκά στρώματα, όπως στερούνται το «δικαίωμα στην μόρφωση, την υγεία, την εργασία, τον πολιτισμό….». 

Περιβάλλον: Τι θες να πεις;

Αρχιτέκτονας:  Το θέμα είναι ταξικό και πρέπει να το δούμε μέσα από την πολιτική-κοινωνική-οικονομική του σκοπιά. Στη συζήτηση που κάναμε στις 14/4/2013 με θέμα «Ξανασκέψου- Αυτή τη φορά πρέπει να κερδίσει ο λαός» σου είχα πει πώς η κυρίαρχη τάξη στη χώρα μας ουσιαστικά μετέτρεψε το «δικαίωμα του λαού στη στέγη»  σε « δήθεν φιλανθρωπική παραχώρηση της κυρίαρχης τάξης  στον λαό» η οποία όμως είχε βαρύ για το λαό «ανταποδοτικό τίμημα» οικονομικό –πολιτικό –κοινωνικό. Το «δικαίωμα στη στέγη του λαού» η κυρίαρχη τάξη στη χώρα μας με την οικιστική πολιτική που εφάρμοσε εξασφάλισε τα οικονομικά οφέλη της τάξης της, καλλιέργησε στον λαό πολιτικές πεποιθήσεις που συντηρούσαν την παραμονή της στην εξουσία, πριμοδότησε αντιλαϊκές  κοινωνικές συμπεριφορές εξυπηρετικές στα συμφέροντά της, αποπροσανατολιστικές όμως για τον λαό και τα συμφέροντά του.

 Περιβάλλον: Τώρα όμως με τα «κόκκινα δάνεια», με τις «εξώσεις» και τους «πλειστηριασμούς» απειλείται πάλι το δικαίωμα του λαού στη στέγη.  Με τα θέματα αυτά ασχολήθηκε και η διεθνής συνάντηση που έγινε στην Αρχιτεκτονική Σχολή. Δεν πρέπει να γίνει κάτι γι αυτό;

Αρχιτέκτονας: Και βέβαια πρέπει να γίνει. Η κυρίαρχη τάξη ξεκίνησε από τις πιο ευάλωτες τάξεις να εφαρμόζει το σχέδιό της που δεν είναι τίποτε άλλο από την «αρπαγή της ιδιοκτησίας του λαού». Αυτός είναι ο στόχος της. Και είναι αυτός ο στόχος της γιατί η οικιστική πολιτική που ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια  δεν εξυπηρετεί  πια τα οικονομικά συμφέροντά της, αφού έχουμε κορεσμό του δομημένου περιβάλλοντος στην χώρα μας. Οι πόλεις δεν μπορούν πια να επεκταθούν. Αυτό λοιπόν που μένει είναι η ανακατάταξη των λαϊκών τάξεων στην πόλη. Η ανακατάταξη των λαϊκών τάξεων στην πόλη είναι αυτή που θα της εξασφαλίσει κέρδη. Είναι αυτό που η κυρίαρχη τάξη ονομάζει «επανάχρηση γης» «αναβάθμιση υποβαθμισμένων περιοχών», «επανάχρηση ιστορικών κέντρων» κ.α.

 Η μορφή της ιδιοκτησίας όμως που υπάρχει στην χώρα μας, και υπάρχει γιατί αυτή «πριμοδοτήθηκε» τα προηγούμενα χρόνια αφού εξυπηρετούσε καλύτερα τις ντόπιες κυρίαρχες δυνάμεις, είναι η «μικρή ακίνητη περιουσία». Σήμερα η μορφή ιδιοκτησίας αυτή  καθυστερεί την πραγματοποίηση των κερδοσκοπικών σχεδίων που θέλει η κυρίαρχη τάξη να εφαρμόσει στο «δομημένο» και όχι μόνο περιβάλλον της χώρας. Για το λόγο αυτό και σε συνεργασία με τα «αρπαχτικά επενδυτικά ξένα συμφέροντα» τα ντόπια «αρπαχτικά» έχουν εξαπολύσει επίθεση  στη λαϊκή στέγη και όχι μόνο, προκειμένου η ακίνητη περιουσία του λαού να περάσει στην ιδιοκτησία τους. Αυτό θα τους επιτρέψει να έχουν τον πλήρη έλεγχο στη διαχείριση του δομημένου περιβάλλοντος της χώρας, πράγμα που σημαίνει ότι θα ελέγχουν την ποιότητα της στέγης, την ποιότητα της πόλης, την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων. Θα τους επιτρέψει δε, και αυτό θα είναι το μεγαλύτερο κέρδος γι αυτούς, να καθορίζουν τα «όρια» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού, να καθορίζουν δηλαδή το μέγεθος της «σκλαβοποίησης» του λαού. Αυτός είναι ο στόχος των «αρπαχτικών» σήμερα.

Αυτόν το «στόχο» των «αρπαχτικών» είναι υποχρεωμένη η Επιστημονική κοινότητα των Αρχιτεκτόνων να μην επιτρέψει να πραγματοποιηθεί. Για να το κάνει όμως αυτό πρέπει να αποφασίσει να «εκτεθεί», να βγει «μπροστάρης» στην στήριξη του λαού. Και μιλάμε βέβαια για την αριστερή  επιστημονική κοινότητα. Και δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν το έχουμε δει μέχρι σήμερα. Αντίθετα βλέπουμε και σήμερα, ένα τμήμα αυτής της «επίσημης αριστερής κοινότητας» να μη βλέπει ή να κάνει πως δεν βλέπει τον «στόχο» των «αρπαχτικών» αλλά να απομονώνει μια σειρά  «μέσων» που χρησιμοποιούν για την επίτευξη του «στόχου», «μέσα» που οπωσδήποτε δημιουργούν προβλήματα στο λαό, προβλήματα όμως που είναι  έξω από το δικό της επιστημονικό πεδίο, τα «κόκκινα δάνεια» οι «πλειστηριασμοί» και οι «εξώσεις» ανήκουν στο επιστημονικό πεδίο των Νομικών και Οικονομικών επιστημών, και να δείχνει μια υπέρμετρη αγωνιστικότητα να λύσει τα προβλήματα αυτά, ενώ γνωρίζει ότι δεν μπορεί.  Αντίθετα σιωπά, σε θέματα που συνδέονται άμεσα με το δικό της επιστημονικό πεδίο, όπως είναι τα  προνόμια των «αρπαχτικών» που η προηγούμενη Κυβέρνηση έχει νομοθετήσει, και η σημερινή «αριστερή» Κυβέρνηση διατηρεί, νόμοι που «πριμοδοτούν και στηρίζουν» τον «στόχο» των ντόπιων και ξένων «αρπαχτικών», όπως είναι το άρθρο 10 και 11 του ΝΟΚ (Νέος Οικοδομικός Κανονισμός). Τα άρθρα 10 και 11 του ΝΟΚ φωνάζουν από τον Απρίλιο του 2012 ότι είναι αυτά που με αντισυνταγματικό τρόπο «πριμοδοτούν και στηρίζουν» τα «συμφέροντα» των «αρπαχτικών» σε βάρος του λαού, αλλά κάνουν πως δεν ακούν. 

Το ίδιο έκαναν και το 2010 με τον Νόμο 3843/2010 για τους «ημιυπαίθριους» όπως ονομάστηκε, όταν δηλώνανε ότι «ήταν ένα θέμα που έπρεπε να τακτοποιηθεί» αλλά δεν μίλησαν καθόλου για τους υπόλοιπους χώρους που μπήκαν στη ρύθμιση (μηχανολογικοί όροφοι, υπόγεια που γίνανε ισόγεια, κλειστές θέσεις στάθμευσης στην piloti που γίνανε καταστήματα, pilotes που κλείσανε και γίνανε καταστήματα ή διαμερίσματα, κ.α.) ούτε διαμαρτυρήθηκαν για τον τρόπο υπολογισμού της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, έχουμε μιλήσει παλαιότερα γι αυτό, ούτε για την διάθεση των πόρων του «ειδικού προστίμου» για την περιβαλλοντική  αποκατάσταση  των περιοχών.

Το ίδιο έκαναν και με τον νόμο 4014/2011 που τροποποιήθηκε με τον νόμο 4178/2013 για τα «αυθαίρετα», έχουμε μιλήσει πριν από λίγο καιρό γι αυτό.

Η ανάπτυξη του αστικού χώρου στην χώρα μας, έχει ιδιαιτερότητες που δεν έχουν καμία ομοιότητα με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση, ήταν επιλογές της κυρίαρχης τάξης της χώρας μας. Και δεν έγιναν χωρίς σκοπό. Ο «μηχανισμός της αντιπαροχής» είχε «οικονομικό-πολιτικό - κοινωνικό» περιεχόμενο όπως επίσης και η «μαζική αυθαίρετη δόμηση» σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους. Το να απογυμνώνουμε τον «μηχανισμό αντιπαροχής» από το οικονομικό-πολιτικό –κοινωνικό του περιεχόμενο και να το περιορίζουμε σε απλή «εμπορευματοποίηση της στέγης» ένα σκοπό έχει, να αποφύγουμε να πάρουμε θέση πολιτική, το «εμπόρευμα» είχε ταξικές προδιαγραφές, απέναντι στα πραγματικά προβλήματα του λαού. Το ίδιο ισχύει και για την «μαζική παραγωγή αυθαιρέτων» στη χώρα μας. Οι Αρχιτέκτονες και οι Αρχιτεκτονικές Σχολές απαξίωσαν την πρώτη μεταπολεμική παραγωγή αυθαιρέτων, των φτωχών αυθαιρέτων, απαξίωσαν τα αυθαίρετα των φτωχών εξοχικών, αν και τότε εμπλέχτηκαν με την παραγωγή των πλουσίων αυθαιρέτων (πολυτελείς βίλες, μεγάλα ξενοδοχεία κ.α), και με τα τελευταία σιώπησαν αφού πήραν μέρος ενεργό στην τελευταία παραγωγή, αλλά ποτέ δεν αποδέχτηκαν ότι η συμμετοχή τους ήταν ενεργή, γι αυτό και κυκλοφορούσαν απόψεις  ότι τάχα «οι ιδιοκτήτες υπογράφουν τις δηλώσεις» ότι «ο ΓΟΚ περιορίζει την καλή Αρχιτεκτονική» κ.α.

Το «δικαίωμα στη στέγη» είναι «ταξικό δικαίωμα» και σ’ αυτό πρέπει να πάρουμε θέση.

Άκου Αλέξη

Άκου Αλέξη. Η ιδεολογία της αριστεράς βασίζεται στον γνήσιο κοινωνικό ανθρωπισμό, όπου η θεωρία επιβεβαιώνεται στην πράξη, και η πράξη επαληθεύει τη θεωρία. Η ιδεολογία του αστικού ανθρωπισμού βασίζεται στα συμφέροντα της κυρίαρχης κάθε φορά τάξης, η οποία προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία, προσαρμόζει κάθε φορά την θεωρία της στα συμφέροντά της, και καλλιεργεί στον λαό ψεύτικα ιδανικά, ψεύτικα διλήμματα, παραπλανητικά συνθήματα. 

Χθες έδωσες μια συνέντευξη σε δύο δημοσιογράφους, όπου ο αστικός ιδεολογικός προσανατολισμός σου σε οδήγησε στο να προσπαθείς να μας πεις ότι θεωρία και πράξη είναι πράγματα ασύνδετα. Λυπάμαι αλλά αυτό δεν είναι αριστερή θέση. Είναι η θέση ενός αστού προοδευτικού (ίσως) πολιτικού που ετοιμάζεται να κάνει δεξιά στροφή. 

Αυτό όμως δεν σου επιτρέπει να προσπαθείς να υποβιβάσεις ανθρώπους που δεν θα προχωρήσουν μαζί σου στην δεξιά στροφή που ετοιμάζεσαι να κάνεις. Στηρίχτηκες σε πρόσωπα που μας είπανε ότι είναι "παλιά ξυνά σταφύλια" η διαμαρτυρία για την επιλογή του Ταγματάρχη στην ΕΡΤ, Στηρίχτηκες σε πρόσωπα που ετοίμαζαν την δεξιά στροφή σου. Το λάθος είναι δικό σου. 

Για την ανεργία στον κλάδο των Μηχανικών: Έχουμε καταλάβει ότι έχουμε τον λαό απέναντί μας; Έχουμε καταλάβει ότι ο λαός πια δεν μας εμπιστεύεται; Έχουμε καταλάβει ότι ακολουθήσαμε και ακολουθούμε λάθος δρόμο;

Περιβάλλον: Θέλω να συζητήσουμε κάποια θέματα και να μου πεις την άποψή σου. Τα πράγματα δεν πάνε καλά στον κλάδο των Μηχανικών. Πολλοί από εσάς βρίσκεστε κάτω από τα όρια της φτώχειας, οι εισφορές σας στο Ταμείο είναι υψηλές, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό δεν έχει να τις πληρώσει, και το μέλλον της εργασίας στον κλάδο σας είναι αβέβαιο.

Αρχιτέκτονας: Το μέλλον στον κλάδο μας δεν είναι μόνο αβέβαιο. Είναι καταδικασμένο. Όσο ο λαός είναι καταδικασμένος στη φτώχεια, για μας δεν υπάρχει μέλλον. Κοίταξε οι εισφορές στο Ταμείο μας ήταν πάντα υψηλές. Και αν τις καλύπταμε τα προηγούμενα χρόνια, τις καλύπταμε γιατί στηρίξαμε την «φούσκα» στις κατασκευές των προηγούμενων χρόνων. Με τον τρόπο αυτό δεν στηρίξαμε την επιστήμη μας και κατά συνέπεια ούτε το επάγγελμά μας, αλλά αντίθετα εξυπηρετήσαμε πολιτικές αντιλαϊκές, και αυτό είναι που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Γιατί η επιστήμη μας αποϊδεολογοποιήθηκε εντελώς, και κατάντησε  κοντόθωρο εξειδικευμένο επάγγελμα.  Έχουμε καταλάβει ότι έχουμε τον λαό απέναντί μας; Έχουμε καταλάβει ότι ο λαός πια δεν μας εμπιστεύεται; Έχουμε καταλάβει ότι ακολουθήσαμε και ακολουθούμε λάθος δρόμο;

Κοίταξε στο έχω πει  και άλλη φορά. Τα προβλήματά μας θα επιλυθούν μόνο μέσα από την λύση των προβλημάτων του λαού. Η φτωχοποίηση του λαού υποβαθμίζει το δομημένο και αδόμητο περιβάλλον της πόλης. Και για να σου το εξηγήσω καλύτερα. Μεγάλο μέρος του λαού μας εδώ και καιρό  βρίσκεται είτε στα όρια της φτώχειας είτε κάτω από τα όρια αυτά. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα έξοδα για τις βασικές υλικές του ανάγκες, πόσο μάλλον την φροντίδα για την καλή κατάσταση της κατοικίας του. Η συντήρηση της κατοικίας είναι εδώ και καιρό έξω από τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Έξω από τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς είναι επίσης και η συντήρηση των κοινοχρήστων χώρων των κτιρίων.  Αυτό έχει σαν συνέπεια να υποβαθμίζεται καθημερινά η ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος που εξυπηρετεί τα στρώματα αυτά της κοινωνίας.

Η υποβάθμιση αυτή έχει αρχίσει να επηρεάζει και τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας, όχι όμως με την ίδια ένταση καθώς τα στρώματα αυτά κατοικούν πια σε περιοχές με πιο  καινούργια κτίρια, και δεν έχουν τόσο έντονα προβλήματα καλής λειτουργίας. Δεν θα αργήσει όμως να έρθει.

Από την άλλη μεριά ακούμε για «πράσινη ανάπτυξη» για προγράμματα «εξοικονόμηση κατ’ οίκον» για  «επανάχρηση της πολεοδομημένης γης και αντικατάσταση κτηρίων σε περιοχές των πόλεων με ακατάλληλο και αποσαθρωμένο απόθεμα, με υποβαθμισμένο περιβάλλον» (ΝΟΚ), για «ταυτότητα κτιρίων», για…….για….για…. Όλοι μιλούν για προστασία του περιβάλλοντος, για αναβάθμιση του περιβάλλοντος, για καθαρό περιβάλλον, για περιβαλλοντικά ισοζύγια, για …για…. για…….

Και το αρμόδιο Υπουργείο, δηλώνει πως «πολιτική μας κατεύθυνση  είναι να λήξει η έννοια του  αυθαιρέτου» αλλά διατηρεί τον νόμο 4178/2013 που κρίθηκε «συνταγματικά ανεκτός» από το Συμβούλιο της Επικρατείας, την αντισυνταγματικότητα του άρθρου 11 του ΝΟΚ που αυξάνει τον Σ.Δ. (Συντελεστής δόμησης) σε όλη τη χώρα, ή ακόμη δεν την έχει πάρει χαμπάρι ή την γνωρίζει και σιωπά, δεν έχω διαβάσει καμιά δήλωση γι αυτό, για το Ελληνικό δηλώνει πως θα προστατευθεί το περιβάλλον  αλλά παραλείπει το πώς, το ίδιο και για τις Σκουριές, τώρα ξεκίνησε και το Τατόι και ποιος τη χάρη μας, έχουμε και τη «δημόσια διαβούλευση» διατηρούμε ότι «καλύτερο» άφησαν οι προηγούμενοι που ήταν καλοί στην παραπλάνηση του λαού, και σταματάω εδώ γιατί νομίζω ότι είπα αρκετά.

Και εμείς οι Μηχανικοί διαμαρτυρόμαστε για την ανεργία στον κλάδο, για τις υψηλές εισφορές στο Ταμείο, για…για…αλλά εξακολουθούμε να στηρίζουμε νόμους αντιλαϊκούς αφού χορηγούμε τις «βεβαιώσεις νομιμότητας», έτσι διαφημίζονται «βεβαιώσεις νομιμότητας σε προσιτές τιμές», έχουμε ξαμοληθεί στο κυνήγι του «ελάχιστου προστίμου»  «ένα πεντακοσάρικο το πρόστιμο και ένα πεντακοσάρικο για μένα», έχουμε «καλές τιμές για όλα» και διαφημίζουμε και την περιβόητη «ταυτότητα των κτιρίων» που θα είναι άλλο ένα «χαράτσι» για το λαό, και εμείς θα ξεχυθούμε στο κυνήγι της «έκδοσης ταυτότητας κτιρίου» λες και είμαστε «ασφαλίτες».

Και  αυτό πρέπει να σταματήσει, γιατί αν δεν σταματήσει θα συνεχίσουμε την υπέρμετρη υποκρισία των προηγούμενων χρόνων που όλοι καταδικάζαμε τα αυθαίρετα αλλά όλοι από την άλλη μεριά τα χτίζαμε , με διάφορες δικαιολογίες ότι «όλοι το κάνουν εγώ θα σώσω τον κόσμο» ή «ο ΓΟΚ φταίει και δεν μπορούμε να δείξουμε τις Αρχιτεκτονικές μας ικανότητες»  γι αυτό τον παραβλέπουμε και στηρίζουμε και τις απαιτήσεις του ιδιοκτήτη ή του εργολάβου, ή «εμείς κάνουμε υπεύθυνη δήλωση ότι το έργο εκτελέστηκε σύμφωνα με την άδεια, την ευθύνη της παρανομίας την έχει ο ιδιοκτήτης» και άλλες πολλές.

Με τον 4178/2013 η προηγούμενη Κυβέρνηση, μέσα στην δίψα που είχε να επιβάλλει «χαράτσια» στο λαό, περιέλαβε στον νόμο όλα τα ακίνητα από το 1955 και μετά τα χώρισε σε κατηγορίες τα πρώτα από την ισχύ του ΓΟΚ του 1955 μέχρι  τις 9/6/1975 (για κτίρια με αποκλειστική χρήση κατοικίας), τα δεύτερα από την ισχύ του ΓΟΚ55 έως 31/12/1982 και τα τελευταία από 1/1/1983 μέχρι την ισχύ του νόμου. Και εμείς αντί να καθίσουμε να αναρωτηθούμε το γιατί, να συμπεριληφθούν στον νόμο όλα αυτά τα ακίνητα καθόμαστε και ψαχνόμαστε πως θα βρούμε παράβαση, πως θα φουσκώσουμε τη δουλειά για να αυξήσουμε την αμοιβή μας, τον φοβερίζουμε ότι αν δεν το δηλώσει δεν θα μπορεί να το πουλήσει, ότι πρέπει το ακίνητό του να αποκτήσει τώρα πια «ταυτότητα» και πολλά και διάφορα.

 Και δεν έχουμε βγει να καταγγείλουμε τον νόμο, να ενημερώσουμε τον λαό ότι κανείς δεν πρέπει να πληρώσει το πρόστιμο για ακίνητα έως τις 31/12/1982. Δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνονται στον ίδιο νόμο διαμέρισμα του 1960 με οικοδομική άδεια στο κέντρο της Αθήνας με το στέγαστρο του Calatrava στο Ολυμπιακό στάδιο και το Maull στο Μαρούσι που γίνανε και τα δύο χωρίς οικοδομική άδεια.

Δεν βγήκαμε να πούμε στην Κυβέρνηση : Δεν μπορείς να επιβάλεις πρόστιμο σε διαμέρισμα του 60 επειδή ο  φάκελος της άδειας είτε έχει χαθεί στην αρμόδια Πολεοδομία είτε έχει καταστραφεί, και να ζητάς από τον ιδιοκτήτη να πληρώσει σήμερα μετά από 55 χρόνια Μηχανικό για νέα αποτύπωση και άλλα σχετικά, γιατί  το Κράτος ποτέ δεν φρόντισε τα αρχεία των Υπηρεσιών αυτών, η οικοδομική άδεια ποτέ μέχρι το 1985 δεν αναφερότανε στα συμβόλαια, και να λες σήμερα ότι δεν μου αρκεί η σύσταση οριζοντίου ιδιοκτησίας και τα σχέδια που την συνοδεύουν γιατί αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι το κτίριο εκτελέστηκε σύμφωνα με την άδεια, και να ζητάς σήμερα ανασύσταση φακέλου.

Δεν βγήκαμε να πούμε: ότι εμείς οι Μηχανικοί της χώρας δεν στηρίζουμε νόμους αντιλαϊκούς, δεν συμμετέχουμε στην διαδικασία αυτή, απέχουμε από την διεκπεραίωση του νόμου. Και καταγγέλλουμε όποιον Μηχανικό στηρίξει τον αντιλαϊκό αυτό νόμο. 

Για να το κάνουμε όμως αυτό πρέπει να έχουμε μια δική μας πρόταση. Μια πρόταση βασισμένη στην πραγματική κατάσταση, μια πρόταση βγαλμένη από την ανάλυση της πραγματικής κατάστασης, με λαϊκό προσανατολισμό.

Έχουμε καταλάβει ποια στρώματα της κοινωνίας θίγει ο νόμος που επιβάλλει «παράβολο» πρόστιμο 500 ευρώ για ακίνητα με «αποκλειστική χρήση κατοικίας» που χτίστηκαν μέχρι το 1975; Έχουμε καταλάβει ότι τα ακίνητα αυτά επιβαρύνονται αναλογικά περισσότερο από αυτά που χτίστηκαν μετά το 1983; Έχουμε εντοπίσει ότι μιλάμε για άνευ σημασίας παραβάσεις; Αναρωτηθήκαμε γιατί στα κτίρια αυτά το «παράβολο» πρόστιμο των 500 ευρώ επιβάλλεται σε κάθε «διηρημένη ιδιοκτησία»;

Έχουμε καταλάβει ποια στρώματα της κοινωνίας θίγει ό νόμος που επιβάλλει «παράβολο» 500 ευρώ και καταβολή «του ενιαίου ειδικού προστίμου» για κτίρια που κτίστηκαν μέχρι τις 31/12/1982; Θυμάται κανείς ότι η Τρίτη φάση του νόμου του Τρίτση δεν έγινε γιατί τον «κατέβασε από το τραίνο» ο Αντρέας; Θυμάται κανείς γιατί; Θυμάται κανείς ποιος επέβαλλε υπέρογκα πρόστιμα στα ακίνητα αυτά το 2003 και είπε «όποιος έχει λεφτά να πάει στο Συμβούλιο Επικρατείας να το βγάλει αντισυνταγματικό, όποιος δεν έχει να το πληρώνει να τελειώνουμε»; Ξέρει κανείς πόσοι ιδιοκτήτες τρέχουν τώρα να τακτοποιήσουν τα άδικα και παράνομα πρόστιμα που επιβλήθηκαν τότε;

Έχουμε καταλάβει ότι ο στόχος είναι η ιδιοκτησία του λαού; Έχουμε καταλάβει ότι γινόμαστε «συνεργοί» σε ένα έγκλημα σε βάρος του λαού; Αν τα έχουμε καταλάβει  όλα αυτά, ήρθε η ώρα να το αποδείξουμε με πράξεις.